Η περίπλοκη γεύση της απόλυσης για τους προπονητές

Οι απολύσεις προπονητών είναι, όπως φαίνεται, το «new year's resolution» για πολλά κορυφαία ευρωπαϊκά κλαμπ το 2026. Η απόλυση του Τσάμπι Αλόνσο από την Ρεάλ Μαδρίτης ήταν το τελευταίο όνομα που προστέθηκε στην λίστα, μετά τους Ρούμπεν Αμορίμ (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ) και Ένζο Μαρέσκα (Τσέλσι). 

Η στιγμή της απόλυσης ωστόσο μπορεί να φέρει αντίθετα συναισθήματα. Ο Ρούμπεν Αμορίμ, πρώην προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, εμφανίστηκε χαμογελαστός μετά την ανακοίνωση της απόλυσης, με αποζημίωση 13,5 εκατομμυρίων δολαρίων να μαλακώνει το πλήγμα. Η ανακούφιση από την πίεση ήταν εμφανής αλλά λίγες μέρες μετά, η καθημερινότητα χωρίς το άγχος των αγώνων αρχίζει να λείπει.

Κάποιοι, όπως ο πρώην προπονητής της Barrow, Andy Whing, βιώνουν την απόλυση διαφορετικά: «Υπάρχει αίσθημα ντροπής, απογοήτευσης και ανασφάλειας για το μέλλον», λέει. Για τους προπονητές των μικρότερων κατηγοριών, η απώλεια εισοδήματος και η αναστάτωση της καθημερινότητας προσθέτουν στο ψυχολογικό βάρος.

Άλλοι, όπως ο Paul Lambert ή ο Garry Monk, παραδέχονται πως το τέλος μιας περιόδου έντονης πίεσης μπορεί να γίνει ανακουφιστικό. Η αίσθηση του «δεν χρειάζεται να πείσω 50-60 ανθρώπους να δουλέψουν σκληρά» μπορεί να φέρει στιγμιαία γαλήνη.

Ο Lambert μάλιστα δήλωσε ότι ένιωσε ακόμη και ενθουσιασμό όταν η Άστον Βίλα έβαλε τελικά τέλος στη δύσκολη θητεία του το 2015, σε μια ταραγμένη περίοδο κατά την οποία ο ιδιοκτήτης του συλλόγου, Randy Lerner, προσπαθούσε να τον πουλήσει.

«Νιώθεις αυτή την ανακούφιση», είχε πει πέρυσι στο podcast Undr the Cosh. «Ειλικρινά, είχα μέχρι και μονόκυκλο, τριγυρνούσα από εδώ κι από εκεί κάνοντας ζογκλερικά, ήμουν πανευτυχής. Ανυπομονούσα να φύγω, γιατί ήξερα τι συνέβαινε, ήξερα ότι δεν επρόκειτο να υπάρξει καμία βοήθεια και απλώς το δεχόσουν».

Όμως, το κενό είναι προσωρινό. H σκέψη για το προσωπικό και την ομάδα που αφήνουν πίσω, οι οικογένειες, η επιθυμία να ξαναβρούν δουλειά, όλα επιστρέφουν γρήγορα.

Ο πρώην τεχνικός της Μπαρνσλεϊ  David Flitcroft περιγράφει το φαινόμενο ως «πέταγμα μιας πέτρας σε λίμνη», με απρόβλεπτες συνέπειες για όλους γύρω. «Ένιωσα σαν να έφυγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου, όταν η πίεση γίνεται τόσο έντονη που δεν πιστεύεις ότι μπορείς να βρεις διέξοδο ή ότι υπάρχει κάποια λύση» δηλώνει στο The Athletic.

Οι απολυμένοι προπονητές αισθάνονται την πίεση να επιστρέψουν σύντομα στο παιχνίδι, είτε για λόγους επαγγελματικού γοήτρου, είτε για οικονομική σταθερότητα.

Όπως λέει ο Andy Whing: «Η ανακούφιση είναι για λίγες μέρες. Στη συνέχεια, σου λείπει η πίεση και η δουλειά σου. Θέλεις να επιστρέψεις». Η απόλυση, λοιπόν, είναι ένα συναίσθημα σύνθετο, απελευθερώνει και πονάει ταυτόχρονα.