Δεν έχει πάτο….

Ζούμε την εποχή του απόπατου… Δυστυχώς δίπλα στην μάχη των βιοπαλαιστών διεξάγονται άλλες μάχες, παρουσιαζόμενες ως κυρίαρχες και προβεβλημένες. Από την μια, ένας αγώνας πραγματικής επιβίωσης όσων μετέχουν της πρωτογενούς παραγωγής και από την άλλη μια σκιαμαχία μεταξύ ελεεινών λαμογιών, και δυστυχώς και των πολιτικών προστατών τους.

Ατυχώς τα ριάλιτι, όπως και η φθήνια, κόβει εισιτήρια. Και ακόμα δυστυχέστερα, όσο πιο ξεφτίλα, τόσο περισσότερα κόβει.

Δεν είναι μια διαπίστωση που γεννήθηκε σε μια επιτροπή της βουλής όπου η παρέλαση του θράσους το τερμάτισε. Απλά το επιβεβαίωσε και μας υπενθύμισε ότι οι λαοί έχουν και τους ηγέτες που τους αξίζουν. Και εδώ είναι που συναντά η δημοκρατία μας την μεγαλύτερη της αδυναμία. Αν το να επικρατήσεις πολιτικά είναι αυτοσκοπός, τότε μπορεί να αξιοποιούνται οι χειρότεροι για να κοπούν τα απαραίτητα εισιτήρια και φυσικά «χειρότερο» είναι και το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Αν κάποιος προσπαθήσει να αντιστοιχήσει τις ανάγκες της εποχής, στην οποία συντελούνται τεκτονικές αλλαγές και ξαναμοιράζεται ο κόσμος, με αυτά που πρωταγωνιστούν στην επικαιρότητα δεν του μένει τίποτε άλλο από το να προσευχηθεί. Στην μεγάλη εικόνα, μια μάχη των ευρωπαίων αγροτών για να μην περάσει μια συμφωνία ταφόπλακα(mercosur) και τους ηγέτες της ΕΕ να ασχολούνται με το πώς θα χρηματοδοτηθεί ένας πόλεμος και όχι πώς θα τελειώσει. Την ίδια στιγμή, η ελληνική πραγματικότητα βρίσκεται χαμένη ανάμεσα στο ποιος ήταν ο σωστός αντιπρόεδρος παιδοβιαστής και αν ο ευρωβουλευτής έδειρε με λόγο ή χωρίς.

Αν χαθούν οι μάχες της μεγάλης εικόνας θα βρεθούμε απέναντι σε μια κατάσταση που μόνο εφιαλτική απαισιοδοξία γεννά, για αυτό και θα έπρεπε να δίνουμε όλες τις δυνάμεις μας για να τις κερδίσουμε. Αλλά πώς να προσπαθήσουμε όσο μπορούμε, όταν αναλωνόμαστε στο ποιος είναι ο χειρότερος ανάμεσα μας. Δυστυχώς, ακόμα και σε μια εποχή αποστροφής δεν υπάρχει ούτε η βεβαιότητα ότι τουλάχιστον φθάσαμε στον πάτο. Και φαίνεται δεν υπάρχει, γιατί δεν φαίνεται να υπάρχει πάτος…