Βλαδίμηρος Κυριακίδης: «Δεν θέλω να με θυμούνται αφού θα φύγω από τη ζωή, γιατί θα πρέπει;»

Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης ήταν καλεσμένος στο “Καλύτερα Αργά” του Action 24 και μίλησε με την Αθηναΐδα Νέγκα για το τι πραγματικά συμβαίνει ανάμεσα σε μια μακροχρόνια σχέση ενός ζευγαριού! «Η συνήθεια σκοτώνει το συναίσθημα. Πρέπει να ξεπεράσουμε τη συνήθεια, την καθημερινότητά μας και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε. Στα τρία χρόνια μιας σχέσης ο άνδρας που νιώθει ότι είναι το βασιλόπουλο μέσα στο σπίτι, γεννημένος βασιλιάς, συνειδητοποιεί ότι κάποιος θα του κάτσει στο σβέρκο και λέει: “Μισό λεπτό, εγώ ήμουν βασιλιάς, τώρα βλέπω μια ισχυρή προσωπικότητα που θέλει να επιβληθεί και να μου πάρει τα γκέμια, να χάσω τον έλεγχο”. Είναι ο πρώτος πανικός του άνδρα.

Μετά, στα επτά χρόνια, αρχίζει και έρχεται η συνήθεια. Και εκεί όμως εσείς οι γυναίκες είστε εξαιρετικές γιατί κάνετε γρήγορη σύνθεση - ανάλυση, βλέπετε πολλά πράγματα πριν τα δούμε εμείς, κι έρχεστε και λέτε: “Μπορείς να μου ξεκαθαρίσεις τι γίνεται σ’ αυτή τη σχέση;” και εκεί είναι ο δεύτερος πανικός! Για μένα ο αδύναμος κρίκος είναι ο άντρας.

Με φίλους το έχουμε συζητήσει πάρα πολλές φορές, γιατί αυτά τα προβλήματα μας απασχολούν, και είδα ότι έχουμε τις ίδιες αντιδράσεις. Και πραγματικά για να αποδεχτούμε τη γυναίκα κουραζόμαστε. Επίσης κουραζόμαστε να αποδεχτούμε τη θηλυκή μας πλευρά! Πρέπει να φάμε πάρα πολλά χρόνια. Αλλά και οι γυναίκες κάποια στιγμή γίνονται άντρες. Εκεί έχουμε το άλλο ισχυρό φύλο! Οι γυναίκες μπορούν να είναι τα πάντα, απλώς παλαιότερα δεν σας άφηναν κάποιοι να το δείξετε».

«Είμαστε τοσοδούληδες»

Ο ηθοποιός αναφέρθηκε και στο πόσο μικροί είμαστε σε αυτόν τον πλανήτη! «Αυτό που καταλαβαίνεις με μια απώλεια είναι το πόσο λίγος είσαι σε αυτόν τον πλανήτη! Και εκεί κάθε φορά δεν λέμε οι άνθρωποι: “Ορίστε, έφυγε, τι να τα κάνω και τα λεφτά και τα πλούτη και την ομορφιά και τις καριέρες και αυτά, να ορίστε, μεθαύριο, γεια σας”. Είναι ωραίο να το λέμε, αλλά πρέπει να το κατανοήσουμε. Γιατί αυτή η απλή φράση που ξεστομίζουμε κάθε φορά που έχουμε μια απώλεια κρύβει μια μεγάλη αλήθεια από πίσω. Ότι πραγματικά είμαστε λίγοι σε αυτόν τον πλανήτη!

Τοσοδούληδες είμαστε. Δεν είμαστε τίποτα φοβερό. Οπότε εκεί γίνονται όλες τις παρεξηγήσεις. Αρχίζουν και πιστεύουν μετά ότι είμαστε τεράστιοι, σπουδαίοι. Ότι εμείς είμαστε το σύμπαν και άλλοι μας ακολουθούν. Τίποτα. Μια μπλόφα είναι όλο αυτό. Σπουδαίοι είναι οι πειραματιστές στη γενετική. Αυτοί που θα αλλάξουν την ιατρική και θα δώσουν λύσεις για τους ανθρώπους. Αυτούς θαυμάζω.

Σπουδαίοι για μένα είναι μεγάλοι συγγραφείς. Αυτοί που θα μείνουν για πάντα, εμείς δεν θα μείνουμε για πάντα. Εμείς όπως ήρθαμε και δεν μας ξέρανε, έτσι θα φύγουμε και θα μας ξεχάσουν. Με γοητεύει. Δεν θέλω να με θυμούνται αφού θα φύγω από τη ζωή. Γιατί πρέπει να με θυμούνται; Ήρθα, πέρασα καλά, το ευχαριστήθηκα. Το ευχαριστήθηκαν κι αυτοί που με είδαν και τώρα φεύγω».

«Το κινητό είναι ο τρίτος άνθρωπος μέσα σε μια σχέση»

Ο Κυριακίδης σχολίασε και την έλλειψη ρομαντισμού στην εποχή μας. «Είναι σεξιστικές οι κοινωνίες που ζούμε, λόγω της τεχνολογίας, γιατί συνέχεια είναι μπροστά μας ένα γυμνό κορμί και αυτό αποζητούμε, ενώ παλαιότερα ζητούσαμε και λίγο τον ρομαντισμό. Μπορώ να πω ότι το κινητό έχει γίνει ο τρίτος μέσα στη σχέση αυτός είναι και ο λόγος όμως που έχουμε ασυνεννοησία μεταξύ μας και αυτό είναι που μας σκοτώνει.

Εμείς με την Έφη (Μουρίκη) έχουμε έναν κοινό σκοπό κι αυτό είναι τα “παιδιά” μας που γεννάμε κάθε έξι μήνες! Συγκλονιστική εμπειρία είναι αυτή. Γιατί εμείς το βλέπουμε σαν γέννα. Το δημιουργούμε, το φανταζόμαστε, το βάζουμε στο τραπέζι, το προτείνει κάποιος το συγκεκριμένο έργο, το αποδεχόμαστε οι υπόλοιποι και το ανεβάζουμε. Όλη αυτή η προσπάθεια που κάνουμε έχει έναν μόνο σκοπό. Να είμαστε ευτυχισμένοι, να αγαπάμε το καινούριο μας “μωρό” που γεννάμε και όταν τελειώνει η σεζόν και πάμε προς τις τελευταίες παραστάσεις, λίγο μελαγχολούμε κιόλας και νοσταλγούμε εκείνη τη γέννα που ξεκίνησε».

«Χρειάζεται κόπος για να αλλάξει κάτι»

Ο ηθοποιός μίλησε και για την αλλαγή που πρέπει να έρθει στην ελληνική κοινωνία, μια αλλαγή όμως που θα πάρει πολλά χρόνια. «Έχουν εκλείψει οι ιδέες και οι ιδεολογίες. Κατ’ εμέ δεν υπάρχουν ούτε καν κόμματα, επιχειρήσεις υπάρχουν. Είμαστε ο καθρέφτης του πολιτικού συστήματος. Έτσι συμπεριφερόμαστε, έτσι έχουμε μάθει.

Για να αλλάξει αυτό χρειάζεται κόπος. Δεν στοχεύεις στο αύριο, αν θες να αλλάξει κάτι, στοχεύεις για μετά από είκοσι χρόνια να αλλάξει. Άρα πρέπει να μπούμε στα σχολεία και να μεγαλώσουμε παιδιά δίνοντάς τους άλλες πληροφορίες από αυτές που παίρνουν».