«Δεν βρήκα ποτέ τον πατέρα μου»: Ο 95χρονος Σταύρος Κολτσάκης θυμάται τον πόλεμο και δακρύζει

Ένας άνθρωπος που έζησε την πείνα, τον φόβο και την απώλεια, άνοιξε την ψυχή του στην κάμερα. Ο 95χρονος Σταύρος Κολτσάκης, με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, μοιράστηκε ζωντανά στην εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα» τις πιο σκληρές, αλλά και τις πιο ζωντανές μνήμες του από τον ελληνοϊταλικό και τον ελληνογερμανικό πόλεμο.

«Λέγομαι Κολτσάκης Σταύρος, είμαι 95 χρονών», ξεκίνησε με σταθερή, αλλά συγκινημένη φωνή. «Το ’40 ήμουν εννιά χρονών παιδί. Ο πατέρας μου ήταν ναυτικός. Μόλις κηρύχθηκε ο πόλεμος, τον πήραν στην Αλβανία. Πέρασαν μήνες, ώσπου μπήκαν και οι Γερμανοί στην Ελλάδα. Δεν είχαμε τι να φάμε... άρχισε η μεγάλη πείνα».

Με τα λόγια του, ξαναζωντανεύουν οι μαύρες εικόνες της Κατοχής. «Στο σπίτι ήμασταν τέσσερα παιδιά. Ο πατέρας μου γύρισε για λίγο, γιατί η μάνα μου είχε γεννήσει το μικρότερο. Μα είχε κρυοπαγήματα και μπήκε στο Ναυτικό Νοσοκομείο Πειραιώς. Κάθε πρωί του πήγαινα λίγο ψωμί. Την έβδομη μέρα... μου είπαν πως πέθανε. Δεν ξέραμε πού τον θάψανε. Τους έπαιρναν πέντε-πέντε και τους έθαβαν στην Ανάσταση, στα Ταμπούρια».

Η φωνή του ραγίζει. «Δεν βρήκα ποτέ πού θάψαν τον πατέρα μου, όσο κι αν έψαξα», λέει, κι εκεί η σιωπή βαραίνει πιο πολύ κι από τα χρόνια.

Ο μυστικός κώδικας επικοινωνίας 

Μέσα στην αγριότητα εκείνης της εποχής, ο μικρός τότε Σταύρος έμαθε την «ανάποδη γλώσσα», ένα μυστικό κώδικα επικοινωνίας με άλλα παιδιά, για να μην τους καταλαβαίνουν οι Γερμανοί και οι ρουφιάνοι τους. «Μιλούσαμε ανάποδα, για να σωθούμε», εξηγεί.

Κι όμως, μέσα στη φτώχεια και τον φόβο, υπήρχαν και στιγμές ανθρωπιάς: «Στην Παπαστράτου, στη γωνία με την Κέκροπος, υπήρχε ένα καφενεδάκι. Ένας Γερμανός σκοπός φύλαγε το εργοστάσιο του Αγίου Γεωργίου με το αλεύρι. Του πήγαινα καφέ κάθε πρωί, και με άφηνε να μπω μέσα με το σακίδιο να πάρω λίγο αλεύρι. Έμαθα και λίγα γερμανικά για να συνεννοούμαι».

Το μήνυμα για τις επόμενες γενιές 

Κλείνοντας τη συγκλονιστική του αφήγηση, ο 95χρονος Κολτσάκης στέλνει μήνυμα στις νέες γενιές, ένα μήνυμα που δεν έχει ηλικία:
«Να είστε πατριώτες, να μην πετάτε φαγητό. Βλέπω τα παιδιά στη Γάζα που πεθαίνουν και πονάω. Να μην ζήσουν ποτέ τα παιδιά και τα εγγόνια σας πόλεμο. Να έχουν καλοσύνη, να αγαπάνε την πατρίδα και να είναι ευγενείς».

Μια φωνή από το παρελθόν που θυμίζει πως η Ελευθερία γράφτηκε με αίμα, πείνα και δάκρυα και πως η Μνήμη είναι η μεγαλύτερη μορφή ευγνωμοσύνης.