Ανάλυση Economist: Ίσως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι αυτός που θα σώσει τελικά την Κούβα

Ενόσω η διεθνής κοινότητα αδημονεί για την υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν την Παρασκευή, τα διεθνή μέσα παρακολουθούν με προσοχή το ανοικτό μέτωπο της Κούβας. Η διοίκηση Τραμπ έχει θέσει σε υψηλή προτεραιότητα την άμεση αλλαγή του καθεστώτος του νησιού με σκοπό να εξαλείψει αυτό που θεωρεί ως διαχρονική εστία μαρξιστικής επιρροής και αντιαμερικανισμού στη Λατινική Αμερική και «την ειρηνική μετάβαση προς μια ελεύθερη Κούβα».

Τέσσερεις μήνες μετά τον ενεργειακό αποκλεισμό, το νησί έχει εξαντλήσει και το τελευταίο ίχνος των διαθέσιμων πόρων του. Χωρίς την στήριξη της Βενεζουέλας μετά την σύλληψη του Μαδούρο που εξασφάλιζε στο νησί σταθερές προμήθειες πετρελαίου και την κρατική εταιρεία ηλεκτρισμού να μην καταφέρνει να παρέχει ούτε λίγες ώρες την ημέρα ρεύμα, οι κάτοικοι ζουν καθημερινά στο σκοτάδι, μαγειρεύουν με κάρβουνα και μετακινούνται με τα πόδια.

Ο Economist εκτιμά πως η παρακμή ξεκίνησε ήδη από την επανάσταση υπό τον Φιντέλ και τον Ραούλ Κάστρο: «Τα όνειρα για ηρωισμούς και ιδεολογίες μόνο κακό έκαναν στους Κουβανούς. Οι περίπου 9 εκατομμύρια κάτοικοι ξυπνούν καθημερινά σε μια αποπνικτική δυστυχία. Με ελάχιστα τρόφιμα, φάρμακα, ρεύμα και καθαρό νερό, δεν έχουν να περιμένουν καμιά ανακούφιση από το Κομμουνιστικό κόμμα. Οι ηγέτες τους είναι άνθρωποι πεισματάρηδες και μοναχικοί. Φοβούμενοι πως μια αλλαγή θα τους κοστίσει τον έλεγχο του αποτυχημένου επαναστατικού τους σχεδίου, έχουν παγιδευθεί στην στρατηγική της ΄ σηκωμένης γροθιάς΄ απέναντι στην πλουσιότερη χώρα του κόσμου που βρίσκεται απέναντί τους, στα 200 χιλιόμετρα απόσταση».

Το εμπάργκο δεν είναι έργο Τραμπ

Ο Economist θεωρεί πως ο Τραμπ βρήκε μία παγιωμένη κατάσταση στο ζήτημα της Κούβας που σήμερα επιχειρεί να επιλύσει: «Η σημερινή, ακραία απομόνωση της Κούβας αποδίδεται στον Ντόναλντ Τραμπ γιατί είναι αυτός που στέρησε το νησί από τις προμήθειες πετρελαίου από τη Βενεζουέλα, τη Ρωσία και τους άλλους παλιούς φίλους της Κούβας. Είναι, επίσης, εκείνος που έδιωξε τους ξένους επενδυτές του νησιού τρομάζοντάς τους με οικονομικές κυρώσεις πρωτοφανούς σοβαρότητας.

Επιπλέον, θέλοντας να επιβεβαιώσει την ΄αμερικανική ηγεμονία΄ στη γειτονιά του, έστειλε τις ειδικές δυνάμεις να συλλάβουν τον στενό σύμμαχο της Κούβας Μαδούρο και από τότε απειλεί τους Κουβανούς ηγέτες πως θα ακολουθήσει η δική τους φιλική κατάληψη. Οι κυρώσεις μέγιστης πίεσης του Τραμπ, παρόλα αυτά, ήρθαν απλά να προστεθούν σε ένα εμπάργκο σε ισχύ εδώ και δεκαετίες, αφού διαδοχικοί πρόεδροι και ηγέτες του Κογκρέσου υποκλίνονταν ανέκαθεν στους εξόριστους Κουβανούς της Αμερικής».

Ο ρόλος της διασποράς της Κούβας στην Αμερική

Ευθύνες δεν έχει μόνο το καθεστώς Κάστρο, κατά το βρετανικό περιοδικό: «Οι Κουβανοί μπορούν δικαίως να ρίξουν το φταίξιμο και σε όσους ονειρεύονται ΄ ακλόνητη ανυπακοή΄ στο καθεστώς: τους Κουβανούς της Αμερικής. Οι απόδημοι Κουβανοί είχαν ανέκαθεν επιρροή στις ΗΠΑ ως ισχυρό μπλοκ ψηφοφόρων, ειδικά στη Φλόριντα, τόπος κατοικίας για περισσότερους από 1 εκατομμύριο Κουβανοαμερικανούς, ανάμεσά τους και ο υπουργός Εξωτερικών του Τραμπ, Μάρκο Ρούμπιο.

Οι ψήφοι δεν είναι η μόνη πηγή της δύναμής τους. Μετά την ανάληψη της εξουσίας των επαναστατών του Κάστρο το 1959, η Κούβα έγινε η πρώτη γραμμή μεταξύ του ελεύθερου κόσμου και του κομμουνισμού. Οι Κουβανοί που έφθαναν έκτοτε στην Αμερική απολάμβαναν προνόμια ως πρόσφυγες που απέδρασαν από την τυραννία.

Σήμερα, οι Κουβανοαμερικανοί πανηγυρίζουν γιατί πιστεύουν πως το καθεστώς του Κάστρο ποτέ δεν ήταν τόσο κοντά στην κατάρρευση εδώ και έξι δεκαετίες. Προβλέπουν πως ο λαός θα ξεσηκωθεί και αναμένουν ένα μοντέλο αλλαγής καθεστώτος ανάλογο με εκείνο στην Πολωνία και την Τσεχοσλοβακία το 1989, «με λίγο από Ρουμανία», μια επανάσταση που έφερε μάχες των πολιτών με τις δυνάμεις ασφαλείας και τον θάνατο ενός δικτάτορα.

«Ο Τραμπ θα αξίζει όποιο βραβείο ειρήνης θέλει»

Πρώην αξιωματούχοι του Τραμπ αναφέρουν πως ο πρόεδρος δεν ενδιαφέρεται τόσο για την ΄ Κούβα ως Κούβα΄ αλλά θα του άρεσε να είναι εκείνος ΄ που θα ανατρέψει την κυβέρνηση Κάστρο΄. Οι απόδημοι στο Μαϊάμι πιστεύουν πως ο Τραμπ είναι λιγότερο ριζοσπαστικός από τον υπουργό Εξωτερικών του αφού πιστεύουν πως ο σχεδιασμός του Ρούμπιο για την ανατροπή του καθεστώτος Κάστρο θα οδηγήσει σε χάος στο νησί. Σε διαφορετική γραμμή από πολλά δυτικά μέσα που κάνουν λόγο για «σιδηρά πυγμή» Τραμπ, ο Economist βλέπει πίσω από τις γραμμές: «Κανείς μέχρι τώρα δεν τα κατάφερε, το καθεστώς άντεξε έναντι 12 Αμερικανών προέδρων. Αν ο στόχος επιτευχθεί με τον τρόπο του Τραμπ-το dealmaking- και το καθεστώς ανταποκριθεί, τότε ο Αμερικανός πρόεδρος θα αξίζει όποιο βραβείο ειρήνης θέλει».