Σταμάτης Φασουλής: «Το φλερτ έχει καταργηθεί, αλλά και στην ηλικία μου ακόμα περισσότερο»

Ο Σταμάτης Φασουλής ήταν καλεσμένος στο “Καλύτερα Αργά” του Action 24 και μίλησε με την Αθηναΐδα Νέγκα για το φλερτ σήμερα που μπορεί να παρεξηγηθεί, για τον χρόνο που περνά και είναι αμείλικτος, αλλά και για τη μητέρα του που τη βλέπει συχνά στον ύπνο του! «Δεν μ' αρέσει ο χρόνος που περνάει. Μας φέρεται πολύ άσχημα, α να χαθεί από κει! Θα προτιμούσα χίλιες φορές να ήμουν άγουρος, άγραφος, χωρίς καριέρα. Μα, δεν ξέρεις τι ωραία πέρναγα εγώ χωρίς καριέρα, ούτε με ένοιαζε καθόλου.

Δεν μ' αρέσει ο χρόνος. Δεν μπορείς να κάνεις πράγματα που έκανες πριν. Ύστερα υπάρχει και κάτι άσχημο. Από μια ηλικία και ύστερα δεν σε βλέπουν. Περνάς στον δρόμο και δεν σε βλέπουν. Για τους ανθρώπους που δεν είναι στην τρίτη ηλικία, η τρίτη ηλικία είναι ανύπαρκτη. Είναι πολύ σκληρό, είναι απάνθρωπο. Εννοώ να σε βλέπουν και να παίζουν μαζί σου, να σου λένε μια καλημέρα… Το φλερτ έχει καταργηθεί, αλλά και στην ηλικία μου ακόμα περισσότερο. Μ' αρέσει το φλερτ ως παιχνίδι, όχι να έχει μια κατάληξη. Άντρες, γυναίκες, παιδιά, σκύλοι… “Έλα εδώ βρε” που λες σ’ ένα σκυλί. Αυτό είναι ένα φλερτ. “Έλα εδώ βρε ζημιάρικο”. Αυτό είναι ένα φλερτ. Δεν μπορείς να το πεις σε μια γυναίκα ή σε έναν άντρα».

«Μίλησα γλυκά και μετά πήγα σε άλλο δωμάτιο»

«Αυτή η ορθότητα μας έχει αφήσει όρθιους και σύξυλους. Δεν μ' αρέσει αυτό καθόλου γιατί είναι υπερβολικό. Λένε “με ενόχλησε σεξουαλικά” επειδή κάποιος είπε σε κάποια να πάνε μια βόλτα! Ακόμα κι εγώ έχω περιορίσει πολύ τον εαυτό μου. Δεν μπορείς να πεις πια σε μια γυναίκα “τι όμορφη που είσαι, τι ωραία πόδια που έχεις”, λέγεται;

Με αφορά το φλερτ και έτσι συμπεριφέρομαι στην πρόβα με φόβο να παρεξηγηθώ, αλλά όχι με ξέρουν. Έχει τύχει 2-3 φορές να μιλήσω γλυκά και μετά έφυγα, πήγα σε άλλο δωμάτιο. Ήταν μία περίεργη φεμινίστρια και με την έκφρασή της ήταν λες και σκεφτόταν: “τι λέει αυτός τώρα μωρέ;”».

Η… δόλια μάνα

«Δεν έχουμε χωρίσει με τη μητέρα μου, δηλαδή, έρχεται πάρα πολύ συχνά στον ύπνο μου, σχεδόν κάθε μέρα, όχι άσχημα, όχι απειλητικά. Με τη μητέρα μου είχαμε μεγάλη σχέση. Μια ώρα την ημέρα, δύο, θα την έβλεπα ή θα της τηλεφωνούσα. Γελάγαμε πάρα πολύ. Είχε πολύ χιούμορ και δαγκωτό.

Όταν έμενα στον Λυκαβηττό, είχα κάτι άσπρες πολυθρόνες σκηνοθέτη, που όταν τις είχα γδάρει, έπρεπε να πάμε για να τις βάψουν σε φούρνο. Όταν τις έφερε, λοιπόν, τον υποδέχτηκε αυτόν η μητέρα μου και λέει: “τι είναι αυτό, δεν είναι καλά, εδώ φαίνεται διπλό, εδώ κολλάει”. Της απαντά ο υπάλληλος “κυρία Φασουλή δεν φταίω εγώ, μας χάλασε ο φούρνος” και του λέει εκείνη: “κι εμένα μου χάλασε το πορτοφόλι”!

Ήταν εύκολο να την έχω για μαμά γιατί κοιτούσα να την ξεπεράσω και μου έκανε ασκήσεις εξυπνάδας. Ήθελε να είμαι πιο έξυπνος από αυτήν, πιο ετοιμόλογος, πιο αστείος… Ήταν και δόλια. Ο αδερφός μου, ο Παντελής, ένα γλυκό παιδί, άκακο. Είχε φτιάξει ένα μπακαλικάκι στην αυλή του σπιτιού, είχε φτιάξει κάτι σακουλάκια που είχε όσπρια και άλλα πράγματα. Μου λέει λοιπόν η μαμά: “έχω την εντύπωση ότι ο Παντελής πάει και κλέβει από το μπακάλικο και τα βάζει εκεί, γιατί εμείς δεν είχαμε φάβα, που τη βρήκε;” και μετά πάει στον Παντελή και του λέει: “τι ωραίο μπακάλικο που έχεις, αλλά δεν έχεις πολλά πράγματα, δεν πας απέναντι στον μπακάλη να κλέψεις μερικά;”. Όταν ο αδερφός μου είπε πως πήγε, έφαγε και μια σφαλιάρα!»