Ελισάβετ Μουτάφη: «Είμαι χαλαρή μαμά, την υστερία μου τη βγάζω στους ρόλους»

Η Ελισάβετ Μουτάφη ήταν καλεσμένη στο “Καλύτερα Αργά” του Action 24 και μίλησε με την Αθηναΐδα Νέγκα για τον Δημήτρη, τον γιο που έχει υιοθετήσει με τον Μάνο Νιφλή, το πώς είναι η ίδια ως μητέρα και το αν ο σύζυγός της την πιστεύει όταν βάζει τα κλάματα ή θεωρεί πως υποδύεται έναν ρόλο!

«Η προσαρμογή του Δημήτρη είναι συγκινητική. Η προσπάθεια που κάνει να είναι εκεί, θέλει να τα καταφέρνει, το πώς μιλάει ελληνικά μετά από 1,5 χρόνο, το πώς είναι εκεί, το πώς παίζει… Έχει ενσυναίσθηση σαν παιδί. Αυτό είναι της φύσης του προφανώς, του DNA του. Είναι ο χαρακτήρας του έτσι από την πρώτη στιγμή που τον είδα στην Αφρική. Τα κάνει όλα μόνος του. Είναι ανεξάρτητος.

Σε όλους βέβαια ζητάει χατίρια, απλώς εμένα με χειρίζεται λίγο πιο πολύ. Στον μπαμπά έχει τεράστια αδυναμία, τον θέλει πάρα πολύ τον συγκεκριμένο μπαμπά. Με το που φτάσαμε στο αεροδρόμιο από τον Αφρική, γιατί ο Μάνος ήταν εδώ και δούλευε, έπεσε στην αγκαλιά του. Και δεν τον ήξερε. Τον είχε δει μόνο σε βιντεοκλήση».

«Δεν είμαι σοκολάτα να με φάνε»

«Μπορεί να μην έχει το δικό μου DNA ή του Μάνου, αλλά πιστεύω ότι παίρνεις περισσότερα πράγματα όταν ζεις με κάποιον παρά όταν τον έχεις γεννήσει! Δεν ξέρω τίποτα για τους γονείς του! Δεν θα το έλεγα και δημόσια αυτό, γιατί είναι κάτι που θα το διαχειριστώ με τον Δημήτρη από τώρα και μέχρι τη στιγμή που θα θέλει να μάθει πράγματα. Προέχει το πόσο και τι θα πω με εκείνον.

Ξέρει ότι δεν είναι βιολογικό μας παιδί. Δηλαδή λέει μόνος του, εγώ είμαι μαύρος. Μπορεί κάποιος να του πει “Τι όμορφος που είναι, τι σοκολατένιος” και εκείνος μου λέει: “Δεν είμαι σοκολάτα να με φάνε, τι σοκολατένιος λένε”».

Ελεγχόμενη… υστερία 

«Στα 48 με 49 που είμαι τώρα, γιατί δεν είμαι μια μικρή μαμά, δεν έχω τις ίδιες αντοχές που θα είχα στα 25 μου. Και στη δουλειά μου το βλέπω αυτό. Δεν έχεις τα ίδια κουράγια, ούτε τα νεύρα σου έχουν περάσει. Βέβαια μπορείς να φιλοσοφείς καταστάσεις, να έχεις δει πέντε πράγματα και να μπορείς να τα διαχειριστείς ίσως καλύτερα. Αλλά τα νεύρα είναι νεύρα, η κούραση είναι κούραση.

Γενικά θεωρώ, εγώ τώρα, και οι φίλες μου μου το έχουν πει, ότι είμαι χαλαρή μαμά. Παθαίνω και τα νεύρα μου, αλλά δεν λέω: “Αχ θα χτυπήσει, αχ θα πέσει, αχ μην φάει αυτό, μην κάνει εκείνο”. Δεν θέλω την υστερία γιατί είμαι αρκετά υστερική σε όλα τα υπόλοιπα, εννοώ, είμαι αγχώδης! Στους ρόλους την ευχαριστιέμαι την υστερία μου. Ελεγχόμενη είναι, αλλά εκτονώνεσαι, ρε παιδί μου.

Για τον Μάνο να δεις πόσο αδιανόητο είναι. Σκιάζεται την ώρα που έχουμε μαλώσει και κλαίω και μου λέει: “Τώρα κλαις εσύ να σε πιστέψω;” και το εννοεί. Του περνάει και απ' το μυαλό ότι μήπως το διαχειρίζομαι κάπως. Δεν έχω ευκολία στη ζωή μου, έχω ευκολία στη δουλειά μου. Άρα μπορεί και να στεναχωριέται, αλλά μπορεί και να σκέφτεται: “Α, τώρα το παίζει λίγο”. Δεν τον έχω ρωτήσει ποτέ, πρέπει να το λύσουμε τώρα που θα πάω σπίτι».