Έλη Δρίβα: «Σε μια δραματική σχολή μου είπαν ότι απαγορεύεται η είσοδος επειδή δεν είμαι αρτιμελής»

Η Έλη Δρίβα ήταν καλεσμένη στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε με την Αθηναΐδα Νέγκα για την αναπηρία της και τις δυσκολίες που της έχει φέρει στη μέχρι τώρα καλλιτεχνική της πορεία. «Αν θυμηθούμε τη δεκαετία του 1950 ή του 1960, οι ανάπηροι άνθρωποι θεωρούνταν σακάτηδες. Δεν φαντάζομαι ότι το 2026 ένας άνθρωπος θα κρίνει τον άλλον βάσει του σώματός του και θα του βάλει την ταμπέλα σακάτης. Από τον σακάτη πήγαμε στα άτομα με ειδικές ανάγκες. Δεν θέλω να σας στεναχωρήσω, αλλά παίζει να έχουμε ίδιες ανάγκες, κοινές ανάγκες και δεν είναι βάσει ζωδίου, είναι βάση ανθρώπινης ύπαρξης.

Είμαι ανάπηρη γυναίκα. Δηλαδή, στο βιογραφικό μου παλαιότερα, δεν ξέρω αν το γράφω ακόμα, ότι είμαι ηθοποιός ανάπηρη γυναίκα, χρήστρια αναπηρικού αμαξιδίου. Αλλά η λέξη αναπηρία δεν είναι κάτι φορετό και επίσης δεν είναι κατασκευασμένος όρος αυτός για τους ανθρώπους που είναι ανάπηροι, είναι πιο πολύ η στάση της κοινωνίας και της ζωής».

«Ήταν βασισμένο σε νόμο του Μεταξά»

«Πήρα τηλέφωνο στη σχολή και ρώτησα ποια είναι τα κριτήρια για να σπουδάσει κάποιος εκεί. Πήρα μια απάντηση που δεν μου άρεσε καθόλου, όσον αφορά αυτό που είχα χτίσει στο κεφάλι μου για την τέχνη. Μου είπαν ότι απαγορεύεται η είσοδος και μου έκλεισαν το τηλέφωνο, ενώ στην αρχή μου είπαν ότι δεν υπάρχουν κριτήρια, αρκεί να υπάρχει αρτιμέλεια, μου είπαν μετά, που είναι ένας όρος μη δόκιμος γιατί θεωρητικά είμαι αρτιμελής. Αυτό ήταν βασισμένο πάνω σε έναν νόμο που μας είχε… χαρίσει ο Μεταξάς».

«Πολλοί άνθρωποι καπηλεύονται την αναπηρία»

«Προσπαθούσα να κυνηγήσω αυτό που αγαπάω. Δεν είχα στόχο να πάρω την ιδιότητα ή να πάρω τα ένσημα ενός ηθοποιού. Είναι όπως διψάς και απλά ψάχνεις το νερό σου. Γενικότερα επειδή δεν είχα την πρόσβαση σε δραματική σχολή προσπαθούσα μεμονωμένα να βρω μαθήματα και να κάνω είτε στο πανεπιστήμιο θεωρητικά, για τον κινηματογράφο ας πούμε, είτε ιδιωτικά.

Πολλοί άνθρωποι καπηλεύονται τη βλάβη, την αναπηρία. Δεν βλέπουν τη βλάβη, την αναπηρία ως χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός ανθρώπου, αλλά μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν για να εξελιχθούν, ή να έχουν έναν άλλο στόχο. Ότι είναι σαν ταμπέλα, αλλά πιο πολύ να εκμεταλλευτούμε την κατάσταση».