Γερονικολού για Τσιμιτσέλη: «Λέει τη γνώμη του με αληθινό τρόπο, το οποίο πολλές φορές με σοκάρει»

Η Κατερίνα Γερονικολού ήταν καλεσμένη της Αθηναΐδας Νέγκα στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε μαζί της για τη σχέση της με τον Γιάννη Τσιμιτσέλη και το ενδεχόμενο ενός γάμου, αλλά και το πώς αντιμετωπίζει τη θρησκεία, ενώ αποκάλυψε εάν ζητά συγγνώμη όταν έχει άδικο. «Ο Γιάννης Τσιμιτσέλης είναι σφαιρικά αγαπητός, γενικά τον συμπαθούν. Είναι ντόμπρο άτομο, δεν είναι δήθεν, δεν είναι τύποις ευγενικός, δεν προσποιείται. Μπορεί να κάνει κάτι που εγώ δεν το θεωρώ τόσο ευγενικό και σωστό κοινωνικά, αλλά αυτό εντάσσεται μέσα στο πλαίσιο του ότι θα κάνω αυτό που με ευχαριστεί, θα πω την αλήθεια μου.

Δηλαδή γενικά λέει πάρα πολύ τη γνώμη του με αληθινό τρόπο, το οποίο πολλές φορές με σοκάρει. Ας πούμε θα πάει στη Μιμή Ντενίση και θα της πει ότι αυτό δεν μου αρέσει όπως το κάνεις, που είναι δική μου φίλη η Μιμή και θα κουμπωθώ. Αλλά αυτό είναι απελευθερωτικό, μ’ αρέσει. Έχει τη γνώμη του, τη λέει, δεν προσποιείται. Τον συμπαθώ για όλα αυτά. Με ενοχλεί στο σπίτι. Σήμερα του είπα: μπορείς να πάρεις την ανακύκλωση γιατί είμαι φορτωμένη και μου λέει φυσικά, εννοείται. Όταν γύρισα στο σπίτι είδα ότι δεν την πήρε. Σκέφτηκα να στείλω ένα μήνυμα, αλλά αποφάσισα ότι το μήνυμα θα το πάρει από αυτή την εκπομπή».

«Δεν μ’ αρέσει να έχω άδικο»

«Το σιχαίνομαι να έχω άδικο, αλλά όταν έχω, πρέπει αναγκαστικά να πω συγγνώμη. Δεν μ’ αρέσει να έχω άδικο. Όπως μου λέει και ο Γιάννης, τις περισσότερες φορές έχω δίκιο, αλλά πολλές φορές το χάνω με τον τρόπο μου. Αλλά όταν έχουμε άδικο, πρέπει να ζητάμε συγγνώμη και η συγγνώμη μετράει μόνο αν την αισθάνεσαι. Αν ζητάς συγγνώμη όταν πρέπει, υπέρ σου είναι, προς τιμήν σου είναι».

«Θέλω την ταμπέλα του ελεύθερου»

«Ποτέ δεν με είχε απασχολήσει ο γάμος. Με απασχολεί πραγματικά, και κάθε μέρα κιόλας, το να είμαι εκεί που θέλω να βρίσκομαι. Δηλαδή, η ευτυχία στην αγνή μορφή της, οπότε, δεν με απασχολεί τώρα. Νιώθω ότι θα μπορούσα να είμαι και παντρεμένη όπως ζω, αλλά δεν θέλω κιόλας. Δεν θέλω την ταμπέλα του παντρεμένου, θέλω την ταμπέλα του ελεύθερου. Την ταμπέλα αυτού που επιλέγει κάθε μέρα που θέλει να βρίσκεται, α, και τελικά βρίσκεται εκεί. Αλλά θα μπορούσα μια μέρα να ξυπνήσω και να πω δεν βρίσκομαι εκεί που θέλω και να φύγω. Από μία σχέση με κάνει να θέλω να φύγω το να μην εμπιστεύομαι, το να νιώθω ότι πια δεν θέλουμε τα ίδια πράγματα, ότι δεν κοιτάμε τη ζωή από την ίδια θέση. Αυτά με κάνουν να θέλω αντίστοιχα και να μείνω».

«Μικρή ήμουν θεούσα»

«Βλέπω γύρω μου πολύ πιο προχωρημένους από εμένα στις νοοτροπίες. Νιώθω ότι είμαι λίγο πιο παλιάς κοπής, πιο παλιάς εποχής, ρομαντική, μου αρέσουν οι πιο παλιές σκέψεις, ταυτίζομαι πιο πολύ με τα πιο παλιά παρά με τα πιο καινούρια. Μικρή ήμουν θεούσα, τώρα δεν είμαι. Εντάξει, δεν θα έλεγα ότι είμαι άθεη, είμαι πιο αμφισβητίας γενικότερα των θρησκειών.

Δεν ξέρω γιατί ήμουν θεούσα. Ίσως επειδή αγαπούσα πάρα πολύ τη γιαγιά μου και η γιαγιά μου πήγαινε πολύ συχνά στην εκκλησία. Ένας τρόπος ίσως για να την ευχαριστήσω και να έρθω κοντά της, ήταν να πηγαίνω κι εγώ στην εκκλησία και να αγαπάω τους Αγίους. Εγώ βέβαια το είχα τερματίσει χωρίς κάποιο ερέθισμα. Κοιμόμουν αγκαλιά με μία εικόνα της Παναγίας και μία εικόνα του Αγίου Γεωργίου. Γεώργιος ήταν ο πατέρας μου. Η μαμά μου ανησυχούσε, φοβόταν ότι θα χτυπήσω στα ξύλινα καδράκια. Ήταν απλά μία φάση».

«Δεν είμαι ούτε ευάλωτη, ούτε φοβιτσιάρα»

«Μέσα μου πιστεύω ότι δεν είμαι ούτε ευάλωτη, ούτε φοβιτσιάρα. Νομίζω ότι φαίνομαι έτσι και οι άλλοι λίγο με αντιμετωπίζουν έτσι, σαν λίγο ευάλωτη, εύθραυστη. Έχω δυναμισμό, βάζω κάποιον στόχο και θέλω να τον πετύχω με ό,τι και να έχει να κάνει ο στόχος αυτός. Έλεγα με τις φίλες μου ότι βλέπω ανθρώπους που στην πραγματικότητα ξεκινάνε από μια κακή αφετηρία. Τι θέλω να πω: πολύ όμορφοι δεν είναι, πολύ έξυπνοι δεν είναι, πολύ ταλαντούχοι δεν είναι και έχουν μια αυτοπεποίθηση μπουλντόζα. Και τους ζηλεύω γιατί δεν έχω καμία αυτοπεποίθηση τέτοιας μορφής».