Κύριος με τους κυρίους….

Μία παλιά μάγκικη φράση έλεγε: «και του λιμανιού και του σαλονιού». Το ζουμί είναι ότι προσαρμόζεις την συμπεριφορά σου ανάλογα με ποιους έχεις να κάνεις. Αν είσαι βεβαίως μεγαλωμένος ως «κύριος», είναι μάλλον δύσκολο να  φερθείς ως λιμανίσιος βαρύμαγκας. Άλλο τόσο δύσκολο είναι και το ανάποδο, να είσαι μεγαλωμένος «αλά Τρούμπα» και να το γυρίσεις στις ευγένειες και στους πληθυντικούς.

Υπάρχει βέβαια και κάτι που ξεπερνάει κατά πολύ τους λεγόμενους «καλούς τρόπους». Η ειλικρίνεια είναι ειλικρίνεια, είτε την πεις μπέσα, είτε την πεις ντομπροσύνη, είτε απλά ειλικρίνεια. Είτε το πεις καλοδιατυπωμένα και με τις  απαραίτητες ευγένειες, είτε χωρίς φιοριτούρες και τα ρέστα, ή αλήθεια ή ψέματα θα λες. 

Στο θέμα της ακρίβειας, είτε τα πεις έτσι, είτε τα πεις αλλιώς, ο καθένας μας γνωρίζει την πραγματικότητα και δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογεί για το αυταπόδεικτο. Και είτε διαλέξεις να τα πεις κουλτουριάρικα, είτε στεγνά, το ταμείο θα λέει πάντα την ίδια αμείλικτη αλήθεια. Ό,τι ανεβαίνει, δεν κατεβαίνει. Ό,τι ακριβαίνει, δεν φθηναίνει. 

Μέχρι τώρα ενώ συμφωνούν στα λόγια οι περισσότεροι για το ότι δεν λειτουργεί σωστά η αγορά, ότι δεν υπάρχει ανταγωνισμός ή ότι χάνεται η μπάλα από το χωράφι στο ράφι, στο δια ταύτα δεν υπάρχει κανένα μέτρο που να φρέναρε την ακρίβεια, ούτε έκοψε την όρεξη στους αδηφάγους κερδοσκόπους, στους μεσάζοντες ή στα καρτέλ.

Όταν λοιπόν κάνεις ότι ξεχνάς ότι προσπάθησες να ελέγξεις τις τιμές  με μέτρα και ημίμετρα και δεν τα κατάφερες… Ότι άλλαξες τις ταμπέλες και δεν άλλαξες τις τιμές… Όταν εξήγγειλες «καλάθια» και αυτό που πέτυχες ήταν να σε τρελάνουν στα τρίποντα οι κερδοσκόποι, τότε δεν καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις να κάνεις με κύριους. 

Όταν μιλάς για συμφωνίες κυρίων είναι σαν να θεωρείς ότι υπάρχουν κύριοι και στις δύο πλευρές του τραπεζιού. Εδώ λοιπόν είναι που χρειάζεται να αλλάξεις στάση. Είναι η ώρα που οι ευγένειες τελειώνουν. Είναι η ώρα που ισχύει το «κύριος με τους κύριους και…»