Ξεφτιλίζοντας την ίδια την ζωή…
Πρέπει κάποιος να κατανοεί ότι είναι ανίερο να προσπερνά την ιερότητα της ζωής και να την συγκρίνει με την δουλικότητα στην δουλειά.
Τελικά οι θεωρίες για άπατο πάτο είναι ολόσωστες. Τα συλλυπητήρια και τα κροκοδείλια δάκρυα είναι τσάμπα. Για αυτό και τα ακούμε βερεσέ. Ακόμα και εκεί που καταλαβαίνεις ότι η μόνη επιλογή είναι η σιωπή, αφού δεν υπάρχει το απαραίτητο θάρρος να βροντοφωνάξεις για το δίκιο, τότε αποδεικνύεται ότι το θράσος περισσεύει.
Πέντε κόρες, μανάδες, σύζυγοι, αδελφές αλλά και συναδέλφισσες άφησαν την τελευταία τους πνοή στο νυχτοκάματο της Βιολάντας. Και συναδέλφισσες εδώ σημαίνει, να τραβάς το ίδιο κάρο, ότι θα μπορούσες να είσαι εσύ που θα σε κλαίγαμε, ότι το ίδιο νυχτοκάματο θα μπορούσε να είναι το τελευταίο και για σένα.
Και όμως αντί να αναλογίζεσαι για ποιον χτυπάει η καμπάνα, χτύπησαν κάποιοι, ομολογουμένως αρκετοί, έναν ακόμα συναγερμό απανθρωπιάς. Την ίδια ώρα που αναβαθμίζονταν οι κατηγορίες και γίνονταν γνωστές η μία μετά την άλλη οι θανατηφόρες παραλήψεις του «εργοδότη», κάποιοι «επιζήσαντες εργαζόμενοι» έστησαν μια «αυθόρμητη» ομάδα αλαλάζοντων χειροκροτητών υποστήριξης του αφέντη.
Μάλιστα έβγαλαν και ανακοίνωση στηρίζοντας τον κύριο Κώστα όπως τον αποκαλούν: «Όμως θεωρούμε καθήκον μας να πούμε ότι η δημόσια εικόνα που παρουσιάζεται δεν ταυτίζεται με την καθημερινή μας εμπειρία. Παραμένουμε ενωμένοι και συνεχίζουμε με υπευθυνότητα και αξιοπρέπεια. Την ανακοίνωση αυτή προσυπογράφουμε 256 εργαζόμενοι της ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΑΕ.» Υπευθυνότητα και αξιοπρέπεια επικαλούνται αυτοί που φώναζαν το «είμαστε μαζί σου». Αξιοπρέπεια που κάτι άλλο πρέπει να σημαίνει αφού από τις 26 Ιανουαρίου που σκοτώθηκαν οι πέντε συναδέλφισσες τους δεν πέρασαν ούτε είκοσι μέρες. Και ενώ δεν έχουν στεγνώσει τα δάκρυα ακούστηκαν ποδοσφαιρικές ιαχές στήριξης από την κλάκα των παλαμάκιδων.
Πολλά θα μπορούσε να γράψει κανείς για να δικαιολογήσει την έλλειψη θάρρους σε μια βάρβαρη εποχή. Για την ανάγκη να ξαναζωντανέψει ένας υγιής συνδικαλισμός. Την ιερότητα της καθημερινής βιοπάλης και το ιερό μεροκάματο. Όμως πρέπει κάποιος να κατανοεί ότι είναι ανίερο να προσπερνά την ιερότητα της ζωής και να την συγκρίνει με την δουλικότητα στην δουλειά. Πολλά λόγια δεν χρειάζονται ξεφτιλίζοντας την ίδια την ζωή.
