Η γη «καταπίνει» την Πόλη του Μεξικού - Βυθίζεται έως και 25 εκατοστά τον χρόνο

Η Πόλη του Μεξικού συγκαταλέγεται πλέον στις ταχύτερα βυθιζόμενες μητροπόλεις στον κόσμο, καθώς νέα δορυφορικά δεδομένα της NASA αποκαλύπτουν ότι το έδαφός της υποχωρεί με ρυθμό που φτάνει περίπου τα 25 εκατοστά ετησίως.

Η μητρόπολη των περίπου 22 εκατομμυρίων κατοίκων εκτείνεται σε έκταση 7.800 τετραγωνικών χιλιομέτρων και είναι χτισμένη πάνω σε αρχαία λίμνη. Το ιστορικό αυτό υπόβαθρο εξηγεί και γιατί πολλές περιοχές στο κέντρο της πόλης είχαν στο παρελθόν τη μορφή καναλιών.

Η υπεράντληση νερού «βυθίζει» την πόλη

Η συνεχής άντληση υπόγειων υδάτων, σε συνδυασμό με την εκτεταμένη αστική ανάπτυξη, έχει οδηγήσει σε σοβαρή εξάντληση του υδροφόρου ορίζοντα.

Το φαινόμενο αυτό προκαλεί καθίζηση που καταγράφεται εδώ και πάνω από έναν αιώνα, επηρεάζοντας ακόμη και ιστορικά μνημεία, όπως ο Μητροπολιτικός Καθεδρικός Ναός, ο οποίος άρχισε να κατασκευάζεται το 1573 και εμφανίζει πλέον κλίση.

Παράλληλα, η μείωση των υδάτων επιδεινώνει τη χρόνια κρίση ύδρευσης στην πόλη, με τους ειδικούς να προειδοποιούν για περαιτέρω επιδείνωση, αναφέρει σε δημοσίευμα της η Indepedent.

Όπως σημειώνει ο ερευνητής γεωφυσικής Enrique Cabral από το Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, η καθίζηση επηρεάζει κρίσιμες υποδομές, όπως το μετρό, το αποχετευτικό δίκτυο, το σύστημα παροχής πόσιμου νερού, αλλά και δρόμους και κτίρια.

Μετρήσεις από δορυφόρους της NASA

Σύμφωνα με τα στοιχεία της NASA, σε ορισμένες περιοχές –όπως το αεροδρόμιο και το μνημείο «Άγγελος της Ανεξαρτησίας»– η καθίζηση φτάνει έως και 2 εκατοστά τον μήνα.

Σε ετήσια βάση, ο μέσος ρυθμός υποχώρησης υπολογίζεται περίπου στα 24 εκατοστά, ενώ σε βάθος δεκαετιών η συνολική καθίζηση έχει ξεπεράσει ακόμη και τα 12 μέτρα.

«Το βλέπεις από το διάστημα»

Η μελέτη βασίστηκε σε δεδομένα της περιόδου Οκτωβρίου 2025 – Ιανουαρίου 2026 από τον δορυφόρο NISAR, κοινό εγχείρημα της NASA και της Ινδικής Διαστημικής Υπηρεσίας.

Όπως εξηγούν οι επιστήμονες, η τεχνολογία αυτή επιτρέπει την παρακολούθηση μικροσκοπικών αλλαγών στην επιφάνεια της Γης, αποκαλύπτοντας το μέγεθος του προβλήματος.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι στο μέλλον θα είναι δυνατή ακόμη και η παρακολούθηση καθίζησης σε επίπεδο μεμονωμένων κτιρίων, ενώ η τεχνολογία μπορεί να αξιοποιηθεί και για την πρόβλεψη φυσικών καταστροφών και την παρακολούθηση γεωλογικών αλλαγών παγκοσμίως.

Για δεκαετίες, το πρόβλημα είχε αντιμετωπιστεί περιορισμένα, κυρίως με παρεμβάσεις σε μνημεία. Ωστόσο, η επιδείνωση της κρίσης νερού έχει οδηγήσει τις αρχές να ενισχύσουν την έρευνα, αναγνωρίζοντας πλέον τη σοβαρότητα του φαινομένου.