Βίκυ Μαραγκάκη: «Δεν είπαμε ποτέ στον πατέρα μου ότι πεθαίνει, ακόμα έχω μια μικρή ενοχή»
Η ηθοποιός μίλησε για τον χρόνο που περνάει και πόσο αυτό την τρομάζει γιατί πλησιάζει ο θάνατος…
Η Βίκυ Μαραγκάκη ήταν καλεσμένη στην εκπομπή του Action 24 «Καλύτερα Αργά» και μίλησε με την Αθηναΐδα Νέγκα για τις σκληρές αλήθειες της ζωής, όπως το πέρασμα του χρόνου. «Θα ήθελα πάρα πολύ να κάνω πράγματα στο πρόσωπό μου, αλλά επειδή έχω ένα πολύ λεπτό δέρμα, δεν επιδέχεται τίποτα. Ο,τιδήποτε προκαλεί κοκκινίλα, είναι απαγορευτικό δυστυχώς. Δηλαδή βλέπω κάτι ωραίες θεραπείες που κάνουν συνάδελφοι, κάτι ωραίες μεσοθεραπείες, κάτι βιταμίνες, κάτι εκείνα, θα ήθελα πάρα πολύ, αλλά δεν μπορώ. Νομίζω ότι ο χρόνος θα είναι κάπως ευγενικός μέχρι όσο. Είναι όμως πάντα τρομακτικός ο χρόνος γιατί λέμε πλησιάζει ο θάνατος.
Είναι λίγο τρομακτικό ότι έχουμε μια ζωή και ότι μετά δεν ξέρουμε τι συμβαίνει. Περνάμε στο απυρόβλητο και να ξανάρθουμε, αν δεχθούμε και αυτή τη θεωρία, δεν θα είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι, θα είμαστε κάτι άλλο. Δεν νομίζω πάντως να επιστρέφουμε. Δυστυχώς νομίζω ότι είμαστε χους. Θέλω να πιστέψω ότι ίσως πάμε κάπου καλύτερα. Πολλές φορές βλέπω όνειρα με δικούς μου ανθρώπους, ζωντανά, πολύ. Οπότε, εκείνα τα δευτερόλεπτα όσο κρατάει ένα όνειρο, λέω ναι, κάπου καλύτερα είναι, κάπου είναι. Αφού νιώθω την ενέργειά τους, νιώθω τη ζεστασιά τους».
«Ακόμα το σκέφτομαι και έχω μια μικρή ενοχή»
«Θεωρώ ότι πρέπει να λέμε στον άλλον όλη την αλήθεια για την υγεία του και να έχει ο ίδιος την επιλογή να αποφασίσει το καλύτερο για αυτόν. Αλλά ξέροντας όλα τα δεδομένα, με πάσα ειλικρίνεια. Έχω παράδειγμα από την οικογένειά μου. Θεωρώ ότι όταν είναι κάτι τελειωτικό, όταν είναι κάτι σχεδόν τετελεσμένο, πρέπει ο ασθενής να ξέρει την αλήθεια. Εμένα ο μπαμπάς μου έφυγε από καρκίνο στον εγκέφαλο, με μίας πολύ επιθετικής μορφής. Και οι γιατροί μέχρι το τέλος μας λέγανε ότι για την ψυχολογία του καλό είναι να νομίζει ότι όλα πάνε καλά, ότι θα βγει όπου να είναι και έτσι κάναμε.
Εγώ ακόμα το σκέφτομαι και έχω μια μικρή ενοχή, γιατί μπορεί αυτός ο άνθρωπος να ήθελε να εκφράσει μια τελευταία επιθυμία. Να γράψει αλλιώς τη διαθήκη του ή να μας πει κάτι. Είναι μια μέθοδος κι αυτή, ότι να κρατήσουμε την ελπίδα ζωντανή μέχρι το τέλος, το καταλαβαίνω. Εγώ θα προτιμούσα να το ξέρω αν συνέβαινε κάτι που δεν έχει επιστροφή, θα ήθελα να το ξέρω εγκαίρως για να πω ένα συγγνώμη που ίσως δεν είπα, να πω ένας αγαπώ, να κάνω μια μεγάλη αγκαλιά».
