Ορέστης Τρίκας: Όταν ήμουν πιτσιρικάς ο πατέρας μου μού είχε πει «αν γίνεις ηθοποιός, εγώ θα σε σκοτώσω»

Ο Ορέστης Τρίκας ήταν καλεσμένος της Αθηναΐδας Νέγκα στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε για το πόσο άσχημα βίωσε τα παιδικά του χρόνια με το καθεστώς τρομοκρατίας που επικρατούσε από τον πατέρα του στο σπίτι. «Ο πατέρας μου δεν έμαθε ποτέ ότι έγινα ηθοποιός! Η δεύτερη παράσταση ήταν στο θέατρο Καρέζη, το “Περιμένοντας τον Κοντό” με τον Καζάκο και τον Φιλιππίδη. Και ο πατέρας μου περνούσε κάθε φορά από εκεί. Και έπρεπε να βρω έναν τρόπο ώστε να μην ανακαλύψει ότι παίζω εκεί, γιατί μου είχε πει όταν ήμουν πιτσιρικάς: αν γίνεις ηθοποιός, εγώ θα σε σκοτώσω!

Ο πατέρας μου ήταν ένας βαθιά κακοποιητικός άνθρωπος επειδή έπινε πάρα πολύ, ήταν στο τζόγο. Μετά κατάλαβα ότι ήταν ένας άρρωστος άνθρωπος ο οποίος έκανε λάθη. Παλιά του κρατούσα πολλή κακία, θυμό, μίσος. Μετά τον συγχώρεσα και κατάλαβα ότι είναι ένας άνθρωπος. Εγώ τον είχα στο μυαλό μου ότι ο πατέρας πρέπει να είναι ο Σούπερμαν, ο πιο καλός, ο πιο ηθικός. Δεν θυμάμαι ποτέ τη μητέρα μου να μιλάει με άσχημο λόγο για τον πατέρα μου. Και κάποια στιγμή την έβαλα κάτω και λέω: νισάφι, αυτό καταντάει πια αηδία.

Δεν μπορείς να είσαι η Παναγία και να μας λες ότι πρέπει να πάμε να σας δει και να τον βλέπω στην κατάσταση που είναι από τα αλκοόλια, να μου βρίζει με το χειρότερο τρόπο όταν είμαι εγώ έξι χρονών, εφτά χρονών τη μητέρα μου, αλλά με το χειρότερο τρόπο, τον πιο χυδαίο… Αυτό είναι κακοποιητική συμπεριφορά. Και στα δώδεκά μου, έντεκά μου, δεν θυμάμαι πότε, αποφασίζω ότι με αυτόν τον άνθρωπο δεν θέλω να έχω σχέση. Πατάω στα πόδια μου και λέω συνειδητά εγώ δεν έχω πατέρα. Τέλος».

«Δεν ζηλεύω και δεν μπορώ να με ζηλεύουν»

«Δεν μπορώ την αδικία πουθενά. Με έχουν αδικήσει και σε σχέσεις με το να μου προσάψουν ευθύνες και πράγματα, τα οποία θεωρούσαν ότι έχω κάνει, ενώ δεν είχα κάνει ποτέ. Και εκεί, όταν με πνίγει το δίκιο, τρελαίνομαι. Δεν μπορώ. Όταν σου ρίχνουν ευθύνες για κάτι, είναι επειδή το έχουν κάνει οι ίδιοι! Όποιος ζηλεύει πολύ, πρέπει λίγο να το ψάξεις. Εγώ δεν ζηλεύω και δεν μπορώ και να με ζηλεύουν. Δώσε μου ελευθερία. Αν μου δώσεις ελευθερία, θα σ’ τα δώσω όλα. Αν δω κάτι, εννοείται πως ζηλεύω. Έρχεσαι και μου λες: να σου πω κάτι, εγώ σ' αγαπάω. Εγώ σε πιστεύω. Αλήθεια σε πιστεύω».

«Τη μία μέρα σε αγαπάει και την άλλη σε κάνει σκουπίδι»

«Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να πάσχουν από πολλές διαταραχές. Μάθαμε να τις ονοματίζουμε, άρα μπορούμε και να τις διορθώσουμε, ακριβώς γιατί τις μάθαμε. Δηλαδή, ξέρουμε ότι είναι μια διαταραχή. Φιλαράκι μου, είσαι… εξαρτητικός, δεν είναι ότι την αγαπάς! Είναι αυτός ο οποίος από την πρώτη μέρα σου τα δίνει όλα, σου λέει σ' αγαπάω, μωρό μου, είσαι η γυναίκα της ζωής μου, θα σε παντρευτώ… Και μετά, την επόμενη μέρα, αν του πεις, ξέρεις, δεν θα μείνω σήμερα εδώ κοντά, θέλω να πάω στις φίλες μου, θα σε κάνει σκουπίδι! Και μετά, συγγνώμη, μωράκι μου και γίνεται όλο αυτό το πράγμα. Υπάρχουν πολλές τέτοιες σχέσεις γύρω μας. Βλέπουμε δηλαδή ανθρώπους που είναι μαζί γιατί πρέπει να είναι μαζί, για κάποιον λόγο…

Παλιά εγώ απαγκιστρωνόμουν, δηλαδή ένιωθα τρομερή ανασφάλεια με τον εαυτό μου και έπρεπε για να πατήσω στα πόδια μου να είμαι στην αγκαλιά σου να νιώσω ότι μ’ αγαπάς, είσαι εκεί, με στηρίζεις. Το περίεργο σε αυτό είναι ότι για να πιστέψω εγώ στον εαυτό μου έχω ανάγκη να το πάρω μέσα από σένα».