Economist: Η πραγματική συμπαιγνία μεταξύ Ντόναλντ Τραμπ και Βλάντιμιρ Πούτιν

Κάθε φορά που κάποιος υψώνει ανάστημα στον Τραμπ, φλερτάρει με την τιμωρία, αυτό είναι γνωστό.

Οι αντίπαλοι πολιτικοί εισπράττουν έρευνα σε βάρος τους και διώξεις, τα αντιπολιτευόμενα μέσα ενημέρωσης αγωγές, τα «αριστερά» Πανεπιστήμια περικοπές χρηματοδότησης, ξένες κυβερνήσεις που επιμένουν να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των χωρών τους τιμωρούνται με δασμούς.

Οι φερόμενοι ως ανταγωνιστές του είναι πάντα βέβαιος στόχος προσβολών και δημόσιας ταπείνωσης, παραδειγματικό μάθημα για όλους τους εν δυνάμει μελλοντικούς παραβάτες.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν ήταν, πάντα, μια μυστήρια εξαίρεση σε όλα αυτά, παρατηρεί ο Economist. Ο Τραμπ κατηγόρησε τους πάντες για την ανάμειξη της Ρωσίας στις αμερικανικές εκλογές του 2016 εκτός από τον Πούτιν. Κατηγόρησε τον Ζελένσκι πως φταίει αυτός που ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλά και τον Μπάιντεν για την αδυναμία χειρισμών του. Ακόμη και το μήνα της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του ΄22, ο Τραμπ επαινούσε την «αντίληψη» του Πούτιν.

Για μήνες κι ενώ ο Πούτιν λοιδορούσε ανοιχτά τις υποσχέσεις του Τραμπ πως θα λήξει τον πόλεμο σε μία μέρα, ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν πέτυχε τίποτα με τις μεγαλοστομίες του. Όταν έγραψε στο Truth Social «Βλάντιμιρ στοπ!» τον Απρίλιο-προδίδοντας με την χρήση του μικρού του ονόματος μια οικειότητα μεταξύ τους-πίστεψε πως αυτό θα είχε κάποιο αποτέλεσμα.

Όταν ο Πούτιν συνέχισε να σκοτώνει Ουκρανούς, ο Τραμπ έφθασε να παραδεχθεί μπροστά σε όλο τον κόσμο πως «έχει τρελαθεί και μάλλον παίζει μαζί μου» και να απειλήσει με νέες επιπλέον κυρώσεις τη Ρωσία. Ποια ήταν η κατάληξη; Στροφή 360 μοιρών και «ανταμοιβή» του Πούτιν με μια σύνοδο σε αμερικανικό έδαφος.

Το σενάριο του εκβιασμού του Τραμπ από τον Πούτιν

«Γιατί ο Τραμπ ήταν ανέκαθεν τόσο εξυπηρετικός απέναντι στον Πούτιν;», αναρωτιέται ο συντάκτης του Economist.

«Οι προσπάθειες που έχουν καταβάλλει κατά καιρούς δημοσιογράφοι, εισαγγελείς ακόμη και επιτροπές του Κογκρέσου για να δοθεί μία εξήγηση έχουν πέσει στο κενό. Ο Τραμπ επαινούσε τον Πούτιν στην τηλεόραση από το 2007. Τον προσκάλεσε στον διαγωνισμό της Μις Κόσμος που διοργανώθηκε στη Μόσχα το 2013 και αναρωτιόταν στο Twitter αν θα γινόταν "ο νέος καλύτερος φίλος του". Ζήτησε τη βοήθειά του για έναν Πύργο που έχτιζε στη Μόσχα από το 2013 ως το 2016 ενώ προσπάθησε πολλές φορές ανεπιτυχώς να εξασφαλίσει μια συνάντηση μαζί του το 2015. Ακολούθησε η υπόθεση με την παρεμβολή της Ρωσίας στις αμερικανικές εκλογές του 2016 και η κυβερνοεπίθεση στα mail των Δημοκρατικών για να πληγεί η καμπάνια της υποψήφιας Χίλαρι Κλίντον. Αρκετοί δημοσιογράφοι καλλιεργούσαν σενάρια συνωμοσίας- "συμπαιγνία" ήταν τότε η λέξη που επικρατούσε- πως ο Πούτιν εκβίαζε τον Τραμπ με μια άσεμνη βιντεοκασέτα. Η θεωρία αποδείχθηκε πως είχε αφετηρία την προσπάθεια των Δημοκρατικών για ενίσχυση της υποψηφιότητας της Χίλαρι Κλίντον».

Το σίγουρο είναι πως ο πολύπειρος πρώην αξιωματούχος της KGB Πούτιν ξέρει να χειρίζεται τα ευάλωτα σημεία του Τραμπ και ειδικά τη ματαιοδοξία του. Όλοι θυμούνται πως ο Αμερικανός Πρόεδρος είχε δηλώσει "συγκινημένος" όταν τον περασμένο Μάρτιο ο Πούτιν του είχε κάνει δώρο ένα αμφιλεγόμενης αισθητικής πορτρέτο του Τραμπ.

Η παρεμβολή της Ρωσίας στις αμερικανικές εκλογές του 2016

Το πόρισμα του ανεξάρτητου συμβούλου Ρόμπερτ Μιούλερ στην περίφημη έρευνα για την ανάμειξη της Ρωσίας στις αμερικανικές εκλογές του 2016 δημοσιοποιήθηκε το 2019. Ο χρόνος και η ενέργεια που δαπανήθηκε για την έρευνα έδειξε μόνο πόσο κακόβουλοι υπήρξαν οι Ρώσοι και πόσο χαοτική ήταν η καμπάνια Τραμπ με δεδομένες τις λίγες αποδείξεις που βρέθηκαν για να αποδειχθούν οι υποψίες.

Στην πρώτη του σελίδα συμπεραίνει πως «η Ρωσία εκτίμησε πως θα επωφελούνταν περισσότερο από μία προεδρία Τραμπ και γι΄ αυτό το λόγο εργάστηκε για να διασφαλίσει αυτό το αποτέλεσμα». Δεν κατέληξε πως η καμπάνια Τραμπ «εξυφάνθηκε ή συντονίστηκε» από τους Ρώσους. Στα καταληκτικά συμπεράσματα, ο Μιούλερ δεν κατηγορούσε τον Τραμπ για κάτι, ούτε, όμως, τον απάλλασσε ανοιχτά ωθώντας τότε πολλούς να μιλήσουν για εμφανείς υπόνοιες.

Ο γρίφος του θαυμασμού του Τραμπ για τον Πούτιν

Ο Τραμπ έχει πολύ σοβαρούς λόγους για να ταυτίζεται με τον Πούτιν, εκτιμά ο Economist. «Από την δεκαετία του 1930, ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής είναι πως καμία χώρα δεν μπορεί να κερδίσει εδάφη με τη βία, μία αρχή κατοχυρωμένη και στο καταστατικό των Ηνωμένων Εθνών.

Παρά όλα αυτά, κατά την πρώτη θητεία του, στα πλαίσια του οράματός του για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή, η Αμερική αναγνώρισε δύο φορές κατακτημένα εδάφη: τα διεκδικούμενα Υψίπεδα του Γκολάν από το Ισραήλ και τη διεκδικούμενη δυτική Σαχάρα από το Μαρόκο. Απ΄ ό,τι φαίνεται, οραματίζεται ένα τέλος στον πόλεμο στην Ουκρανία που θα επιβράβευε, επίσης, και τη Ρωσία με νέα εδάφη. Οι κύριοι Τραμπ και Πούτιν έτσι πιστεύουν πως λειτουργεί ή πως θα έπρεπε να λειτουργεί ο κόσμος: όχι με κανόνες της διεθνούς διπλωματίας προκειμένου να διασφαλιστεί η παγκόσμια τάξη αλλά με υποταγή στην εξουσία που ασκούν "μεγάλοι άνδρες". Ένας κόσμος όμηρος σε αυτή τη θεωρία ίσως είναι η κληρονομιά που αφήνει η συμπαιγνία τους».

Αναμένοντας με αγωνία την έκβαση της συνάντησης Τραμπ-Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο παρουσία των Ευρωπαίων της «Συμμαχίας των Προθύμων», το άρθρο παρατηρεί με ιοβόλο χιούμορ: «Ο γρίφος του θαυμασμού του Τραμπ για τον Πούτιν μπορεί, ίσως, να εξηγηθεί μόνο με τη βοήθεια ψυχολόγων».

Επιμέλεια: Βασιλική Κουκίου