Γιαγκίνηδες: «Παίζαμε στον δρόμο και πέρασε ο Λευτέρης Πανταζής και μας άφησε ένα πενηντάρικο»

O Σπύρος Ζήσης και ο Παναγιώτης Σικλαφίδης, οι Γιαγκίνηδες, ήταν καλεσμένοι της Αθηναΐδας Νέγκα στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησαν για την εμπειρία τους ως μουσικοί του δρόμου, αλλά και τον Λευτέρη Πανταζή που τους έδωσε το μεγαλύτερο φιλοδώρημα που έχουν πάρει ποτέ! «Παίζαμε στον δρόμο δύο φορές τη μέρα και είχε περάσει ο Λευτέρης Πανταζής και είχε αφήσει πενηντάρικο. Μας είχε πει και μπράβο και τα λοιπά. Εμείς εκείνη τη στιγμή μαζεύαμε για να φύγουμε, ήταν 8 - 9 η ώρα. Είχαμε βγει, παίξαμε, δεν βγάλαμε τίποτα. Αυτό το θυμάμαι ήταν πολύ κακή μέρα. Και λέμε, εντάξει, άντε πάμε να φύγουμε κι έτσι όπως πάμε να φύγουμε, μας λέει, τί δεν θα παίξετε τίποτα άλλο; Και λέμε άντε πάμε να παίξουμε. Και παίζουμε το “Αμάν Κατερίνα μου” εκείνη τη στιγμή και βαράει πενηνταρικούλι κι έφυγε.

Εμείς το βλέπαμε επαγγελματικά, σαν δουλειά. Ήταν 9 η ώρα, έχουμε συνάντηση στο τάδε σημείο. 10 η ώρα θα πάμε να πιάσουμε το καλό σποτ. 11 η ώρα ξεκινάμε να παίζουμε. Είναι η μέρα που μπήκαν οι συντάξεις, πάμε να παίξουμε λίγο περισσότερα. Είχαμε και καβγάδες για τα σημεία που παίζαμε. Και στην Αθήνα νομίζω είναι χειρότερο από τη Θεσσαλονίκη. Εγώ έχω δει και μουσικούς να τσακώνονται. Κι εμείς έχουμε τσακωθεί με άλλους, δεν φταίγαμε όμως εμείς. Η αστυνομία γενικότερα ήταν υποστηρικτική, αλλά κάποιες φορές ήταν και τα χέρια της δεμένα. Τους λέγαμε μας ενοχλούν αυτοί, ελάτε διώξτε τους και μας λέγανε παιδιά δεν σας λέμε κάτι. Άμα παίζεις χωρίς ηχεία μπορείς να παίξεις όσο θες. Δηλαδή δεν θα σου πει κανείς, ενοχλείς χωρίς ηχεία. Άμα βάλεις όμως ηχεία, που είχαμε πιο μετά εμείς εκεί μπορείς να κάνεις κάποιος παρατήρηση και να πρέπει να φύγεις».

«Σε ένα ΣΚ βγάζαμε το νοίκι μας»

«Στις εποχές εκείνες, ένα καλό Σαββατοκύριακο μπορεί να ήταν το νοίκι μας. Εντάξει, ήταν φθηνά τα ενοίκια τότε. Μας πήρε πολλά χρόνια να φτάσουμε στο level, να πηγαίνουμε τόσο καλά. Δηλαδή, ο δρόμος ήθελε μια εντελώς δικιά του νοοτροπία μουσικά, η οποία μας έχει χαρακτηρίσει. Η ταυτότητά μας βασίζεται ακόμα εκεί πέρα. Σε αντίθεση με ένα live μεγάλο που σε τρεις ώρες χρειάζεται να έχεις κάποια πολύ δυνατά σημεία και κάποια χαλαρά, στον δρόμο έχεις 10 δευτερόλεπτα. Οπότε κάθε 10 δευτερόλεπτα που παίζεις πρέπει να έχει μια ένταση. Πρέπει να έχει το κάτι παραπάνω για να εντυπωσιάσεις τον περαστικό.

Μέχρι να το καταλάβουμε αυτό, μας πήρε καιρό. Και να βρούμε και το σωστό ρεπερτόριο, να βρούμε τον σωστό τρόπο, οπότε το χτίσαμε. Είναι ένα skill και αυτό, το να παίζεις στον δρόμο. Είναι κουραστικό και είναι και λίγο ψυχοφθόρο, γιατί δεν είναι όπως ένα live που πας και έρχονται άτομα που σε ξέρουν, σε αγαπάνε και θέλουν να σε ακούσουν, περνάνε εκατοντάδες περαστικοί, οι οποίοι μπορεί εκείνη τη στιγμή να έχουν τις μαύρες τους, μην τους αρέσει καθόλου αυτή η μουσική, να μην τους αρέσει η φάτσα σου που λέμε και να ξινίζουν».