Κάτια Δανδουλάκη: «Ξέρω τι θέλω και αδιαφορώ για το αν θα αρέσει ή δεν θα αρέσει στον κόσμο»

Η Κάτια Δανδουλάκη -με τη μεγάλη καριέρα που κουβαλάει στις πλάτες- της άνοιξε την καρδιά της στο «Στούντιο 4» και μίλησε για το γεγονός πως χαίρεται που ακόμη αφορά τον κόσμο, ενώ παραδέχτηκε πως ακόμη και σήμερα έχει πάντα την αγωνία αν θα καταφέρει να κάνει κάτι! «Το ότι αφορώ ακόμα τον κόσμο σήμερα είναι η μεγάλη μου περιουσία. Αν με ρωτήσετε τι είναι επιτυχία θα πω πως είναι η διάρκεια. Όταν κάποιος διαρκεί, έχει επιτυχία σε όλα τα επίπεδα. Δηλαδή, είτε είναι αυτό music hall, είτε είναι καμπαρ, είτε είναι ελαφριά κωμωδία, τραγωδία, όποιος διαρκεί, σημαίνει ότι απηχεί μια μεγάλη ανάγκη κοινού. Τώρα πια δεν έχω την αγωνία να με δουν, γιατί πόσο να με δουν πια ακόμη.

Αυτό που υπάρχει κάθε φορά, ακόμα και τώρα που παίζω, είναι η αγωνία του θα τα καταφέρω; Έχω το αιώνιο μαθητικό μου σύνδρομο. Έχω να μάθω πάρα πολλά από τους νέους ανθρώπους. Η αγωνία πάντα είναι, θα μπορέσω να το κάνω αυτό; Θυμάμαι έλεγα στον Μάριο (Πλωρίτη) τώρα πώς σκέφτηκα εγώ να ανεβάσω με τις Τρεις αδελφές, πώς μπορώ να το κάνω και μου έλεγε:  ευτυχώς που μου το λες, γιατί αν δεν μου το έλεγες θα ανησυχούσα, κάθε φορά τα ίδια μου λες. Κάθε φορά, όταν έρθει η στιγμή, νομίζω ότι είμαι ανίκανη να μπω σε τέτοιο βάθος και να ψάξω τέτοια μεγάλα έργα».

«Δεν μπορώ να μοιραστώ τα προσωπικά μου με πολλούς»

«Νιώθω πάρα πολύ όμορφα όταν είμαι με μικρές παρέες με πολύ φίλους. Είμαι πολύ της φιλικής παρέας, της ζεστής παρέας, που τη χάσαμε πια γιατί έχουμε απομονωθεί με τις μηχανές. Ήμουν της παρέας της μικρής, γιατί στη μεγάλη παρέα χανόμαστε, δεν λέμε τα προσωπικά μας. Να βρεθούμε, να πούμε τα προσωπικά μας, να πούμε τα ουσιαστικά και τα μη ουσιαστικά. Μου δίνουν πολύ χαρά τα μη ουσιαστικά που τα μοιραζόμαστε. Αυτή είναι η χαρά μου. Η επαφή μου με τον κόσμο είναι η χαρά μου.

Όταν ήμουν με τον άνθρωπο της ζωής μου, 32 χρόνια ήμασταν με τον Μάριο, η χαρά μας ήταν να είμαστε μόνοι. Και το βράδυ πηγαίναμε να δούμε και τους φίλους μας, αλλά πάντα σε μικρές παρέες. Είναι περίεργο... Θέλω το θέατρο να είναι γεμάτο, που σημαίνει ότι το μοιράζομαι με πάρα πολύ κόσμο. Δεν μπορώ να μοιραστώ τα προσωπικά μου με πολλούς. Όταν βρεθώ σε μια μεγάλη γιορτή ενός καναλιού, πηγαίνω, βγάζω φωτογραφίες, φεύγω. Βλέπω ανθρώπους που το χαίρονται. Εγώ είμαι σε μεγάλο πανικό». 

«Δεν θα ήθελα να πάρω σύνταξη νέα»

«Όταν κάνω επιλογές, είμαι ξεκάθαρη, ξέρω τι θέλω. Αδιαφορώ, όχι εντελώς, 90% για το αν θα αρέσει ή δεν θα αρέσει, γιατί ό,τι αρέσει σε μένα είναι αυτό που θέλω να περάσω στον κόσμο. Αν ήξερα τι αρέσει στον κόσμο, ο καθένας μας αν το ήξερε θα ήταν πλούσιος στο θέατρο. Κανένας μας δεν το ξέρει. Έχω κάνει πράγματα που μου αρέσανε πάρα πολύ και δεν είχαν επιτυχία. Αλλά έκανα πράγματα που μου αρέσανε πάρα πολύ. Γι' αυτό και δεν μετανιώνω ποτέ.

Όμως η σκέψη μου είναι ατελείωτη. Συνέχεια σκέφτομαι το επόμενο. Συνέχεια σκέφτομαι το πιο δύσκολο για μένα, το πιο φρέσκο, αυτό που θα μας πάει όλους λίγο πιο μπροστά. Νομίζω πως όταν τελειώσει αυτό θα τελειώσει και η χαρά μου να ζω, οπότε είμαι ευτυχής που το έχω ακόμα. Δεν θα ήθελα να πάρω σύνταξη νέα».