Jessie Ware: Το Superbloom ως ύμνος στην άνθιση
Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google
Το Superbloom, το νέο άλμπουμ της Jessie Ware, μοιάζει να έχει μια πολύ συγκεκριμένη αποστολή: να σε μεταφέρει, ψυχή τε και…ωσίν σε εκείνη τη σπάνια στιγμή όπου η ζωή ξαφνικά ανθίζει, τότε που το πρώτο δυνατό φως της άνοιξης ζεσταίνει την πλάση και αίρει την ψύχρα του χειμώνα. Η Ware καταφέρνει να τη συλλάβει σχεδόν βιωματικά και να τη μεταφράσει σε ήχο. Είναι ένα άλμπουμ με το οποίο θέλει η ίδια να «ανθίσει» μέσα από την κούραση των τελευταίων χρόνων.
Η disco ως γλώσσα απόλαυσης και σύνδεσης
Από την πρώτη στιγμή, το Superbloom δείχνει ότι δεν είναι μια απότομη στροφή, αλλά η φυσική συνέχεια μιας πορείας που ξεκίνησε με τα "What’s Your Pleasure?" και "That! Feels Good". Η Ware έχει χτίσει σταδιακά μια ταυτότητα που κινείται ανάμεσα στη soul και στη disco, σαν να περπατάει σε μια πίστα χορού που δεν κλείνει ποτέ. Εδώ, αυτή η πορεία γίνεται πιο φωτεινή, πιο γυαλισμένη, πιο ασφαλής χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν παίρνει ρίσκα. Τα τραγούδια έχουν αυτή την ανεπιτήδευτη αίσθηση ευφορίας που σε κάνει να κουνιέσαι σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, σαν το σώμα να θυμάται κάτι που το μυαλό δεν έχει προλάβει ακόμα να επεξεργαστεί.
Και όμως, κάτω από τη φίνα παραγωγή υπάρχει μια ξεκάθαρη πρόθεση. Η Ware δεν ενδιαφέρεται απλώς να δημιουργήσει ένα ακόμη άλμπουμ με disco αναφορές. Θέλει κάτι πιο άμεσο και πιο ανθρώπινο: να σε κάνει να κινηθείς, να χαμογελάσεις, να αισθανθείς ζωντανός. Το Superbloom δεν λειτουργεί σαν απόδραση από την πραγματικότητα, αλλά σαν υπενθύμιση ότι η απόλαυση εξακολουθεί να είναι επιλογή. Σε μια εποχή που όλα μοιάζουν λίγο πιο δυσοίωνα απ’ όσο θα έπρεπε, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να διαλέξεις πώς θες να ζήσεις.
Ναι, ο ήχος του δίσκου συνεχίζει να χτίζεται πάνω σε disco και funk βάσεις, αλλά δεν είναι copy-paste. Είναι περισσότερο σαν να παίρνει όλα αυτά τα στοιχεία και να τα περνά μέσα από ένα σύγχρονο φίλτρο. Το αποτέλεσμα είναι ένας κόσμος γεμάτος ρυθμό και κίνηση, όπου η νοσταλγία δεν λειτουργεί σαν βάρος, αλλά σαν καύσιμο. Κάθε κομμάτι μοιάζει φτιαγμένο για να σε τραβήξει προς τα πάνω, χωρίς όμως να σε αποκόπτει από το παρόν. Αυτή η ισορροπία μεταξύ παλιού και νέου, παρελθόντος και παρόντος είναι που κάνει το Superbloom τόσο απολαυστικό.
Από την τρυφερότητα στην ένταση
Φυσικά η φωνή της Jessie Ware είναι το απόλυτο μουσικό όργανο – τόσα «ταξίδια» μας έχει πάει. Δεν είναι απλώς η ερμηνεία· είναι η αφήγηση. Άλλοτε απλώνεται απαλά, σαν πέταλα που ανοίγουν, και άλλοτε σπάει με ένταση που μοιάζει σχεδόν ηλεκτρική. Αυτή η φύση της φωνής της είναι που δίνει στο άλμπουμ την αίσθηση ότι δεν κινείται σε μία διάσταση.
Μέσα από στίχους που μιλούν για το να μη συμβιβάζεσαι με λιγότερα από αυτά που αξίζεις, η επιδέξια Ware χτίζει και μια πιο εσωτερική διάσταση: μια ιδέα προσωπικής βελτίωσης, όπου το «να ανθίζεις» δεν είναι μεταφορά αλλά στάση ζωής.
Το ίδιο μοτίβο συνεχίζεται και στο ομότιτλο τραγούδι, όπου η εικόνα της άνθισης γίνεται σχεδόν φυσική διαδικασία. Η ιδέα ότι η βροχή της άνοιξης δεν είναι εμπόδιο αλλά τροφή, ότι η ανάπτυξη έρχεται μέσα από την τροφοδοσία των ριζών, διατρέχει όλο το άλμπουμ σαν υπόγειο ρεύμα. Δεν υπάρχει εδώ η ανάγκη για δραματικές κορυφώσεις. Υπάρχει μια πιο ήρεμη βεβαιότητα ότι η χαρά, όταν της δώσεις χώρο, απλώς συμβαίνει.
Όταν το pop γίνεται σωματική εμπειρία
Και όμως, το Superbloom δεν είναι μόνο φωτεινότητα. Υπάρχει μια αισθησιακή, σχεδόν υπόγεια ένταση που διαπερνά πολλά από τα κομμάτια. Κάποια από αυτά είναι τόσο φορτισμένα που σχεδόν στάζουν επιθυμία, χωρίς να το κάνουν ποτέ ωμά ή επιδεικτικά. Είναι αυτή η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην αίσθηση και στο συναίσθημα που δίνει στο άλμπουμ τον πιο «σέξι» χαρακτήρα του.
Η Ware ξέρει να διαλέγει καλά τις αναφορές της και το ίδιο κάνει και εδώ. Κινείται ανάμεσα σε διαφορετικές αισθητικές χωρίς να χάνει τη συνοχή της. Σε ένα σημείο μπορεί να θυμίζει την εκφραστικότητα της Annie Lennox, αλλού τη θεατρικότητα της Shirley Bassey, ενώ η επιρροή της Grace Jones εμφανίζεται περισσότερο ως στάση παρά ως ήχος: αυτοπεποίθηση, υπερβολή, έλεγχος της σκηνής.
Το ενδιαφέρον με το Superbloom είναι ότι δεν προσπαθεί να αναβιώσει τα 70s, όσο κι αν αντλεί από αυτήν την εποχή. Αντίθετα, τη χρησιμοποιεί σαν βάση για κάτι πιο διαχρονικό. Η αισθητική της disco εδώ δεν είναι νοσταλγία· είναι εργαλείο. Ένα μέσο για να μιλήσει για την απόλαυση, την ελευθερία, την ανάγκη για σύνδεση. Και τελικά, για το πόσο απαραίτητο είναι να επιτρέπεις στον εαυτό σου να αισθανθεί.
Ακόμα και στο πιο απλό του επίπεδο, το άλμπουμ μοιάζει να λειτουργεί σαν πρόσκληση. Δεν απαιτεί ανάλυση για να κατανοηθεί, ούτε προσπάθεια για να «αποκωδικοποιηθεί». Θέλει να σε βάλει μέσα του και να σε κρατήσει εκεί όσο διαρκεί η μουσική. Και όταν τελειώνει, δεν αφήνει πίσω του ένα κενό, αλλά μια αίσθηση ότι για λίγο όλα μπορούσαν να είναι πιο ανάλαφρα, πιο φωτεινά, πιο ανοιχτά.
Ίσως γι’ αυτό το Superbloom δεν μοιάζει τόσο με φαντασία όσο με υπόσχεση. Μια υπόσχεση ότι η χαρά δεν είναι κάτι σπάνιο ή μακρινό, αλλά κάτι που μπορεί να εμφανιστεί ξανά —αρκεί να της δώσεις χώρο να ανθίσει.
Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google
