Η πραγματική ιστορία της Ποκαχόντας, πέρα από τον μύθο της Disney
Η νεαρή γυναίκα ετάφη στο Γκρέιβσεντ, στις όχθες του λασπερού Τάμεση και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τους όρμους του Τσέσαπικ, όπου έπαιζε μικρή. Πέθανε έχοντας διανύσει με το ζόρι την πρώτη εικοσαετία της ζωής της. Σαν σήμερα, στις 21 Μαρτίου του μακρινού 1617, κηδεύτηκε η γυναίκα που έμεινε γνωστή ως «Ποκαχόντας» - ένα υποκοριστικό που σήμαινε κάτι σαν «μικρή ατίθαση». Το κανονικό της όνομα ήταν Ματόακα.
Όταν ήταν μικρό κορίτσι, η Ποκαχόντας επισκεπτόταν τακτικά τους αγγλικούς οικισμούς κοντά στο Τζέιμσταουν της Βιρτζίνια, επιδεικνύοντας την ικανότητά της να κάνει «ρόδες» και άλλα ακροβατικά, εντυπωσιάζοντας τους Άγγλους αποίκους «με το χιούμορ και το πνεύμα της». Αυτό δεν την προστάτεψε από το να πέσει θύμα της βάναυσης εκμετάλλευσής τους.
Η Ποκαχόντας απάχθηκε ώστε να αποτελέσει μοχλό πίεσης στις διαπραγματεύσεις με τη φυλή της. Οι απαγωγείς της ήλπιζαν πως η φυλή θα τους έδινε έτσι πληροφορίες για μυθικά αποθέματα χρυσού και ασημιού.
Τον καιρό που ήταν όμηρός τους, σε έναν νέο οικισμό ονόματι Χενρίκο, πολύ πιο βαθιά στην αμερικανική ενδοχώρα απ’ ότι η Τζέιμσταουν, γνώρισε έναν Άγγλο με το όνομα Τζον Ρολφ (και όχι Τζον Σμιθ, όπως ονομάστηκε στη διάσημη παιδική ταινία της Disney). Οι δυο τους ερωτεύτηκαν.
Ο Ρολφ ήταν βαθιά θρησκευόμενος και της ζήτησε να βαφτιστεί με το χριστιανικό όνομα Ρεβέκκα, μία αναφορά στην όμορφη κοπέλα της Παλαιάς Διαθήκης που έγινε σύζυγος του Ισαάκ. Την άνοιξη του 1614, ο Τζον και η «Ρεβέκκα» παντρεύτηκαν.
Ο Ρολφ είχε γίνει γνωστός από τα πειράματά του με τις ποικιλίες καπνού και ένας από τους λόγους που το ζευγάρι επισκέφτηκε την Αγγλία δύο χρόνια αργότερα ήταν για να διαφημίσουν τις εκπληκτικές ιδιότητες της νέας ποικιλίας.
Η Ποκαχόντας προκάλεσε μεγάλη αίσθηση και ο γιος τους ο Τόμας χαιρετίστηκε ως η φυσική απόδειξη πως μπορούσε να υπάρξει ειρήνη και αδελφοσύνη μεταξύ των Άγγλων και των ντόπιων φυλών της Αμερικής.
Το 1617 επιβιβάστηκαν σε ένα πλοίο για να επιστρέψουν στη Βιρτζίνια, όμως η Ποκαχόντας έφτασε μόλις μέχρι το Γκρέιβσεντ, οπότε και αρρώστησε βαριά -άγνωστο από τι- και μεταφέρθηκε στη στεριά, όπου και πέθανε. Όσο ζούσε, είχε αποτελέσει ένα σύμβολο ελπίδας για ειρηνική συνύπαρξη. Ο πρόωρος θάνατός της ήταν ένας ζοφερός οιωνός για όσα έμελλε να υποστεί ο λαός της στη συνέχεια της Ιστορίας.
