Ναύπλιο: Ο θρυλικός φούρνος του Μπουγιούκου και οι λαδωμένες σελίδες μιας ολόκληρης εποχής
Δεν ήταν μόνο το μέρος που παίρναμε ψωμί. Ήταν ο χώρος που η μάνα μας άφηνε το ταψί της Κυριακής.
Κάθε φορά που περνάω από τη γωνία στο τέρμα της Λεωφόρου Αμαλίας, εκεί που σήμερα οι αυτόματες πόρτες της τράπεζας ανοιγοκλείνουν με έναν ψυχρό, μηχανικό ήχο, η μύτη μου «κλέβει» μια μυρωδιά που δεν υπάρχει πια. Είναι η οσμή της καμένης ζάχαρης, του φρέσκου προζυμιού και του καυτού λαδιού. Για εμάς, τα παιδιά που μεγαλώσαμε στα σοκάκια της παλιάς πόλης του Ναυπλίου, ο φούρνος του Μπουγιούκου δεν ήταν απλώς ένα κατάστημα. Ήταν το ρολόι της γειτονιάς μας, ο σταθμός ανεφοδιασμού μας και ο ίδιος ο Φώτης, ένας δικός μας άνθρωπος που μας ήξερε με τα μικρά μας ονόματα.