Εικόνα σου είμαι κοινωνία…

Δύο κορίτσια που δεν πρόλαβαν να ανθίσουν. Η εικόνα τους να έχουν διαλυθεί πέφτοντας από τον έκτο, μας διαλύει. Τα κορίτσια είχαν σχεδιάσει το πως θα εκτελούσαν την αυτοκτονία. Στην τσάντα της μίας από τις δύο κολλητές ένα σημείωμα. Ένα σημείωμα που απαντά στο γιατί «αυτόχειρας» στα δεκαεπτά. Στο σχολικό τετράδιο, με μαύρο στιλό, γραμμένα με παιδική ειλικρίνεια όσα αποτυπώνουν την ψυχολογία ενός ανθρώπου έτοιμου για το απονενοημένο διάβημα.

«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης. Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος. Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω Πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά. Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα».

Αν αυτή κραυγή απόγνωσης απαντάει στο γιατί, γεννάει άλλα αμείλικτα ερωτήματα. Για τους γονείς κάθε λέξη είναι μια υπενθύμιση για ό,τι δεν έγινε σωστά, κάθε λέξη καταγγέλλει και ένα λάθος. Και δίπλα μια κοινωνία να σοκάρεται και να αναρωτιέται για τα δικά της λάθη.

Το ότι στα δεκαεφτά τους δεν μπορούν να δουν τίποτα θετικό είναι απόδειξη συλλογικής ευθύνης. Ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι για αυτές, είναι απόδειξη αποτυχίας. Ότι με περιμένει μια αποτυχημένη ζωή, με μια κακή δουλειά και χωρίς λεφτά, είναι η ομολογία μιας αποτυχημένης προτεραιοποίησης. Μια κοινωνία που επιβραβεύει όσα έχεις και όχι ότι είσαι. Επιτυχία είναι ο στόχος και όχι η ευτυχία.

Μα αν έχεις χάσει την χαρά πριν ανθίσεις, στα δεκαεπτά σου, πώς να εκτιμήσεις το δώρο της ζωής. Πριν επιστρέψουμε στις ζωές μας ας θυμηθούμε ότι κάποτε όλα τα παιδιά ήταν παιδιά μας. Πριν δικαιολογήσουμε τα πάντα ρίχνοντας κάθε λάθος στους γονείς ας αναλογιστούμε, τι κοινωνία φτιάχνουμε και υπηρετούμε. Και πριν γυρίσουμε την σελίδα, ελπίζοντας ότι η επόμενη θα μας χαμογελάσει, ας υπενθυμίσουμε την μεγάλη αλήθεια που διατύπωσε αξεπέραστα η Γαλάτεια Καζαντζάκη: εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω…