Καρυστιανού για κλείσιμο του FIR Αθηνών: «Τέμπη» και στον αέρα; Για πόσο θα παραμένουμε θεατές;
Καυστική ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού για το black out στο σύστημα διαχείρισης γης εναέριας κυκλοφορίας.
Για «’Τέμπη’ και στον αέρα;» μιλά η Μαρία Καρυστιανού σε ανάρτησή της στο facebook, σχολιάζοντας το κλείσιμο του FIR Αθηνών.
Η πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών θυμάτων των Τεμπών αναφέρεται σε προειδοποιήσεις από τους εργαζόμενους προς την κυβέρνηση για κίνδυνο αεροπορικού δυστυχήματος, τις οποίες η κυβέρνηση αγνοεί, όπως τονίζει. Επίσης, κατηγορεί την κυβέρνηση πως προτιμά «το κλίμα ανασφάλειας στις μεταφορές, τον διεθνή διασυρμό, τα πρόστιμα και τις νομικές εμπλοκές της χώρας από το να εκσυγχρονίσουν τον εξοπλισμό και να εφαρμόσουν τους Κανόνες Ασφαλείας» και κλείνει την ανάρτησή της με μια πρόταση που φαίνεται πως -για ακόμη μία φορά- προαναγγέλλει τη δημιουργία πολιτικού κόμματος: «Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, να αξιώσουμε σεβασμό και να κατακτήσουμε το όραμα ενός πραγματικού Κράτους Δικαίου».
Ολόκληρη η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού έχει ως εξής:
«Τέμπη» και στον αέρα;
Οι προειδοποιήσεις των εργαζομένων στα αεροδρόμια για τον κίνδυνο ενός νέου αεροπορικού δυστυχήματος πληθαίνουν. Η κυβέρνηση, ωστόσο, επιμένει στην ίδια τακτική που ακολούθησε και στους σιδηροδρόμους: αγνοεί επιδεικτικά τους ειδικούς.
Αυτή η στάση αποδεικνύει πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όταν η αδιαφορία συστηματοποιείται, τα δυστυχήματα παύουν να είναι «ατυχείς στιγμές» και γίνονται προδιαγεγραμμένα εγκλήματα. Ακόμα και μετά την τραγωδία των Τεμπών, η επικοινωνιακή γραμμή παραμένει η ίδια: «συμβαίνουν παντού αυτά». Μια κυνική παραδοχή που παίζει με τη λογική και κυρίως με τη ζωή μας.
Το πιο εξοργιστικό; Προτιμούν το κλίμα ανασφάλειας στις μεταφορές, τον διεθνή διασυρμό, τα πρόστιμα και τις νομικές εμπλοκές της χώρας από το να εκσυγχρονίσουν τον εξοπλισμό και να εφαρμόσουν τους Κανόνες Ασφαλείας. Αποδεικνύουν άλλη μία φορά ότι οι έννοιες της ευσυνειδησίας και του κοινού καλού, τους είναι προφανώς άγνωστες.
Για πόσο ακόμα θα παραμένουμε αδρανείς θεατές; Μέχρι να υποστούμε την επόμενη τραγωδία;
Όχι! Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, να αξιώσουμε σεβασμό και να κατακτήσουμε το όραμα ενός πραγματικού Κράτους Δικαίου».
