Χριστίνα Κοντοβά για την κόρη της: «Της είπα δεν είμαι η μαμά που σε γέννησε, αλλά είμαι η μαμά σου»
Η σχεδιάστρια μόδας μίλησε για τη σχέση της με την υιοθετημένη κόρη της και αποκάλυψε πως δεν έχουν βιώσει ρατσισμό!
Η Χριστίνα Κοντοβά ήταν καλεσμένη στην εκπομπή «Super Κατερίνα» και μίλησε για το πώς αποφάσισε να υιοθετήσει τη μικρή της κόρη από την Ουγκάντα και πώς είναι να τη μεγαλώνει μόνη της. «Στην υιοθεσία υπήρχε κάτι που με συγκινούσε και με τραβούσε τόσο πολύ που δεν μπορούσα να μην το κάνω. Έχω περάσει πολλά χρόνια που έλεγα ότι δεν θέλω να κάνω παιδιά, έχω περάσει εγκυμοσύνες. Μπορεί να ήταν και ο φόβος μου να μην το ξαναπεράσω, γιατί έχω ζήσει δύο αποτυχημένες εγκυμοσύνες. Αλλά ένιωθα ότι αυτό ήθελα να κάνω και ένιωθα και μία ευθύνη γι’ αυτό. Δεν βοήθησα κανέναν, έκανα το δικό μου όνειρο. Εγώ δεν αποφάσισα να υιοθετήσω το συγκεκριμένο παιδί, ήρθαν και συναντήθηκαν οι δρόμοι μας.
Δεν χρειάστηκε να της εξηγήσω κάτι γιατί ήταν εμφανές. Δηλαδή, αποκλείεται να ήμουν η βιολογική μαμά της. Στην αρχή όμως της είχα πει: δεν είμαι η μαμά που σε γέννησε, δεν σε θυμάμαι μωρό, αλλά είμαι η μαμά σου! Της έχω πει ότι μαμά είναι αυτή που μεγαλώνει ένα παιδί».
«Υπάρχει ρατσισμός, αλλά δεν τον έχουμε βιώσει ιδιαίτερα»
«Όταν ήρθε η Έιντα στην Ελλάδα ήταν 3,5 ετών και τώρα είναι 8. Ρατσισμός υπάρχει, αλλά δεν το έχουμε βιώσει ιδιαίτερα. Θα πω ότι είμαι τυχερή ίσως λόγο αναγνωρισιμότητας. Επίσης, θεωρώ ότι επειδή μένουμε στο κέντρο και γενικά έχει πολύ ανάμεικτο κόσμο, έχει βοηθήσει και αυτό. Έχω πει στην κόρη μου να μην παίρνει προσωπικά άσχημα πράγματα που μπορεί να της λένε. Κάποιος που είναι κακός, δεν είναι κακός μόνο ως προς το παιδί μου. Κάνω ψυχοθεραπεία πάρα πολλά χρόνια και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ και μέσα από εκεί κατάλαβα ότι θέλω να πάω προς την υιοθεσία».
«Έχω βρει την ισορροπία»
«Είμαι μονογονεϊκή οικογένεια, είμαι 100% υπεύθυνη για το παιδί. Είναι πάρα πολύ δύσκολο, αλλά έχει και κάποιες ευκολίες. Μου λείπει να ακούσω την άλλη πλευρά του νομίσματος. Για παράδειγμα όταν ήθελα να αποφασίσω σε ποιο σχολείο θα πάει η μικρή, ήθελα να ακούσω και μια άλλη άποψη. Δεν ήθελα να την πάω σε ιδιωτικό, πάει σε δημόσιο σχολείο. Ο προσωπικός χρόνος είναι λίγος, γιατί δεν μπορώ να αφήσω το παιδί κάπου. Παρόλα αυτά δεν μου λείπει τίποτα γιατί έχω βρει την ισορροπία να κάνω πράγματα και για εμένα».
