Υπάρχουν ιστορίες που μοιάζουν με αστικούς μύθους, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινές. Είναι οι ιστορίες των ανθρώπων που έζησαν μπροστά από την εποχή τους, που δημιούργησαν μέσα στη σιωπή και έφυγαν από τον κόσμο πιστεύοντας πως απέτυχαν.
Η ιστορία του Nick Drake είναι ίσως η πιο συγκινητική από αυτές. Ένας Βρετανός τραγουδοποιός που το 1974 άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 26 ετών, αφήνοντας πίσω του τρεις δίσκους που σχεδόν κανείς δεν είχε αγοράσει.
Η μοναξιά ενός «Ροζ Φεγγαριού»
Το 1971, ο Nick Drake πήρε μια απόφαση που θα φάνταζε αυτοκτονική για κάθε επαγγελματία μουσικό. Απογύμνωσε τα πάντα. Χωρίς μπάντα, χωρίς παραγωγούς, χωρίς ενορχηστρώσεις. Μπήκε σε ένα στούντιο στο Λονδίνο για δύο νύχτες, μόνο με την κιθάρα του. Το αποτέλεσμα ήταν το Pink Moon, ένας δίσκος τόσο ωμός, ειλικρινής και εύθραυστος, που η δισκογραφική του εταιρεία δεν ήξερε πώς να διαχειριστεί.
Ο Drake δεν έκανε περιοδείες, δεν έδινε συνεντεύξεις. Άφησε τις ταινίες της ηχογράφησης στη ρεσεψιόν της εταιρείας και εξαφανίστηκε. Ο δίσκος πούλησε ελάχιστα αντίτυπα και ο ίδιος βυθίστηκε στην κατάθλιψη, νιώθοντας ότι η μουσική του δεν αφορούσε κανέναν. Πέθανε λίγα χρόνια μετά, χωρίς να γνωρίζει ότι το όνομά του θα γινόταν κάποτε σύμβολο για εκατομμύρια ανθρώπους.
Η τυχαία συνάντηση στη Βοστώνη
Πέρασαν 25 χρόνια. Η μουσική του Drake παρέμενε ένα «κρυφό διαμάντι» για λίγους συλλέκτες, μέχρι που η μοίρα χτύπησε την πόρτα ενός διαφημιστικού γραφείου στη Βοστώνη, της Arnold Worldwide. Η ομάδα των Lance Jensen, Shane Hutton, Alan Pafenbach και Tim Vaccarino δούλευε πάνω σε ένα σποτ για το Volkswagen Golf Cabrio.
Η αρχική ιδέα ήταν διαφορετική, με μουσική από το συγκρότημα "The Church". Όμως, ένα βράδυ, ο Hutton έτρωγε κινέζικο στο σπίτι του ακούγοντας έναν παλιό δίσκο του Nick Drake. Κάτι του έκανε «κλικ». Η απόκοσμη, σχεδόν μεταφυσική φωνή του Drake ταίριαζε απόλυτα με την εικόνα μιας παρέας που οδηγεί ένα convertible κάτω από το φως των αστεριών, αποφεύγοντας τον θόρυβο ενός πάρτι (Δείτε το σποτ από το κανάλι στο YouTube ενός από τους δημιουργούς του: Του Alan Pafenbach)
Το στοίχημα της ειλικρίνειας κι από την αφάνεια στην αιωνιότητα
Η αλλαγή του τραγουδιού την τελευταία στιγμή ήταν ρίσκο. Ακόμα μεγαλύτερο ρίσκο ήταν να πείσουν την αδελφή του Nick, την Gabrielle Drake, η οποία είχε τα πνευματικά δικαιώματα. Η Gabrielle είχε αρνηθεί δεκάδες προτάσεις στο παρελθόν, φοβούμενη την εμπορευματοποίηση της μνήμης του αδελφού της. Όταν όμως είδε το σποτ "Milky Way", είπε το «ναι». Ένιωσε ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά που οι άνθρωποι θα κάθονταν πραγματικά να ακούσουν τη φωνή του Nick.
Όταν το διαφημιστικό προβλήθηκε το 2000, συνέβη το αδιανόητο. Οι πωλήσεις του Pink Moon εκτοξεύτηκαν από τα 800 αντίτυπα στα 74.000 μέσα σε λίγες εβδομάδες. Ξαφνικά, ο Nick Drake ήταν παντού. Η μουσική του έντυσε ταινίες όπως το Garden State και το The Royal Tenenbaums, και οι τρεις δίσκοι του έγιναν τελικά χρυσοί.
Ο παραγωγός του, Joe Boyd, είχε πει κάποτε πως ο Nick ήθελε απεγνωσμένα να τον ακούσει ο κόσμος. Χρειάστηκε ένα αυτοκίνητο, μια παρέα τεσσάρων δημιουργικών ανθρώπων και μια νυχτερινή διαδρομή για να εκπληρωθεί η επιθυμία του, έστω και με καθυστέρηση δεκαετιών. Σήμερα, ο Nick Drake δεν είναι πια ένα μυστικό. Είναι η απόδειξη πως η αληθινή τέχνη, όσο χαμηλόφωνα κι αν ψιθυρίζει, βρίσκει πάντα τον τρόπο να ακουστεί στο τέλος.