Νόμπελ στον Τραμπ: Οι περισσότεροι Αμερικανοί αγνοούν ότι το βραβείο δεν μεταβιβάζεται
Το επικοινωνιακό σόου του Τραμπ με την Ματσάδο ίσως και να «έπιασε τόπο».
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Νόμπελ Ειρήνης συχνά αντιμετωπίζεται ως ένας τίτλος ή μια διάκριση που μπορεί να «περάσει» από κάποιον στον επόμενο, είτε λόγω της δημοσιότητας που έχουν οι βραβευμένοι είτε λόγω της συχνής παρουσίασης των Νόμπελ στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Στην πραγματικότητα, όμως,το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης δεν μεταβιβάζεται, δεν κληρονομείται και δεν μπορεί να απονεμηθεί εκ των υστέρων σε τρίτους.
Είναι μια ατομική ή συλλογική αναγνώριση που συνδέεται αποκλειστικά με το πρόσωπο ή τον οργανισμό που πραγματικά έχει συνεισφέρει στην προώθηση της ειρήνης, της συμφιλίωσης και της διεθνούς συνεργασίας. Συχνά στην αμερικανική κουλτούρα υπάρχει η αντίληψη ότι η αναγνώριση μπορεί να επεκταθεί πέρα από τον ίδιο τον βραβευμένο, μέσα από οικογενειακές «κληρονομιές», θεσμούς ή οργανισμούς που συνεχίζουν το έργο τους. Στην περίπτωση του Νόμπελ Ειρήνης, όμως, αυτή η ιδέα δεν ισχύει. Αν ο βραβευμένος αποβιώσει πριν από την επίσημη ανακοίνωση του βραβείου, η επιτροπή αποφασίζει να μην απονείμει το Νόμπελ.
Αν ο θάνατος συμβεί μετά την ανακοίνωση αλλά πριν την τελετή απονομής, το βραβείο παραμένει στο όνομα του αποδέκτη. Το χρηματικό έπαθλο, όταν απονέμεται σε μεμονωμένα πρόσωπα, παραμένει συνδεδεμένο αποκλειστικά με αυτούς, όταν απονέμεται σε οργανισμό, το ποσό ανήκει στο ίδιο το ίδρυμα και όχι σε μέλη ή συνεργάτες του.
Τα Αμερικανικά μέσα εστιάζουν στο τι πραγματικά ισχύει
Το Νόμπελ Ειρήνης έχει ιδιαίτερη σημασία για το αμερικανικό κοινό, όπου η πολιτική κουλτούρα και η δημοσιότητα δημιουργούν συχνά την εντύπωση ότι οι διακρίσεις μπορούν να «κληρονομηθούν» ή να χρησιμοποιηθούν ως μέσο επιρροής πέρα από το άτομο που τις κερδίζει. Στην πραγματικότητα, η επιτροπή Νόμπελ εστιάζει στο έργο και στην προσφορά του κάθε υποψηφίου, όχι στο κοινωνικό ή πολιτικό προφίλ που μπορεί να έχουν οι οικογένειες, οι συνεργάτες ή οι διάδοχοι. Η μη μεταβιβάσιμη φύση του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης υπενθυμίζει στους Αμερικανούς ότι η ειρήνη δεν είναι κάτι που «κληρονομείται», αλλά κάτι που κατακτάται μέσα από πράξεις, επιλογές και προσωπικό αγώνα.
Υπογραμμίζει τη σημασία της ευθύνης του ατόμου και του οργανισμού στην υπηρεσία της ειρήνης και της διεθνούς συνεργασίας, και ενισχύει το κύρος ενός θεσμού που δεν τιμά απλώς ένα όνομα, αλλά μια συγκεκριμένη συμβολή στην ανθρωπότητα. Κατανοώντας αυτή τη λεπτομέρεια, το αμερικανικό κοινό μπορεί να εκτιμήσει καλύτερα τη μοναδικότητα και τη βαρύτητα του Νόμπελ Ειρήνης και να αντιληφθεί ότι πρόκειται για μια τιμή που συνδέεται αποκλειστικά με εκείνους που πραγματικά εργάστηκαν για την ειρήνη, και όχι με την κοινωνική ή πολιτική τους κληρονομιά.
