Χάρης Δούκας: «Από τους πολιτικούς συμπαθώ περισσότερο τον Νίκο Ανδρουλάκη»

Ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, ήταν καλεσμένος στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και αποκάλυψε στην Αθηναΐδα Νέγκα τον πολιτικό που συμπαθεί περισσότερο! «Άμα σας έλεγα τον Νίκο Ανδρουλάκη; Πριν διεκδικήσω την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ κάναμε παρέα, μετά είναι λογικό ότι υπάρχει μια δυσκολία. Είναι ανθρώπινο νομίζω, αλλά τον συμπαθώ. Και με πάρα πολλούς ανθρώπους από το ΠΑΣΟΚ κάνουμε παρέα, αλλά και από άλλους χώρους.

Για παράδειγμα και με τον Κώστα Ζαχαριάδη και με ανθρώπους από άλλα κόμματα. Νομίζω ότι το προσωπικό είναι κάτι τελείως διαφορετικό από το πολιτικό. Μπορεί πολιτικά να έχεις μεγάλες διαφορές, αλλά προσωπικά μπορείς να τα βρεις και να τα λες μια χαρά».

«Όταν γίνεται ένα λάθος, πας στο πεδίο και το παραδέχεσαι»

«Ένα γνωστό μου λάθος, που δεν το ήξερα κι εγώ, είναι που σβήστηκαν τα ονόματα των θυμάτων από το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη από την καθαριότητα, τα ονόματα σατέμπηκαν. Έγινε μετά μια αρκετά μεγάλη κρίση. Νομίζω ότι τη διαχειριστήκαμε με πρώτη κίνηση να αποδεχόμαστε τα λάθη. Έκανα ένα μάθημα ηγεσίας στη Νέα Υόρκη.

Ο Μπλούμπεργκ, ο παλιός δήμαρχος της Νέας Υόρκης, κάλεσε διάφορους δημάρχους από όλο τον πλανήτη και μας έκανε μαθήματα ηγεσίας για το πώς ξανάχτισε την πόλη του μετά το από το τρομοκρατικό χτύπημα. Μας έφερε διάφορες ομάδες επικοινωνίας για κρίσεις, από το Χάρβαρντ μάλιστα, και το πρώτο πράγμα που μας είπε είναι ότι όταν γίνεται ένα λάθος, πας στο πεδίο και το παραδέχεσαι! Και μετά ξεκινάς τη διόρθωση. Αν δεν πας στο πεδίο και αν δεν το παραδεχτείς, χάνεις χρόνο και θα το πληρώσεις μετά πολύ ακριβά.

Κυκλοφορώ στους δρόμους και πολλές φορές ακούω παράπονα. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να τα ακούσεις. Πάρα πολλές φορές έρχεται ο κόσμος που μου λέει και θετικά, αλλά αυτό δεν έχει τόσο σημασία, όσο τα αρνητικά. Είχε έρθει μια φορά μια γυναίκα και άρχισε να μου λέει, να μου λέει, να μου λέει, να μου λέει, ό,τι διανοείσαι. Δέκα λεπτά κήρυγμα. Δικαίων και αδίκων. Και αφού μου έλεγε και μου έλεγε, λέω, τα σημειώνω, τα σημειώνω, φώναζα κιόλας.

Μετά από δέκα, δεκαπέντε λεπτά, μου λέει, πάντως να σου πω, μου λέει, κάτι, Δήμαρχε, είσαι καλό παιδί. Με ακούς τόση ώρα και δεν έχεις πει τίποτα. Τελικά είσαι καλό παιδί. Συγγνώμη που σου μίλησα λίγο άσχημα. Είπα και κάποια παραπάνω. Δύο πράγματα, μου λέει, κάνε από αυτά που σου είπα κι είμαστε εντάξει. Άρα θέλω να πω ότι είναι στο πλαίσιο και της δουλειάς μας να ακούμε. Ο κόσμος είναι πιεσμένος και τελικά κι ο ίδιος το καταλαβαίνει».