Κλεομένης Κωστόπουλος: «Ο Μυταράς τρόμαξε όταν είδε την υπογραφή του σε πλαστό έργο μαθητή του»
Ο ζωγράφος αποκάλυψε τι συμβαίνει με τις πλαστογραφίες στα έργα τέχνης εντός και εκτός μουσείων και πρότεινε πως να το αποφύγουμε!
Ο Κλεομένης Κωστόπουλος ήταν καλεσμένος στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε στην Αθηναΐδα Νέγκα για την πλαστογραφία στην τέχνη, αλλά και για τις τοιχογραφίες του που κοσμούν τις πόλεις μας. «Προσωπικά δεν έχω βιώσει να έχει αγοράσει κάποιος πλαστά αντίγραφα των έργων μου, ή δεν έχει πέσει κάτι στην αντίληψή μου. Είχε πλάκα κάποια στιγμή, όταν είχα καθηγητή τον Δημήτρη Μυταρά, τον πολύ σπουδαίο ζωγράφο, και είχαμε έναν συμφοιτητή που τον αντέγραφε. Και κάποια στιγμή, θυμάμαι, είχε κάνει έτσι έναν χώρο που βρισκόμασταν ο Μυταράς, να μιλάμε οι καθηγητές με τους φοιτητές και του είχε κάνει ένα έργο δικό του.
Μπαίνει μέσα ο Μυταράς, το κοιτάει και μετά τρόμαξε και λέει ποιος το έχει κάνει αυτό; Και μας λέει, αυτό που με τρομάζει, γιατί τεχνικά κάποια έργα που μπορεί να μην είναι πάρα πολύ δύσκολα, είναι η ομοιότητα με την υπογραφή μου! Δηλαδή, τρόμαξε ότι δεν κατάλαβε ότι είναι ξένη υπογραφή, που αυτό είναι ακόμα πιο ανησυχητικό! Στην ιστορία των εικαστικών τεχνών, αυτό υπάρχει γενικά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Γίνεται χαμός γενικά και στα μουσεία, εν αγνοία τους φαντάζομαι, αλλά υπάρχει ένα τέτοιο κομμάτι σε παγκόσμια κλίμακα. Γι’ αυτό είναι καλό να αγοράζουμε έργα από τα ατελιέ των καλλιτεχνών».
«Έχουμε κάνει 78 μεγάλης κλίμακας τοιχογραφίες στην Πάτρα»
«Η τοιχογραφία δεν είναι ένα πορτρέτο της Μαρίας Κάλλας, είναι ένα πορτρέτο της Καλαμάτας. Τους τελευταίους μήνες το έχω καταχαρεί, γιατί έχει παιχτεί παντού, έχει παιχτεί και εντός Ελλάδας πολύ και εκτός Ελλάδας πολύ και ήταν ένα έργο που χάρηκα πάρα πολύ. Καταρχήν, αυτή είναι μια συνεργασία με το Δήμο Καλαμάτας. Οπότε, υπήρξαν κάποιοι υποψήφιοι τοίχοι, και μετά μπήκαν στη διαδικασία οι άνθρωποι του Δήμου να αδειοδοτηθεί αυτό το πράγμα. Τη διαδικασία την ξέρω πάρα πολύ καλά, γιατί κάνουμε ένα διεθνές φεστιβάλ στην Πάτρα, το Art Walk, που έχουμε κάνει 78 μεγάλης κλίμακας τοιχογραφίες στην πόλη.
Δεν είναι εύκολη τεχνική. Αν δεν πας σε δημόσια κτίρια και πας σε ιδιωτικά, χρειάζεσαι μια συνεργασία με τους ιδιοκτήτες μιας πολυκατοικίας. Σε αυτό φαίνεται απλό. Βέβαια, όταν μιλάμε για μια πολυκατοικία… τσακώνονται! Στην αρχή είχαμε μεγάλο πρόβλημα στην Πάτρα. Τώρα που ξέρουν το φεστιβάλ και ξέρουν ότι αναβαθμίζεται το κτίριο και παίρνει μεγάλη αξία και υπεραξία, τώρα είναι λίγο πιο εύκολα τα πράγματα. Υπάρχουν πολλές εκδοχές. Μπορεί να μην σου πουν όχι, μπορεί να σου πουν θέλω μια βαρκούλα στο Αιγαίο. Αυτό συμβαίνει κατά κόρον. Στην Ελλάδα έχουμε πάρα πολλή φαντασία και δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις. Δηλαδή, πας από εκεί λίγο να το κλείσεις και ανοίγει από κάπου αλλού, ξεχειλώνει από όλες τις πλευρές. Έχει ενδιαφέρον κι αυτό».
