Δημήτρης Αλεξανδρής: «Οι άντρες είμαστε νούμερα, είμαστε πιο αφελείς από τις γυναίκες»

Ο Δημήτρης Αλεξανδρής ήταν καλεσμένος στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε με την Αθηναΐδα Νέγκα για την καριέρα που έκανε, τις επιλογές της ζωής, το πόσο μας άλλαξε ο κορονοϊός και τα επαγγέλματα που θα ήθελε να κάνει εάν δεν ήταν ηθοποιός. «Ο κορονοϊός δεν άφηνε πολλά περιθώρια, σε πάρα πολλούς συναδέλφους και σε εμένα, για να βρούμε έναν τρόπο να διαχειριστούμε τα οικονομικά μας. Ακόμα και όταν άνοιξαν τα θέατρα, τα πράγματα ήταν πάρα πολύ ρευστά. Πάρα πολύ ρευστά όχι μόνο κυρίως στο κομμάτι το οικονομικό, αλλά κυρίως και στο τι δουλειά θα κάνεις, με ποιους, γιατί εκείνη την περίοδο ταράχτηκα συνολικά με τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Όπως και τώρα.

Πέρασα κρίση στα 50, όλοι οι άντρες πιστεύω στα 50 περνάμε μια κρίση συνολική για ό,τι έχουμε κάνει, για το πώς διαχειριζόμαστε τη ζωή μας, τι είναι αυτό τελικά που θέλουμε. Όλοι οι άνθρωποι πιστεύω το περνάνε, απλά εμείς είμαστε νούμερα, οι άντρες είναι πιο αφελείς από τις γυναίκες. Οι γυναίκες τα περνάνε πολύ πιο γρήγορα αυτά…»

«Τον έβγαλαν έξω και συνέχισε να μιλάει»

«Τώρα πια ο κόσμος έχει άλλη σχέση με το κινητό. Τώρα βλέπεις, οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποδεσμευτούν από αυτό το πράγμα. Και ενώ στην αρχή με ενοχλούσε τρομερά και σταματούσα και την παράσταση, τώρα πια καταλαβαίνω ότι αυτό θα πρέπει να το συνηθίσουμε. Μου ’χει τύχει να μιλήσουν κιόλας. Τον έβγαλαν έξω και συνέχισε να μιλάει. Συνέβη στην κεντρική σκηνή του Εθνικού πριν κάποια χρόνια και αυτός συνέχισε να μιλάει, δεν έφυγε έξω. Έλεγε κάτι με έναν συνεργάτη του. Ήταν πολύ αυστηρός και πολύ δοσμένος αυτό το πράγμα.

Αλλά νομίζω ότι πια οι άνθρωποι δεν μπορούμε να αποδεσμευτούμε από αυτό. Δεν έχω social media. Μου έχουν πει ότι το χρειάζομαι για τη δουλειά μου, δεν έχω πεισμώσει και δεν κάνω προφίλ, απλά έχω μια άλλη άποψη για αυτό το πράγμα».

«Στην καριέρα μου ήμουν πολύ τυχερός»

«Τα τελευταία χρόνια σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να είμαι πολύ καλός και να δουλεύω φορτηγό, να πηγαίνω ταξίδια. Πιστεύω ότι και αυτό θα μπορούσα να το κάνω κι αυτό δεν έχει, νομίζω, και όριο ηλικίας. Γιατί κάποιες στιγμές σκεφτόμουν να γίνω και ναυτικός, αλλά αυτό έχει ένα όριο ηλικίας. Δεν έχω πρόβλημα, δηλαδή, να μείνω μόνος και να κάτσω. Για την οικογένειά μου θα τα κάνω όλα. Όταν τα πράγματα ζορίζουν πάρα πολύ από διαφορετικές πλευρές, πρέπει οι άνθρωποι να βρίσκουμε ευχαρίστηση σε άλλα πράγματα. Και όταν σταματά η δουλειά μας να μας δίνει αυτό το πράγμα, πρέπει να βρούμε και έναν τρόπο να διαχειριστούμε και τη ζωή μας, και στο πρακτικό κομμάτι.

Στην καριέρα μου ήμουν πολύ τυχερός. Είμαστε σε ένα επάγγελμα το οποίο -θεωρητικά- το γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά από την αρχή. Βέβαια, δεν συμβαίνει μόνο σε εμάς. Όλοι οι επαγγελματίες δεν γνωρίζουν πώς είναι η καθημερινότητα της δουλειάς τους και δεν ξέρουν και πώς θα μπορούσαν να ξέρουν πώς είναι ένας δικηγόρος μετά από 10 χρόνια. Όλοι έχουμε μια φαντασιακή εικόνα για αυτό το οποίο ή για τη ζωή την οποία θέλουμε να κάνουμε. Ή για αυτό που πιστεύουμε εμείς ότι θα είμαστε μετά από 10 χρόνια. Όχι μόνο στη δουλειά μας. Και επειδή τα πράγματα αλλάζουν, οι απαιτήσεις αλλάζουν, δεν είναι εύκολο να συμβαδίζει αυτό το θέλω με αυτή τη δουλειά που κάνεις».