Eurovision: Εθνική αποστολή σωτηρίας ή απλά διαγωνισμός τραγουδιού; Προσγειωθείτε

Όσα χρόνια μετράει ο καθένας μας στη γη τόσα χρόνια ακριβώς τα ίδια. Κάθε χρόνο στην Ελλάδα το σενάριο είναι copy paste για τη Γιουροβίζιον. Η επανάληψη φτάνει πια στο να είναι κωμικά ακριβής.

Στα πρώτα δευτερόλεπτα της ανακοίνωσης της συμμετοχής μας, σηκώνουμε ψηλά το κεφάλι για να φαινόμαστε και μιλάμε ως ειδικοί της ευρωπαϊκής μουσικής σκηνής, αναλυτές των επιτροπών, απόλυτοι γνώστες των ζωντανών εμφανίσεων on stage και ειδικοί του televoting. Στα 30 δευτερόλεπτα του τραγουδιού αρχίζουν οι ενθουσιώδεις φωνές: «φέτος το έχουμε», «άνετα στην πεντάδα», «η Ευρώπη θα παραμιλάει», «δεν έχουμε αντίπαλο». Έτσι και τολμήσει άνθρωπος να πει ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα γίνεται ξαφνικά έως και εθνικός μειοδότης!

Μα πως γίνεται να μην έχουμε μάθει τίποτα από όλες τις προηγούμενες φορές; Αντί να φουσκώνουμε κάθε μέρα τη φούσκα της υπερβολής με διθυράμβους, προβλέψεις εξωπλανητικές μήπως να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα;

Γιατί έρχεται η ώρα του αποτελέσματος και η φούσκα σκάει στα μούτρα μας. Και τότε ακολουθεί, επίσης ως μανιέρα, το μέρος δύο του σεναρίου: «μας έφαγαν τα κυκλώματα», «η Ευρώπη δεν καταλαβαίνει από ποιότητα», «ήταν στημένο», «ξέρεις τι πληρώνουν για μια θέση;» «ας μην είχαμε τα μνημόνια». Και καταλήγουμε να τσακωνόμαστε στα πάνελ και στα social media λες και μας αδίκησε η παγκόσμια κοινότητα!

Προτείνω να αρχίσουμε, έστω πειραματικά, να σκεφτόμαστε ότι ίσως απλώς υπήρχαν καλύτερες συμμετοχές.

Ο Ακύλας, όπως κάθε καλλιτέχνης που εκπροσωπεί την Ελλάδα, αξίζει τη στήριξή μας και τον σεβασμό μας για την προσπάθειά του. Δεν αξίζει να του φορτώνουμε στις πλάτες όλον αυτόν τον παράλογο εθνικό ενθουσιασμό, παρουσιάζοντάς τον σαν βέβαιο νικητή πριν ανέβει στη σκηνή. Ας σταματήσουμε να δημιουργούμε πίεση που δεν χρειάζεται και να καλλιεργούμε προσδοκίες που στην πλειονότητα δεν ανταποκρίνονται στα πραγματικά δεδομένα του διαγωνισμού.

Η Γιουροβίζιον δεν είναι ελληνικό πρωτάθλημα, είναι μουσικός διαγωνισμός με συμμετέχουσες χώρες διαφορετικές από εμάς. Άλλες κουλτούρες, άλλες μουσικές τάσεις, άλλα κοινά και άλλου τύπου σκηνικές εμφανίσεις.

Δεν χρειάζεται υποχρεωτικά να θεωρούμε τη συμμετοχή μας αριστούργημα. Η εμμονή μας να λένε παντού ότι κάθε ελληνική συμμετοχή είναι κορυφαία, περισσότερο δείχνει ανασφάλεια παρά αυτοπεποίθηση.

Κάθε χρόνο ανακηρύσσουμε τον εαυτό μας νικητή τον Φεβρουάριο και καταλήγουμε τον Μάιο, με ύφος βαθιά αδικημένου, να λέμε και δυνατά: «πώς δεν βγήκαμε πρώτοι;».

Ας μάθουμε να προσεγγίζουμε τη Γιουροβίζιον διαφορετικά, ίσως πιο ώριμα. Χωρίς παρωπίδες παρά μόνο με απόλαυση της διαδικασίας, με παροχή στήριξης στον εκπρόσωπό μας χωρίς υπερβολές και βέβαια με αποδοχή του αποτελέσματος χωρίς θεωρίες συνωμοσίας.

Δεν αποκλείεται το μεγαλύτερο πρόβλημα να μην είναι η θέση που βρισκόμαστε, αλλά το ότι δεν καταλάβουμε ότι ο ενθουσιασμός είναι τέλειος αρκεί να συνοδεύεται από λίγη επαφή με την πραγματικότητα.

Ας δούμε τη Γιουροβίζιον όπως είναι: ένας διαγωνισμός τραγουδιού και όχι εθνική αποστολή σωτηρίας. Μέχρι τότε, θα συνεχίσουμε να είμαστε «σίγουρα πρώτοι»- στο μυαλό μας.