Στου κουφού την πόρτα…

Αν και όπως πάντα συμβαίνει στην ζωή, μετράει το αποτέλεσμα, από τα ταρατατζούμ και τις δηλώσεις στην Τουρκία για την σύνοδο του ΝΑΤΟ, υπάρχουν κάποια δεδομένα.

Σε επίπεδο πολιτικού κλίματος και στήριξης από τον Ντόναλντ Τραμπ στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχαμε πολλά περισσότερα από διπλωματικές αβρότητες. Πέντε φορές ο «πλανητάρχης» αποκάλεσε τον «wannabe σουλτάνο» καλό του φίλο,  και άλλα αποθεωτικά για την ηγεσία του, μέχρι διαφήμιση του αεροδρομίου έκανε ο Τραμπ. Στην γλώσσα του σώματος, αντί της καθιερωμένης χειραψίας, παρατεταμένες αγκαλιές και αγγίγματα με τα δύο χέρια έτσι ώστε να μην μένει καμία αμφιβολία για την θερμότητα των επαφών. 

Στο μείζον θέμα των F35, ένα ζήτημα το οποίο δεν είναι μονάχα στο χέρι του Τραμπ, πέρα από τις αμφισημίες του τύπου «θα το σκεφτούμε» ειπώθηκε και το ότι «δεν πρέπει να τιμωρούμε με κυρώσεις ένα σύμμαχο που μας στηρίζει τόσο δυνατά». Λόγια του αέρα θα τα αποκαλούσε κάποιος, αλλά ποιος είναι ο λόγος που λέγονται; Ιδίως όταν είναι άγνωστος ο τρόπος που στήριξε η Τουρκία τις ΗΠΑ στον πόλεμο που ξεκίνησε εναντίον του Ιράν. 

Μήπως η Τουρκία παραχώρησε βάσεις ή στρατεύματα; Μήπως Τουρκία και Ισραήλ συμμάχησαν ξαφνικά και πολεμούν δίπλα δίπλα; Μπορεί ένα μεγάλο ψέμα να γίνεται ευκολότερα πιστευτό από ένα μικρό, αλλά πάντα χρειάζεται ένα κίνητρο για να ειπωθεί.

Αν αναλογιστεί κανείς τι έπραξε κατ´ αναλογία η χώρα μας, στο θέμα παραχώρησης των βάσεων και συγκρίνει τις δύο χώρες, το αποτέλεσμα, είναι πολύ ισχυρή στήριξη της Ελλάδας στις ΗΠΑ αγνοώντας μάλιστα και τις εσωτερικές αντιρρήσεις τόσο σε πολιτικό, όσο και σε επίπεδο κοινής γνώμης.

Η στήριξη προς την Τουρκία και τον Ερντογάν, είναι τέτοια που προσπερνάει και τις πολλές και σοβαρές ενστάσεις του Ισραήλ. Πέρα από την καυστική γλώσσα που χρησιμοποίησε ο Νετανιάχου, θυμίζοντας την κατοχή της μισής Κύπρου και τις απειλές πολέμου εναντίον της Ελλάδας, το να αλλάξει η στρατιωτική ισορροπία στην περιοχή υπέρ της Τουρκίας, είναι μια απολύτως πραγματική απειλή για ένα εφιαλτικό αύριο. 

Η Ελλάδα (και όχι μόνο) δυστυχώς έχει να κάνει όχι με τις ΗΠΑ που νόμιζε ότι  ήξερε, αλλά με την διοίκηση Τραμπ. Το να θεωρείται δεδομένος σύμμαχος, έχει ως αποτέλεσμα αυτό που ζούμε ήδη. Να τα δίνει όλα και να υποχρεώνεται να ακούει πόσο καλός σύμμαχος είναι ο κύριος εχθρός της. Να ανήκει στην πολύ μικρή ομάδα των Νατοϊκών δαπανών του 5% επί του ΑΕΠ, και να πρέπει να βρίσκεται σε μια κούρσα ανταγωνισμών, που στραγγίζει τον προϋπολογισμό, και μάλιστα χωρίς να αποκτά οποιαδήποτε εγγύηση ότι δεν θα πουλούν τα ίδια όπλα στους Τούρκους οι Νατοϊκοί σύμμαχοι προμηθευτές. 

Ο Ερντογάν είναι μια τουλάχιστον αμφιλεγόμενη προσωπικότητα αν κριθεί με δημοκρατικά κριτήρια. Ότι ο Ερντογάν τυγχάνει της ευαρέσκειας του Τραμπ, είναι μια ηχηρή καμπάνα. Αν παριστάνεις ότι δεν ακούς, στο τέλος της ημέρας είτε είσαι είτε δεν είσαι κουφός, το αποτέλεσμα είναι ίδιο και γνωστό εκ των προτέρων. Στου κουφού την πόρτα…