Η υπόθεση της Δράκαινας της Μάνης: Η πρώτη Ελληνίδα serial killer
Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google
Το καλοκαίρι του 1962 σημαδεύτηκε από ένα από τα πιο στυγερά εγκλήματα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, μια υπόθεση που πάγωσε ολόκληρη τη Μάνη και συγκλόνισε το πανελλήνιο. Πίσω από τις κλειστές πόρτες ενός φαινομενικά ήρεμου σπιτιού, ξεδιπλωνόταν το μονοπάτι μιας γυναίκας που θα έμενε γνωστή ως η «Δηλητηριάστρια της Μάνης».
Η Αικατερίνη Δημητρέα έμεινε στην ιστορία ως μία από τις πιο διαβόητες κατά συρροή δολοφόνους της χώρας. Από τον Μάιο έως τον Σεπτέμβριο του 1962, η Δημητρέα δηλητηρίασε τέσσερα μέλη της οικογένειάς της με παραθείο, εκτελώντας ένα ψυχρό σχέδιο που, όπως η ίδια παραδέχθηκε αργότερα, είχε στόχο την εξόντωση ολόκληρου του χωριού της από μίσος. Μετά τη σύλληψή της ομολόγησε τα εγκλήματά της, οδηγώντας την στη θανατική καταδίκη και τελικά στην εκτέλεση το 1965. Ήταν η τελευταία γυναίκα που εκτελέστηκε στην Ελλάδα.
Ποια ήταν η Αικατερίνη Δημητρέα
Η αλήθεια είναι ότι παρά το μέγεθος που έλαβε η υπόθεσή της, λίγα πράγματα είναι γνωστά για την ζωή της Αικατερίνης Δημητρέας. Γεννήθηκε το 1920 στο μικρό Νεοχώρι του Λεύκτρου, σε μια πολυμελή αγροτική οικογένεια. Κάποια στιγμή της ζωής της παντρεύτηκε και έκανε μια κόρη, ωστόσο αργότερα χώρισε με τον σύζυγό της και ως αποτέλεσμα είχε οικονομικές δυσκολίες, επιβιώνοντας με μόλις 200 δραχμές από επίδομα κοινωνικής πρόνοιας.
Διέμενε στο χωριό Στούπα και, σύμφωνα με την ίδια, η οικογένειά της δε τη συμπαθούσε, ενώ η μητέρα της την πίεζε να φύγει από το σπίτι και ο αδερφός της την κακοποιούσε λεκτικά και κάποιες φορές σωματικά. Όλα αυτά γίνονταν ακόμη πιο περίπλοκα από το γεγονός ότι έπασχε από μερική ημιπάρεση, με αποτέλεσμα το αριστερό της πόδι και χέρι να είναι πιο αδύναμα από ότι το υπόλοιπο σώμα της. Παρά τις φερόμενες κακοποιήσεις, η Δημητρέα θεωρούνταν μια φυσιολογική και ήρεμη γυναίκα που δεν μπορούσε να βλάψει τους γύρω της.
Οι φονικές επισκέψεις στο σπίτι της
Στις 27 Μαΐου 1962, την ώρα που η Δημητρέα ασχολούνταν με δουλειές στο σπίτι, εμφανίστηκε απροειδοποίητα η μητέρα της, η ηλικιωμένη Στεφούλα Λουκαρέα. Η Δημητρέα, προσποιούμενη μια πράξη φιλοξενίας, της σέρβιρε ένα πιάτο μακαρόνια, στα οποία είχε ήδη αναμείξει παραθείο. Λίγο μετά την κατανάλωση του φαγητού, η Λουκαρέα εκδήλωσε έντονους σπασμούς, παρουσίασε επιληπτική κρίση και ανέφερε οξύ πόνο στην κοιλιά, προτού τελικά χάσει τη ζωή της. Η αυτοψία απέδωσε τότε τον θάνατο σε καρδιακή προσβολή, χωρίς να εγερθούν υποψίες, λόγω του ιστορικού καρδιολογικών προβλημάτων της.
Στις 19 Ιουλίου, η Δημητρέα χτύπησε ξανά, αυτή τη φορά έχοντας καλέσει στο σπίτι τη 40χρονη ξαδέλφη της, Ποτούλα Τσιλιγονέα, δήθεν για έναν απλό καφέ. Η γυναίκα υπέστη και εκείνη σπασμούς, έπεσε στο πάτωμα και τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι, γεγονός που της στοίχισε τη ζωή. Το πόρισμα της αυτοψίας απέδωσε λανθασμένα τον θάνατο στο κάταγμα που προήλθε από την πτώση, με αποτέλεσμα η υπόθεση να θεωρηθεί ατυχές περιστατικό και να μη διερευνηθεί περαιτέρω.
Λίγο αργότερα, η Δημητρέα προσκάλεσε στο σπίτι τον 45χρονο αδελφό της, Κωνσταντίνο Λουκαρέα, προσφέροντάς του καφέ. Ο Κωνσταντίνος ένιωσε αμέσως αδιαθεσία και κατέρρευσε στον δρόμο. Οι κάτοικοι τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, όπου υποβλήθηκε σε πλύση στομάχου και τελικά ανάνηψε. Ωστόσο, μετά την έξοδό του, η αδελφή του τον κάλεσε ξανά για φαγητό στις 6 Αυγούστου. Εκεί, του σέρβιρε αυγά στα οποία είχε προσθέσει παραθείο. Ο άνδρας δεν κατάφερε να επιβιώσει. Παρ’ όλα αυτά, και πάλι η αυτοψία μίλησε για «καρδιακή προσβολή έπειτα από κρίση χολής». Η διαδοχή των θανάτων οδήγησε τους κατοίκους να πιστεύουν ότι η οικογένεια είχε πέσει θύμα… κατάρας.
Στις 6 Σεπτεμβρίου, η τραγωδία κορυφώθηκε με τον θάνατο του μόλις 5 ετών ανιψιού της, Ηλία (Λούη) Πίτσουλα. Το παιδί άρχισε να βγάζει αφρούς από το στόμα λίγα λεπτά αφότου είχε φάει ένα λουκούμι που του είχε δώσει η θεία του. Πέθανε στη διαδρομή προς το νοσοκομείο της Καλαμάτας. Η ξαφνική απώλεια ενός υγιούς παιδιού προκάλεσε αμέσως υποψίες. Η αυτοψία αποκάλυψε θανατηφόρα ποσότητα παραθείου, γεγονός που οδήγησε τους γιατρούς, τόσο στο νοσοκομείο Καλαμάτας όσο και στο Τοξικολογικό Εργαστήριο Αθηνών, στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για δηλητηρίαση.
Μετά από αυτό, στις 12 Σεπτεμβρίου, διατάχθηκε η εκταφή των τριών προηγούμενων θυμάτων. Οι εξετάσεις επιβεβαίωσαν ότι και στα σώματά τους υπήρχαν ίχνη παραθείου, αποκαλύπτοντας πλέον την έκταση της δράσης της Δημητρέα.
Η σύλληψη και ομολογία
Τέσσερις ημέρες μετά τον θάνατο του μικρού Ηλία, η Δημητρέα εμφανίστηκε στον δήμαρχο του χωριού και παραδέχτηκε ότι είχε δηλητηριάσει τα μέλη της οικογένειάς της, υποστηρίζοντας πως τα εγκλήματα έγιναν ως πράξη εκδίκησης για την κακομεταχείριση που, όπως είπε, είχε υποστεί από αυτούς. Άλλες αναφορές του Τύπου της εποχής, ωστόσο, παρουσιάζουν διαφορετική εκδοχή. Σύμφωνα με αυτές, η Δημητρέα είχε προηγουμένως απειλήσει τη μητέρα του Ηλία Πίτσουλα, η οποία ειδοποίησε τον αξιωματικό της Υποδιεύθυνσης Καρδαμύλης. Με δική του εντολή ζητήθηκε από τον νομίατρο Μεσσηνίας να μην επιτραπεί η ταφή του παιδιού μέχρι να υπάρξουν εξηγήσεις.
Η πρώτη νεκροψία στην Καλαμάτα φέρεται να μην έδειξε σαφή αποτελέσματα, για αυτό και τα δείγματα στάλθηκαν στο Τοξικολογικό Εργαστήριο Αθηνών. Λίγο αργότερα, οι χωροφύλακες προχώρησαν στη σύλληψή της. Κατά την προανάκριση, η Δημητρέα τους οδήγησε στο σημείο όπου είχε κρύψει τις ποσότητες παραθείου και υδραργύρου, στο κατώφλι της τοπικής εκκλησίας, με τον υδράργυρο να αποτελεί, όπως είπε, την αρχική ουσία που σκόπευε να χρησιμοποιήσει για τους φόνους.
Στις απολογίες της ανέφερε ακόμα ότι είχε επιχειρήσει ανεπιτυχώς να δηλητηριάσει τη σύζυγο του αδελφού της και την 4χρονη ανιψιά της, Ανθούλα Θωμέα, προσφέροντάς τους ρόδια τα οποία εκείνες αρνήθηκαν. Το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο που αποκάλυψε, ωστόσο, ήταν ότι σκόπευε να ρίξει δηλητήριο στο φαγητό, στα ποτά ή ακόμη και στα κόλλυβα της κηδείας του αδελφού της, με στόχο να εξολοθρεύσει μεγάλο μέρος του πληθυσμού του χωριού.
Μετά τις ομολογίες της, οι αρχές τη μετέφεραν κάτω από αυστηρότατα μέτρα στην φυλακή υψίστης ασφαλείας της Καλαμάτας, φοβούμενες ότι οι εξοργισμένοι κάτοικοι θα προέβαιναν σε λιντσάρισμα.
Ικανή και ψυχικά υγιής κατά τις δολοφονίες
Η υπόθεση της Δημητρέα απασχόλησε έντονα τόσο τα ελληνικά όσο και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, εξαιτίας των σοκαριστικών ισχυρισμών της, οι οποίοι οδήγησαν αρκετούς να θεωρήσουν ότι δεν είχε σταθερή πνευματική κατάσταση. Για τον λόγο αυτό διατάχθηκε να υποβληθεί σε ψυχιατρική εξέταση στο Δημόσιο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Δαφνίου. Η αξιολόγηση έδειξε πως, παρότι παρουσίαζε χαμηλότερη του μέσου νοημοσύνη και πιθανές νευρολογικές δυσκολίες, θεωρήθηκε ικανή και ψυχικά υγιής κατά τον χρόνο τέλεσης των εγκλημάτων.
Η επίσημη γνωμάτευση ανέφερε:
«(1) η νοημοσύνη της Αικ. Δημητρέα ελεγχθείσα κλινικώς και εργαστηριακώς δια ψυχολογικών δοκιμασιών ευρέθη ότι κείται στο μεταίχμιον του κατωτάτου ορίου του μέσου όρου της ανθρωπίνης ανθρωπίνης διανοήσεως και της διανοητικής καθυστερήσεως , (2) η ως άνω δεν εμφανίζει ενεργά στοιχεία ψυχώσεως, (3) αι σωματικαί παθήσεις της και εν γένει αι άθλιαι συνθήκαι υφ’ ας έζη κατά τα τελευταία έτη, ασφαλώς επέδρασαν εν συνδυασμώ και προς την συναισθηματική της ανωριμότητα εις την διαμόρφωσιν του ανωμάλου χαρακτήρος και πιθανώς ερμηνεύουν, εις τινά βαθμόν, τας αντικειμενικάς αντιδράσεις της».
Με αυτά τα δεδομένα, οι ανακριτικές αρχές και ο εισαγγελέας κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το πραγματικό κίνητρό της δεν ήταν η εκδίκηση, αλλά η οικονομική της ωφέλεια από την κληρονομιά του πατρικού σπιτιού, ενώ θεώρησαν πως οι ομολογίες της είχαν στόχο να εμφανιστεί ως ψυχικά διαταραγμένη.
Η τελευταία γυναίκα που εκτελέστηκε
Η υπόθεση οδηγήθηκε στο δικαστήριο του Ναυπλίου, όπου κατηγορήθηκε για τέσσερις ανθρωποκτονίες. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, ο εισαγγελέας τη χαρακτήρισε «ύαινα της κόλασης», υποστηρίζοντας ότι σχεδίαζε και υλοποιούσε με ακρίβεια κάθε φόνο, ενώ η ίδια επέμενε πως δεν θυμόταν τις πράξεις της. Στις 8 Μαΐου 1963, το δικαστήριο την έκρινε ένοχη για τέσσερις δολοφονίες και δύο απόπειρες ανθρωποκτονίας, επιβάλλοντας θανατική ποινή για καθεμία από αυτές, καθώς και 15ετή κάθειρξη για τις επιπλέον κατηγορίες.
Παρά τις ενστάσεις που κατέθεσε, καμία δεν έγινε δεκτή. Τα χαράματα της 10ης Απριλίου 1965 εκτελέστηκε διά τυφεκισμού στο πεδίο βολής του Γουδή. Αποτέλεσε την τελευταία γυναίκα που εκτελέστηκε στην Ελλάδα πριν από την οριστική κατάργηση της θανατικής ποινής.
Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google
