Λάλας: «Θα ρωτούσα τον Πούτιν είσαι άνθρωπος κανονικός, πώς κάνεις έρωτα, πώς κοιμάσαι τα βράδια;»

Ο Θανάσης Λάλας μίλησε στο «EQ» του Action 24 και στην Ελενα Παπαβασιλείου για τις σχέσεις του με τους ανθρώπους, για την ανάγκη του να εκφράζεται, έθιξε ζητήματα ταυτότητας, τραύματος και προσωπικής ελευθερίας και αποκάλυψε άγνωστες πτυχές της ζωής του ως πατέρας.

Η εξουσία

«Δεν υπάρχει περίπτωση να μπει κάποιος στο δωμάτιο της εξουσίας και να μην χάσει την ακοή του, τα μάτια του, την όρασή του και τις αισθήσεις του. Αυτό το λέω και για τους ηγέτες.

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι είναι πάρα πολύ ιδιοφυείς και μπορούν να καταλάβουν το κίνδυνο. Από ένα σημείο οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. Επειδή έχω γνωρίσει τους ανθρώπους λίγο πριν γίνουν εξουσία και όταν γίνονται εξουσία μπορώ να βλέπω την αλλαγή. Σε όλους είδα αλλαγή εκτός από τον Ανδρέα Παπανδρέου. 

Και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, αλλά εκείνος είχε μία έμφυτη διάθεση για την εξουσία. Τώρα εκ των υστέρων εκτιμώ πάρα πολύ τη στάση του Κώστα Καραμανλή, ο οποίος πιστεύω ότι ήταν ένας άνθρωπος που μπήκε στην εξουσία και στην πραγματικότητα δεν είναι αυτό που του ταιριάζει και το κατάλαβε. 

Αν δεν είχα σταματήσει το 2006 από τον δημοσιογραφικό οργανισμό Λαμπράκη θα είχα πεθάνει. Έκανα πράγματα τα οποία ήταν στα όρια και ζούσα χωρίς να σκέφτομαι ότι είμαι ένας οργανισμός. Όσο πιο πολύ κλείνεσαι στο σκοτεινό δωμάτιο της εξουσίας, εκεί δηλαδή που φοβάσαι τα πάντα, φοβάσαι ακόμα και τη γυναίκα σου, φοβάσαι ακόμα και τους φίλους σου, νομίζεις ότι κάποιος θέλει το κακό σου, κάποιος είναι εναντίον σου.

Όταν μπεις στο δωμάτιο της εξουσίας ένα από τα βασικά πράγματα που χάνεις είναι το στοιχείο ότι δεν υπάρχει μια αλήθεια. Νομίζεις ότι η αλήθεια σου είναι η αλήθεια του κόσμου. Όλοι οι άνθρωποι που έχουν καταστρέψει τον κόσμο το έχουν καταστρέψει εν ονόματι μιας αλήθειας που είναι η δική τους αλήθεια. Και το ζεις και σήμερα».

Τέλος στην τοξικότητα

«Τώρα πια δεν μου βγαίνουν νεύρα γιατί έχω ανακαλύψει το τρέξιμο. Τρέχω κάθε μέρα 10 χιλιόμετρα. Δι’ αυτού του τρόπου έπαψε από μέσα μου να βγαίνει όλη η τοξικότητα. Μπορώ να ανεχτώ τον οποιοδήποτε, έχω εκτονωθεί και είμαι μια χαρά. Επίσης μέσα από αυτά που κάνω δεν νιώθω καμία ανταγωνιστικότητα».

Πούτιν και Παπανδρέου

«Θα ήθελα πάρα πολύ να συναντήσω τον Πούτιν, με τη λογική που πάντα συναντούσα τους ανθρώπους. Θα τον ρωτούσα γιατί κυκλοφορείς σαν να έχεις μια μάσκα; Έχεις αγγίξει άνθρωπο; Πώς κάνεις έρωτα; Είσαι άνθρωπος κανονικός ή είσαι κάτι βιονικό; Πώς κοιμάσαι το βράδυ;

Μου λένε όλοι πώς πήγες στον Παπανδρέου και του είπες είσαι ψεύτης, ότι είσαι απατεώνας. Ήμουν αφελής, ήμουν πιτσιρίκος. Ήμουν 27 χρόνων και πήρα μια τρομερή απάντηση. Άλλο αλήθεια και άλλο ειλικρίνεια. Την ώρα που το λέω είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, δεν είπα ότι είμαι αληθινός. Η αλήθεια είναι κάτι που δικάζει, εγώ δεν δικάζω. Εγώ κάνω αυτό που έχω μέσα στο μυαλό μου. Με έπεισε. Είχε μια απάντηση. Το αν είναι αληθινό αυτό που λέει ή ψέματα αφορά αυτόν, δεν αφορά εμένα. Αυτός ζει με τις τύψεις του και με τα τραύματά του, δεν ζω εγώ».

Η πατρότητα

«Τα παιδιά για μένα είναι έμπνευση. Νομίζω ο καλός πατέρας είναι αυτός ο οποίος πιστεύει ότι το παιδί του είναι έμπνευση για αυτόν, με την έννοια ότι τον ακούει, ακούει τα βάσανά του. Δεν ήμουν τυπικός μπαμπάς. Τον Κωνσταντίνο και την Αριάδη, τους θαυμάζω. Προσπαθούσαν να είναι καλά παιδιά, αλλά πάνω απ' όλα τα θαύμαζα σαν περιπτώσεις. Όταν συναντώ τον Κωνσταντίνο είναι σαν να ανακαλύπτω τον κόσμο».

Ο σεβασμός

«Θέλω να με σέβονται οι άλλοι γιατί πιστεύω ότι αυτό είναι αξίωμα. Ο σεβασμός είναι αξίωμα. Πιστεύω ότι δεν πρέπει κάποιος να χάσει τον σεβασμό των άλλων. Θέλω δηλαδή οι άνθρωποι να ξέρουν ότι έκανα μία προσπάθεια μεγάλη. Δεν πέτυχα πάρα πολλά πράγματα, πέτυχα ότι μπορούσα. Ήμουν ένας άνθρωπος ο οποίος είμαι γεμάτος ελαττώματα και κυρίως γεμάτος μειονεκτήματα. Θα ήθελα οι άνθρωποι να με σέβονται επειδή πάλεψα με αυτό που δεν ήμουν ικανός και κάτι έκανα σε αυτό, ό,τι μπορούσα».

«Είμαι άνθρωπος»

«Εγώ δεν δουλεύω, χάνομαι. Ένας λόγος που κάνω ζωγραφική είναι γιατί όταν βάζω ένα ποτήρι καφέ το πρωί και αρχίζω να ζωγραφίζω, φτάνει 9 η ώρα το βράδυ και λέω δεν ήπια μια γουλιά. Αυτό είναι που με κάνει να είμαι. Δεν ξέρω αν είμαι καλλιτέχνης, είμαι άνθρωπος. Οι άνθρωποι θα έπρεπε έτσι να είναι. Δεν ξέρω για ποιον λόγο δεν είναι έτσι. Τους έχουν φοβίσει, τους έχουν πει ότι εάν δεν δουλέψεις 8 ώρες και δεν μαζέψεις 1.500€ δεν θα μπορέσεις να ζήσεις. Κάνε αυτά που επιθυμείς μέσα σου και να δεις πως θα το πετύχεις. Το πιο δύσκολο είναι εύκολο, αρκεί να το αποφασίσεις. Όταν ο άνθρωπος μπορεί να αποφασίσει, όταν μπορεί να επιλέξει τότε όλα γίνονται πολύ εύκολα στη ζωή. Το ζητούμενο είναι ότι οι άνθρωποι φοβούνται να επιλέξουν».

Ο έρωτας

«Όταν συναντάω έναν καινούριο άνθρωπο στη ζωή μου, πάντα του διηγούμαι μια ιστορία της ζωής μου που είναι πολύ καθοριστική. Όταν ήμουν 16 χρόνων η μητέρα μου με έστειλε να πάρω γάλα και ξαφνικά γύρισα μετά από τρεις μήνες στο σπίτι. Όταν λοιπόν αναπτύσσω μια σχέση με μια νέα σύντροφο στη ζωή μου, το λέω αμέσως. Μετά από λίγο καιρό μου λέει γιατί καθυστέρησες στο ραντεβού; Κορίτσι μου λέω, καθυστέρησα 20 λεπτά. Εδώ σου είπα ότι όταν ήμουν 16 χρόνων έφυγα και γύρισα μετά από τρεις μήνες. Καταλαβαίνεις πόσο ερωτευμένος είμαι μαζί σου; Γύρισα σε 20 λεπτά, ήρθα με καθυστέρηση 20 λεπτά. Ανάλογα την ένταση του αισθήματος που έχω. Αν το ενδιαφέρον βρίσκεται πολύ που κοντά μου ή εκεί που πάω, πάω πολύ γρήγορα».

«Η απόλαυση του λίγου»

«Όταν μιλάω για το χρήμα, μιλάω για το λίγο. Για μένα το πολύ είναι το λίγο. Μας έχουν βάλει σε ένα κυνήγι του πολύ και έχω καταλάβει επειδή έχω ζήσει και τις δύο καταστάσεις ότι όταν είχα το πολύ δεν ήμουν πιο ευτυχισμένος γιατί δεν ήξερα τι να τα κάνω αυτά.

Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι να έχω αυτό που με κάνει την ώρα που αποφασίζω κάτι και ξέρω ποιες είναι οι επιθυμίες μου να μπορώ να τις ικανοποιήσω.

Βγαίνω έξω με τους φίλους και παραγγέλνουν, γεμίζουν τα τραπέζια και τρώμε ελάχιστο. Η μαμά μου γέμιζε τα τραπέζια και τρώγαμε ελάχιστο. Όλο αυτό το πράγμα μου γίνει βίωμα ότι το λίγο είναι το πολύ. Η απόλαυση του λίγου. Δηλαδή αυτό το πράγμα που σε χορταίνει. Και ένας τρόπος με τον οποίο αδυνάτισα ήταν αυτός.

Αδυνάτισα αποφασίζοντας ότι θα σταματάω όταν νιώθω ένα οποιοδήποτε κορεσμό. Αυτό δεν το είχα ποτέ, συνέχιζα. Κατάλαβα όμως ότι όταν δεν έχω κάτι δεν χρειάζεται να κάνω κάτι άλλο για να ικανοποιήσω αυτό που δεν έχω.

Είχα συνδυάσει το φαγητό μόνο με συναισθήματα. Πήγαινα εξήμισι το πρωί στη δουλειά και τέλειωνα στις εντεκάμισι το βράδυ. Ζούσα τυφλά. Γύρναγα, έπεφτα κοιμόμουν και σηκωνόμουν το πρωί. Αυτό το πράγμα κάπου έπρεπε να εκτονωθεί. Έτρωγα μπισκότα, έτρωγα γλυκά για να ικανοποιήσω αυτό το αίσθημα. Σιγά σιγά το έσπρωξα από μέσα μου και είπα θα κάνω πράγματα τα οποία με ευχαριστούν».

Το τραύμα

«Πιστεύω πως ό,τι μου συμβαίνει στη ζωή πρέπει κάτι να το κάνω για να το επιστρέψω. Το τραύμα είναι ένα πολύ θετικό πράγμα. Το έχεις για να το κάνεις κάτι. Για να ανυψωθείς πρέπει να το πας κάπου αλλού. Όλα τα βλέπω σαν μια ευκαιρία να ταΐσω τον λόγο για τον οποίο ήρθα εδώ να υπάρξω.

Ψάχνω από μικρό παιδί να βρω τον λόγο για τον οποίο διανύουμε αυτή την περιπέτεια της ζωής και ξαφνικά περνάμε στην ανυπαρξία. Όλοι οι άνθρωποι θα συνεχίζουν να πίνουν καφέ και εγώ δεν θα μπορώ πια. Οπότε όσο είσαι εδώ πρέπει να το ζήσεις αυτό το πράγμα ολόκληρο. Να το βάλεις όλο μέσα στο στόμα σου, να το καταπιείς, να το χωνέψεις, να το βγάλεις σε κάτι».