Δήμητρα Κολλά: Ο δάσκαλος μου είπε «Πρέπει να αποφασίσεις αν αγαπάς περισσότερο τον χορό ή τα γλυκά»

Η Δήμητρα Κολλά ήταν καλεσμένη της Αθηναΐδας Νέγκα στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε μαζί της για το παιδικό της όνειρο να γίνει μπαλαρίνα, όνειρο όμως που διαλύθηκε από τους απανωτούς τραυματισμούς.

«Όταν από 8 χρόνων, επειδή η κατασκευή σου δεν είναι του κλασικού χορού, και ήμουν πάντα ένα τσουπωτό παιδί, δηλαδή είχα πάντα κρέας πάνω μου και μυς, πολλούς. Ένας από τους πρώτους δασκάλους μου, είχε γυρίσει και μου είχε πει: είσαι καλή, αλλά πρέπει να αποφασίσεις αν αγαπάς περισσότερο το χορό ή τα γλυκά! Ήταν ο πιο γλυκός τρόπος να με προσβάλλει και εγώ τότε ήμουν οκτώ χρόνων που ακόμα το σώμα του δεν ξέρει πώς θα εξελιχθεί. Αλλά από κατασκευής είχα ένα πολύ δεμένο κορμί με πάρα πολύ δυνατούς μυς, οπότε δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω η λεπτή μπαλαρίνα. Για μοντέρνο, για οτιδήποτε άλλο, θα ήμουν να νομίζω εξαιρετική.

Δεν πήρα λάθος δρόμο, ερωτεύτηκα τον Μπαρίσνικοφ, αυτό νομίζω ότι έπαθα. Όταν εγώ είχα ζητήσει στη μαμά μου 2,5 χρονών να πάω μπαλέτο, εκείνη πήγε στον παιδοψυχολόγο και του λέει έχω το μωρό μου και μου ζητάει αυτό και αυτό, τι να κάνω. Και της λέει πήγαινε, θα τις περάσει μετά από 1-2 χρόνια. Μου πέρασε μετά από 20 χρόνια».

«Μου έλειπε η σκηνή»

«Έπεσα σε κατάθλιψη γιατί όταν από πολύ μικρό παιδί έχεις βάλει έναν τόσο δυνατό στόχο και λίγο πριν αγγίξεις έστω το όνειρο λιγάκι, παθαίνεις ατυχήματα και απανωτά το ένα πίσω από το άλλο, ενώ τόσα χρόνια δεν έχεις πάθει τίποτα. Στραμπούληξα και έπαθα διαστρέμματα και στα δύο μου πόδια, έβγαλα το δεξί μου γόνατο δύο φορές. Έχω αρκετά πράγματα που έχουν γίνει από τον χορό.

Όταν συνειδητοποίησα και μου είπε ο γιατρός ότι δεν μπορείς να το συνεχίσεις επαγγελματικά, είπα, εντάξει, τι να κάνω. Άρχισα να δουλεύω στο περίπτερο του μπαμπά μου, άρχισα να κάνω διάφορα άλλα πράγματα, όμως μου έλειπε η σκηνή. Δοκίμασα, λοιπόν, την ερασιτεχνική ομάδα του Δήμου μου και μετά προσπαθούσα να μπω στις σχολές. Ο πατέρας μου μου είχε μάθει να είμαι με τον σταυρό στο χέρι. Πώς πρέπει να ανοίξεις αυτή την πόρτα και να μην πηδήξεις τη μάντρα! Οπότε δεν είχα μάθει να πηδάω μάντρες. Και από τη στιγμή που η πόρτα δεν άνοιγε, έψαχνα μετά άλλους τρόπους».

«Μου έχει λείψει να πάω να δω μπαλέτο»

«Όταν έπεσα στην κατάθλιψη, γιατί έπεσα για αρκετά χρόνια, όταν πέφτεις μέσα στο σκοτάδι, μέσα σε αυτό τον βούρκο που δεν έχει πάτο, και όλο πας προς τα κάτω, δεν σε νοιάζει και το θετικό και το να ανακαλύψεις με ποιον λόγο σου συμβεί. Βασικά, τρως τα συναισθήματά σου. Είναι ξεκάθαρο αυτό. Εγώ έπαιρνα επιβράβευση από τη μαμά μου με το φαγητό. Κοπανιόμουν με τις ώρες και όταν γυρνούσα στο σπίτι, η μαμά μου πάντα ήθελε να με ταΐσει.

Στο σπίτι μου δεν χορεύω. Για πάρα πολλά χρόνια δεν ήθελα ούτε να βλέπω χορό. Τώρα κάθομαι, βλέπω μπαλέτα και λέω α, ήταν πολύ καλή, αχ, αυτή είναι καταπληκτική, αυτή είναι άθλια. Δηλαδή, τα βλέπω αυτά και τα λέω μόνη μου εκεί με την αδερφή μου. Πλέον θέλω να πάω να δω μπαλέτο. Μου έχει λείψει, αλλά μέσα μου με τρώει λίγο».