Και τώρα, η σειρά του Ανδρουλάκη
Από τη διήμερη παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ και όσα ακούσαμε να λέει (ή να μην λέει) τα δικά μου υποκειμενικά συμπεράσματα είναι τα εξής:
Ο κ. Μητσοτάκης εμφανίζεται αποφασισμένος να το πάει μέχρι τέλους. Δε δείχνει διάθεση να εγκαταλείψει την πρωθυπουργική καρέκλα με αλλαγές εν κινήσει ούτε φυσικά και την προσπάθεια να ανανεώσει τη θητεία του, απάντησε άλλωστε ξεκάθαρα στο ερώτημα του flash.gr και του Σπύρου Μουρελάτου.Γι’ αυτό εκτιμώ ότι τα παίζει όλα για όλα με τρόπους και μέσα που θεωρεί ότι θα τον φέρουν κοντά στο στόχο του. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν θα πρέπει να θεωρούμε ότι ο πρωθυπουργός σκέφτεται να φέρει το χρόνο των εκλογών πιο κοντά. Αντιθέτως, μοιάζει πιθανότερη η εξάντληση της τετραετίας.
Επόμενο συμπέρασμα ότι θέλει να απευθυνθεί -και το έκανε- στο δυσαρεστημένο ή και απογοητευμένο κόσμο της Δεξιάς. Ίσως γι’ αυτό δεν ήταν αιχμηρός κατά του Αντώνη Σαμαρά και του Κώστα Καραμανλή. Παραμένει όμως μακριά από στόχους όπως η αυτοδυναμία και σίγουρα δεν διαθέτει το προφίλ που επιθυμεί για τον εαυτό του. Μετά από έξι χρόνια στην πρωθυπουργία, έχει χάσει το χαρακτηριστικό του μεταρρυθμιστή, με το οποίο εξελέγη δύο φορές. Προσπαθεί με μπαλώματα και φιλοδωρήματα να κερδίσει πίσω, μέρος από το εκλογικό ακροατήριο. Δεν πείθει ότι έχει όραμα για το αύριο και πιο πολύ ποντάρει σε μια ψευδαίσθηση κυριαρχίας λόγω έλλειψης εναλλακτικής, προσώπου και κόμματος που θα τον κερδίσουν, όπως νομίζει...
Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο και φρονώ το κλειδί πάνω στο οποίο θα διεξαχθεί όλη η μάχη και η πολιτική αντιπαράθεση τους επόμενους μήνες, που στο τέλος θα ξεκλειδώσει τη νίκη στις εκλογές. Αν δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ και ο Νίκος Ανδρουλάκης που παίρνουν σειρά την επόμενη εβδομάδα στη ΔΕΘ, θα μπορέσουν να αρχίσουν να πείθουν ότι, εκτός από προτάσεις, έχουν και το συνολικότερο σχέδιο να κυβερνήσουν τη χώρα διαφορετικά.
Τεχνοκρατικά και οραματικά, με σημαία την αξιοπιστία, την εντιμότητα που θα διαλευκάνει σκάνδαλα και τη διάθεση για ρήξεις με συμφέροντα και κατεστημένα, που θα φέρει κοινωνική δικαιοσύνη και θα αμβλύνει τις διαρκώς διευρυνόμενες ανισότητες της τελευταίας εξαετίας. Έχουν μπροστά τους κάτι λιγότερο από δύο χρόνια για να πετύχουν την ανατροπή. Θα φανεί ωστόσο αρκετά νωρίτερα (στο χειροκρότημα και όχι μόνο) αν η πλειοψηφία της κοινωνίας συμμερίζεται το αίτημα για πολιτική αλλαγή, δίνοντας στον Ανδρουλάκη τα κλειδιά του Μαξίμου.
