Λόλα Νταϊφά για Παπαδάκη: Η μάχη του με το τσιγάρο που πάντα έχανε και ο… ρόλος του υπουργού

Η Λόλα Νταϊφά επισκέφθηκε το γραφείο του Γιώργου Παπαδάκη στον ΑΝΤ1, άφησε μερικά τριαντάφυλλα πάνω στο ημερολόγιό του και έκλεισε τη σελίδα του λες και με αυτόν τον τρόπο έβαζε κι εκείνη τέλος σε αυτή τη φιλική σχέση… Η σιδηρά κυρία των δημοσίων σχέσεων μίλησε στο “Πρωινό” για τη συνεργασία της με τον εκλιπόντα δημοσιογράφο και παραδέχτηκε πως δεν έχει ακόμα πιστέψει πως ο Γιώργος δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας.

«Ήθελα να του βάλω τριαντάφυλλα στο γραφείο του, γιατί θέλω να πιστεύω ότι ξέρει πως τον θυμόμαστε και τον αγαπάμε και κάθε τριαντάφυλλο είναι μία ευχή. Να είναι καλά εκεί που πάει, να είναι καλά οι δικοί του, τα παιδιά του, η γυναίκα του και να τον θυμούνται και να τον αγαπάνε. Είναι σαν να μην το έχω πιστέψει ακόμα. Αν τον είχα απέναντί μου θα του ’λεγα: “Γιώργο μου ευτυχώς εκεί πέρα δεν θα καπνίζεις”. Κάπνιζε τρελά και ήταν αυτό που δεν μπορούσε να νικήσει».

«Τον είχα ονομάσει 70%»

Ο Γιώργος ήρθε στον ΑΝΤ1 το 1992. Μέχρι τότε ήταν στην ΕΡΤ και ήταν πολύ επιτυχημένος. Αυτό που είδα στον Γιώργο ήταν η αμεσότητά του και το “γκελ” που έκανε στον κόσμο. Υπήρχε η φιλοδοξία να κάνουμε ένα πολύ μεγάλο άνοιγμα και υπήρχε και ο δισταγμός: θα πετύχει αυτό το πράγμα; Τότε ο Γιώργος μου είχε πει: “Θα το τρέξουμε μαζί” και του είχα απαντήσει: “Όχι, εσύ θα το τρέξεις” κι εγώ τον είχα ονομάσει ο κύριος 70% γιατί είχε φτάσει σε τόσο ψηλά ποσοστά τηλεθέασης! “Τρελαινόταν” με τα νούμερα.

Ο Γιώργος ξεκίνησε απευθείας μια φιλία με τον κόσμο, αυτό ήταν το μεγάλο του ατού. Ο κόσμος άρχισε να απευθύνεται σε αυτόν. Το “Καλημέρα Ελλάδα” το έλεγε με όλη του την ψυχή! Στην εκπομπή ο καθένας έλεγε το πρόβλημά του και περίμενε αυτό που δεν του έδωσε λύση ο υπουργός, ότι θα του έδινε τη λύση, ή τουλάχιστον μια απάντηση, ο Παπαδάκης!

«Να μην καβαλήσουμε τα καλάμια»

«Στην αρχή είχαμε ένα μικρό γραφειάκι που έβλεπε απέξω καλαμιές και μου λέει “Λόλα τι βλέπεις;” του λέω “Καλάμια”. Μου λέει “Ο φόβος είναι να μην τα καβαλήσουμε”. Να πω ότι ήταν πολύ οικογενειάρχης. Δηλαδή, τη γυναίκα του την αγαπούσε, υπολόγιζε τη γνώμη της, ήταν αξιοπρεπής άνθρωπος.

Στον δρόμο του λέγανε “Γιώργαρε καλημέρα”, αυτό του άρεσε. Δεν περίμενε να του πουν “Κύριε Παπαδάκη τι κάνετε;”, το “Γιώργαρε” του άρεσε, το “Γιωργάρα” του άρεσε. Αυτό λοιπόν ήταν αυτό που τον έτρεφε. Αυτό ήτανε το μελάκι που εισέπραττε κάθε μέρα. Έπρεπε να έχει ετοιμάσει το επόμενο βήμα. Δηλαδή να ήταν σε μια διαδικασία δράσης και να μην ήταν “Και τώρα τι θα κάνουμε, θα παίρνουμε το κομπολόι και θα χτυπάμε τις χάντρες;”».