Δήμητρα Παπαδήμα: «Δεν έφταναν τα λεφτά για να μου πάρουν κούκλες, έπαιζα με τα μυρμήγκια»

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που η Δήμητρα Παπαδήμα ήταν μαθήτρια, όμως οι πληγές που τής δημιουργήθηκαν από την άρνηση των γονιών της να σπουδάσει είναι ακόμα ανοιχτές… «Γεννήθηκα σε μια οικογένεια πολύ φτωχική, που έμενε σε μια αυλή στην Αγία Παρασκευή, όπως αυτές που βλέπουμε στις παλιές ελληνικές ταινίες. Μάλιστα, τώρα, έχω ξεκινήσει να γράφω ένα ανάλογο μυθιστόρημα.

Έχω πληγωθεί πολύ από τους γονείς μου… Μου απαγόρευσαν ακόμα και να σπουδάσω, αν και είχα περάσει στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης, γιατί έπρεπε να δουλέψω για να φροντίσω τα μικρότερα δίδυμα αδέρφια μου. Κρυφά πήγαινα στη σχολή της Ραλλούς Μάνου, γιατί λάτρευα από παιδί τον χορό και αργότερα στη δραματική σχολή Βεάκη», είπε η ηθοποιός συνέντευξή της στην εφημερίδα On Time.

Δύσκολα, μα όμορφα

Η Παπαδήμα αναφέρθηκε επίσης στη γειτονιά όπου μεγάλωσε, καθώς επίσης και στα «παιχνίδια» που είχε ως παιδάκι. «Τότε που μεγάλωνες, η Αγία Παρασκευή ήταν εντελώς διαφορετική. Χωματόδρομοι, εξοχή. Μα γι’ αυτό έγραψα το «Παραμύθι του αιώνα». Η Αγία Παρασκευή που εγώ έζησα ήταν μέσα στις μαργαρίτες, στις παπαρούνες. Σε αυτές μίλαγα. Αυτές είχα για κούκλες. Δεν έφταναν τα λεφτά για να μου πάρουν κούκλες. Έπαιζα με τα μυρμήγκια, με τις πεταλούδες, τις έβαζα σε ένα κουτί και μετά τις άφηνα να φύγουν γιατί πίστευα ότι θα ξανάρθουν σε μένα. Κάτι τέτοια ήταν τα παιχνίδια μου και ήταν και πάρα πολύ ωραία.

Λοιπόν, τότε πιστεύαμε και ελπίζαμε. Δεν ξέρω γιατί ελπίζαμε, αλλά ελπίζαμε. Τώρα, δεν ξέρω. Βλέπω και τα νέα παιδιά. Τώρα, δεν βλέπω να ελπίζουν τα νέα παιδιά. Δεν βλέπω ελπίδα. Και αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι για μένα. Δηλαδή, κόβομαι που το λέω αυτή τη στιγμή. Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα».