Pax Americana αλά Τραμπ

Η εποχή χαρακτηρίζεται -και δικαίως- ως εποχή του Ντόναλντ Τραμπ , και ο Αμερικανός πρόεδρος ανερυθρίαστα έχει αντικαταστήσει τα περί διεθνούς δικαίου με το δίκαιο του ισχυρού. Προσπερνώντας τα προσχήματα και τις διπλωματικές υποκρισίες, συμπεριφέρεται στα όρια με προσβλητικό τρόπο απέναντι στους περισσότερους συνομιλητές του. Εισάγοντας όρους χαρτοπαιξίας, υπενθυμίζει ότι αυτός έχει τα «καλά» χαρτιά της ισχύος και οι υπόλοιποι είναι απλά από χέρι χαμένοι.

Συνομιλητές του όπως ο γραμματέας του ΝΑΤΟ, με το πασίγνωστο πια sugar daddy ή ο Γάλλος πρόεδρος που άκουσε να τον παρουσιάζει ως γονυπετή  να τον εκλιπαρεί, έμαθαν από πρώτο χέρι ότι δεν υπάρχουν ιδιωτικές συνομιλίες για τον Τραμπ.

Εν γένει, ο «πλανητάρχης» έχει υιοθετήσει συμπεριφορά καουμπόι και έχει τοποθετήσει τον εαυτό του ως παγκόσμιο σερίφη. Απέναντι του δεν έχει ισοδύναμους συνομιλητές, ενώ οι άλλοι πραγματικά ισχυροί παίκτες όπως η Κίνα ή η Ρωσία, αντιδρούν ελάχιστα και σα να αναγνωρίζουν ότι δικό του είναι το οικόπεδο, δικοί του και οι κανόνες.

Η Βενεζουέλα είναι κραυγαλέα περίπτωση όλων των παραπάνω. Και προφανώς όταν ο ίδιος μιλάει για τα συμφέροντα των Αμερικάνικων εταιρειών και το πως θα εκμεταλλευτούν τα τεράστια κοιτάσματα υδρογονανθράκων, δεν χρειάζεται να εφευρεθεί κάποια δικαιολογία όπως παλαιότερα στις περιπτώσεις του Ιράκ, της Λιβύης κλπ.

Από την άλλη, αν το να κάνει τα γούστα του ο πρόεδρος  μπορεί να προκαλεί κάποιο πρόβλημα, υπάρχουν και εναλλακτικές. Η αμφισβήτηση της κυριαρχίας της Γροιλανδίας -που είναι μέρος του βασιλείου της Δανίας-, θα έβαζε τέλος στο ΝΑΤΟ αν η «προσάρτηση» της γινόταν με ένοπλο τρόπο. Όμως η εξαγορά -με 100.000 δολάρια- σε κάθε κάτοικο του επίσης πλούσιου σε υπέδαφος τεράστιου νησιού, μοιάζει νομότυπη και θυμίζει την αγοραπωλησία της Αλάσκας. Αν οι κάτοικοι της Γροιλανδίας αποφασίσουν ότι δεν πουλάνε την πατρίδα τους, έχουν ήδη γραφτεί σενάρια για αυτονομιστές που θα επιδίωκαν να βγουν από το σημερινό καθεστώς.

Αν και είναι ευανάγνωστο αυτό που συμβαίνει, είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχουν οι λεγόμενες παλαιές  κόκκινες γραμμές. Το μέχρι που θα τραβήξει την επέκταση και τον αναθεωρητισμό του ο Τραμπ είναι το πρώτο ζητούμενο. Και μετά ποιοι θα είναι πρόθυμοι να συγκρουστούν.

Για τους πιο αδύναμους, το διεθνές δίκαιο υπήρξε καταφύγιο. Ακόμα και υποκριτικά έδινε την ψευδαίσθηση μιας οργανωμένης παγκόσμιας κοινωνίας. Τώρα ζούμε σαν σε ένα ρωμαϊκό όργιο και ο καθένας μπορεί να καταλάβει ποιο ρόλο του επιφυλάσσει ο αυτοκράτορας. Pax Americana αλά Τραμπ.