Reuters: Επιστήμονες στην Ελλάδα «μετράνε» με μύδια την μόλυνση από τα μικροπλαστικά
Τα μύδια «αποκαλύπτουν» την αυξανόμενη ρύπανση των θαλασσών της Ελλάδας, γράφει το διεθνές πρακτορείο.
Για δεκαετίες, τα μύδια χρησιμοποιούνται παγκοσμίως ως βαρόμετρο της θαλάσσιας ρύπανσης. Κάπως έτσι και οι ερευνητές του Ελληνικού Κέντρου Θαλάσσιων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ), επιστράτευσαν τα νόστιμα θαλασσινά μαλάκια για να μετρήσουν την μόλυνση του θαλασσίου περιβάλλοντος και κυρίως την εξάπλωση ενός σχεδόν αόρατου, αλλά ύπουλου εχθρού, των μικροπλαστικών.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του πρακτορείου Reuters, ο υπερτουρισμός και η αυξημένη ναυσιπλοΐα στη Μεσόγειο συμβάλλουν στην αύξηση της ρύπανσης στα καταγάλανα νερά της Ελλάδας. Αυτό διαπιστώνουν Έλληνες επιστήμονες που έχουν αναπτύξει χιλιάδες μύδια στον βυθό της θάλασσας, τα οποία λειτουργούν ως ανιχνευτές μικροπλαστικών.
Τα μύδια, ως οργανισμοί που φιλτράρουν το νερό, απορροφούν στους ιστούς τους μια σειρά από ρύπους, συμπεριλαμβανομένων των αόρατων μικροπλαστικών.
Τον Μάιο, οι ερευνητές βύθισαν κλουβιά με μύδια σε διάφορα βάθη και τοποθεσίες σε όλη την Ελλάδα – από πολυσύχναστα λιμάνια μέχρι απομακρυσμένα νησιά. Τα ανέσυραν τον Σεπτέμβριο για να αναλύσουν τα σωματίδια που είχαν συσσωρεύσει. Για να ελέγξουν το επιφανειακό νερό, χρησιμοποιούν μια ειδική πλωτή διάταξη με δίχτυ.
«Είναι απίστευτο το ότι, μόλις σε δύο χιλιόμετρα, μπορείς να συλλέξεις όλα αυτά τα μικροσκοπικά μικροπλαστικά», δήλωσε η ωκεανογράφος Αργυρώ Αδαμοπούλου από το εργαστήριο του ΕΛΚΕΘΕ, αναφερόμενη στα δείγματα που συλλέχθηκαν από το δίχτυ φιλτραρίσματος.
Ένα «κέντρο» μικροπλαστικών η Μεσόγειος
Ολόκληρη η Μεσόγειος Θάλασσα, ως μια ημίκλειστη λεκάνη, έχει μετατραπεί σε περιοχή-κλειδί για τα μικροπλαστικά, σύμφωνα με τους επιστήμονες.
Τα σωματίδια που ανακτήθηκαν στην Ελλάδα διέφεραν σε σχήμα – από θραύσματα έως μεμβράνες, μικροΐνες ή σφαιρίδια – και ήταν κυρίως μπλε ή διαφανή. Αυτό υποδηλώνει ότι προέρχονται από πλαστικά μιας χρήσης, όπως σακούλες απορριμμάτων και μπουκάλια νερού, εξήγησε η βιολόγος του ΕΛΚΕΘΕ, Νικολέττα Ντίγκα. Τα πλαστικά αυτά διασπώνται με την πάροδο του χρόνου από τα κύματα, τα ρεύματα και την έκθεση στον ήλιο, καθιστώντας τα όλο και πιο δύσκολο να ανιχνευθούν.
«Οι συγκεντρώσεις δεν είναι ακόμη αρκετά υψηλές ώστε να είναι επιβλαβείς για τους ανθρώπους», ανέφερε η Ντίγκα, προσθέτοντας ωστόσο ότι μικροπλαστικά έχουν βρεθεί σε κάθε είδος που έχει αναλύσει η ομάδα μέχρι στιγμής.
«Κατά μέσο όρο, βρίσκουμε ένα ή δύο μικροπλαστικά ανά πληθυσμό που αναλύουμε», δήλωσε η Νικολέττα Ντίγκα, προειδοποιώντας ότι χωρίς άμεση δράση, η συνεχιζόμενη διάσπαση θα αυξήσει την ποσότητα των μικροπλαστικών που καταπίνουν οι θαλάσσιοι οργανισμοί, αυξάνοντας τον κίνδυνο και για τους ανθρώπους.
