Αν σου αρέσουν τα ατμοσφαιρικά whodunit («ποιος είναι ο δολοφόνος»), το His & Hers είναι ένας καλός λόγος για να ανανεώσεις τη συνδρομή σου στο Netflix. Θεωρώ βάσιμα ότι τα στελέχη της πλατφόρμας τρίβουν τα χέρια τους με αυτό το διαμαντάκι του William Oldroyd (Lady Macbeth, Eileen) που φιγουράρει στην κορυφή των μετρήσεων.
Μιλάμε για ένα crime series γεμάτο ανατροπές που σε κάνει να καταναλώσεις φαιά ουσία για να βρεις τον δολοφόνο. Φυσικά τα «ρε γαμώτο, αυτό δεν κολλάει» και η αναμονή για το επόμενο επεισόδιο είναι δεδομένα, αλλά το His & Hers θα σε κρατήσει γιατί βουτάει στην ανθρώπινη ψυχή εξετάζοντας πλευρές όπως την εκδικητικότητα, την οργή και την υποκρισία. Η ιδιαίτερη αυτή προσέγγιση δίνει περισσότερο βάθος σε μια σειρά που έχει ρυθμό, νεύρο και ατμόσφαιρα.
Στη μικρή πόλη με τα κλειστά στόματα
Το «έργο» σου είναι δύσκολο από την αρχή. Σε πρώτη φάση πρέπει να βρεις τον δολοφόνο και να τεκμηριώσεις την άποψή σου. Λογικά θα πέσεις σε τοίχο, όπως και οι πρωταγωνιστές, από τη στιγμή που τα στόματα στην μικρή πόλη του αμερικάνικου νότου είναι κλειστά, ενώ τα κουτσομπολιά δίνουν και παίρνουν. Τεταμένες σχέσεις, ένοχα μυστικά και απρόβλεπτες αντιδράσεις είναι στην ημερησία διάταξη του.
Σπουδαία σειρά χωρίς σπουδαίους πρωταγωνιστές δεν γίνεται και το αυτό ισχύει και σε αυτή την περίπτωση. Η Tessa Thompson και ο Jon Bernthal που απαρτίζουν το ζευγάρι των πρωταγωνιστων έχουν το πρόσθετο βάρος να αποδώσουν τη χημεία και τη σύγκρουση των προσωπικοτήτων του ζευγαριού στην πορεία προς τη λύση του μυστηρίου.
Μέχρι το φινάλε όπου θα αποκαλυφθούν πρόσωπα και πράγματα, θα αλλάξει πολλές φορές η οπτική σου για τους χαρακτήρες και αυτό είναι μια επιπλέον διάσταση που περιποιεί τιμή στους συγγραφείς της σειράς.
Η αλήθεια ως αφήγηση και η δύναμη της χειραγώγησης
Αυτό που διαφοροποιεί το His & Hers από, φερειπείν, το True Detective, με το οποίο μπαίνει στο ίδιο ζύγι, είναι ότι η σειρά παίζει συστηματικά με την έννοια της «αλήθειας», παρουσιάζοντας γεγονότα μέσα από αντικρουόμενες οπτικές. Η σειρά δεν ενδιαφέρεται μόνο για το τι συνέβη, αλλά για το πώς το θυμούνται ή το αφηγούνται οι χαρακτήρες. Αυτό το αφηγηματικό παιχνίδι δίνει βάθος στο μυστήριο και συνδέεται άμεσα με τη θεματική της χειραγώγησης του κοινού.
Αν μη τι άλλο, δεν μπορείς παρά να λατρέψεις μια σειρά που κριτικάρει αιχμηρά τον τρόπο που τα media διαχειρίζονται τέτοια περιστατικά και χτίζουν ιστορίες. Μέσα από τη δημοσιογράφο φαίνεται πώς η αλήθεια μπορεί να δώσει τη θέση της σε ένα καλό αφήγημα και πώς μπορεί να αλλοιώσει την πορεία της διερεύνησης ενός εγκλήματος. Από την άλλη το His & Hers σχολιάζει πώς το κοινό καταναλώνει όλη αυτή την ειδησεογραφία που παράγει το έγκλημα, προσθέτοντας, ένα ακόμα επιχείρημα στην κοινωνική κριτική που ασκεί.
Τούτων δοθέντων, καταλαβαίνεις ότι ο William Oldroyd πρέπει να ισορροπήσει αποτελεσματικά αυτά που δίνει στον θεατή (μυστήριο, κριτική, χιούμορ) και το κάνει αποφεύγοντας τους φτηνούς εντυπωσιασμούς (π.χ. σκηνές βίας) που θα μπορούσαν να ανεβάσουν τα νούμερα, αλλά θα έκαναν τη σειρά λιγότερο επιδραστική. Το αποτέλεσμα είναι ένα θρίλερ που «δουλεύει» υπόγεια, δείχνει και δεν λέει, δημιουργεί ατμόσφαιρα χωρίς να βασίζεται συνεχώς σε σοκ.
Ακόμα και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες έχουν σημαντική συμβολή στην εξέλιξη της σειράς. Άλλοτε πάνε την πλοκή παρακάτω άλλοτε την καθυστερούν, αλλά σίγουρα οι σκηνές που παίζουν δεν είναι fillers. Με κάτι τέτοια, ο Oldroyd χτίζει το όραμά του μέχρι το φινάλε. Και εκεί θα έχεις να πεις πολλά με τους φίλους σου, στα social.
Σίγουρα το His & Hers έχει τα ψεγάδια του, όπως ότι δεν μπορεί να βρει ακριβώς την ισορροπία μεταξύ crime series και μαύρης κωμωδίας (ίσως θα ήταν καλύτερα να λείπει το δεύτερο), o southern gothic (αμερικάνικος νότος και μακάβρια εγκλήματα) τόνος στην αφήγηση μπορεί να ξενίσει και κάποια στοιχεία της πλοκής μπορεί να σου φανούν υπερβολικά ή ανεπαρκώς αιτιολογημένα. Οι σεναριακές αδυναμίες που καθυστερούν την πλοκή είναι υπαρκτές, αλλά η σειρά θριαμβεύει στην ουσία της υπόθεσης που είναι το μυστήριο και τα twists.
Για θεατές που θέλουν και μπορούν
Τελικά, το His & Hers δεν είναι για όλους. Απευθύνεται κυρίως σε θεατές που αγαπούν αργά, ψυχολογικά θρίλερ με έμφαση στους χαρακτήρες και όχι στην καθαρή δράση. Σε αντιμετωπίζει σαν νοήμον ον. Δεν σε «ταΐζει» εύκολες απαντήσεις ούτε εξηγεί τα πάντα με διάλογο.
Αντίθετα, σε προκαλεί να παρατηρείς λεπτομέρειες, αντιφάσεις και μικρές συμπεριφορές που αποκτούν σημασία αργότερα. Να θυμάσαι, να συγκρίνεις και να αμφισβητείς. Πρέπει να είσαι 100% εκεί. Για να μην πάρεις ανάσα.