Το Πάσχα του 1975 ξεκίνησε όπως κάθε άλλο στο Χάμιλτον του Οχάιο. Τα παιδιά έψαχναν πασχαλινά αυγά, οι μητέρες έκαναν τις τελευταίες προετοιμασίες για το οικογενειακό τραπέζι και οι οικογένειες, ντυμένες με καινούργια ρούχα, πήγαιναν στις λειτουργίες της Κυριακής. Και για την οικογένεια Ρούπερτ, η μέρα ξεκίνησε χαρούμενα: παρακολούθησαν μαζί την πρωινή λειτουργία και επέστρεψαν στο σπίτι της οικογένειας σε μια μεσοαστική γειτονιά σε μια περιοχή έξω από το Σινσινάτι.

Όμως εκείνο το απόγευμα στις 30 Μαρτίου 1975, γράφτηκε μια από τις πιο φρικιαστικές σελίδες στην αμερικανική ιστορία: το πιο πολύνεκρο μακελειό που έχει συμβεί ποτέ σε ιδιωτική κατοικία.

Η αρχή μιας βασανιστικής ζωής

Ο Τζέιμς Έρμπαν Ρούπερτ γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1934. Τα παιδικά του χρόνια ήταν τραγικά και γεμάτα κακοποίηση. Η μητέρα του, Τσάριτι, τον αποκαλούσε συχνά «λάθος», αφού επιθυμούσε ένα κορίτσι. Ο πατέρας του, Λέοναρντ, ήταν βίαιος, οξύθυμος και χωρίς κανένα ενδιαφέρον ή στοργή για τους δύο γιους του. Πέθανε το 1947, όταν ο Τζέιμς ήταν 12 και ο αδελφός του, Λέοναρντ Τζούνιορ, 14. Κανείς δεν τον νοστάλγησε.

Ο μεγαλύτερος αδελφός του ανέλαβε τον ρόλο του αρχηγού της οικογένειας και, σύμφωνα με τον Τζέιμς, τον κακοποιούσε αδιάκοπα. Στο σχολείο απέτυχε, φίλους δεν είχε και πάντα ήταν μικροκαμωμένος σε σχέση με τον αδελφό του. Ως ενήλικας, έφτανε μόλις τα 1,67 μ. και ζύγιζε 61 κιλά.

Στα 16 του, απελπισμένος από τη ζωή στο σπίτι, επιχείρησε να αυτοκτονήσει κρεμώντας τον εαυτό του με ένα σεντόνι, αλλά ούτε αυτό κατάφερε να ολοκληρώσει.

Μεγαλώνοντας, το μίσος του για τον αδελφό του γιγαντώθηκε. Ο Τζέιμς παράτησε το κολέγιο, ενώ ο Λέοναρντ αρίστευσε, πήρε πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού και διέπρεψε στα σπορ. Για να γίνει η κατάσταση ακόμη πιο βαριά, ο Λέοναρντ παντρεύτηκε μία από τις ελάχιστες κοπέλες που είχε ποτέ ο Τζέιμς και απέκτησε μαζί της οκτώ παιδιά.

Εκείνος είχε μια εξαιρετική καριέρα στη General Electric, ενώ ο Τζέιμς, στα 41 του, ήταν άνεργος και ζούσε ακόμη με τη μητέρα του. Χρωστούσε μάλιστα χρήματα στον αδελφό και τη σύζυγό του, αφού είχε χάσει τις λιγοστές οικονομίες του στο κραχ του χρηματιστηρίου το 1973-1974.

Η μητέρα του, αγανακτισμένη από την αδυναμία του να κρατήσει μια δουλειά και από τον αλκοολισμό του, τον απείλησε ότι θα τον διώξει. Αυτή η απειλή φαίνεται πως ήταν το σημείο που τον έσπρωξε οριστικά στην καταστροφή.

Το προοίμιο του μακελειού

Στις 29 Μαρτίου, ανήμερα των γενεθλίων του, αυτόπτες μάρτυρες τον είδαν να πυροβολεί κουτιά με ένα .357 Magnum στις όχθες του ποταμού Great Miami. Αργότερα το βράδυ, βρέθηκε στο μπαρ 19th Hole Cocktail Lounge, όπου μίλησε με την υπάλληλο Γουάντα Μπίσοπ. Εκείνη αργότερα είπε πως ο Τζέιμς έδειχνε βαθιά καταθλιπτικός και μιλούσε για τις απαιτήσεις της μητέρας του και για την απειλή της έξωσης. Της είπε ότι «έπρεπε να λύσει το πρόβλημα».

Έφυγε στις 11 το βράδυ και επέστρεψε λίγο αργότερα. Όταν η Γουάντα τον ρώτησε αν «έλυσε το πρόβλημα», απάντησε: «Όχι, όχι ακόμα». Έμεινε μέχρι το κλείσιμο του μπαρ στις 2:30 τα ξημερώματα.

Το Πάσχα που βάφτηκε με αίμα

Το πρωί της Κυριακής του Πάσχα, ο Λέοναρντ και η σύζυγός του, Άλμα, πήγαν με τα οκτώ παιδιά τους (από 4 έως 17 ετών) στο σπίτι της γιαγιάς τους στη Minor Avenue.

Ο Τζέιμς κοιμόταν στον επάνω όροφο, ενώ τα παιδιά έκαναν κυνήγι αυγών στην αυλή. Μόλις τελείωσαν, μπήκαν μέσα. Στην κουζίνα, η γιαγιά, ο Λέοναρντ και η Άλμα ετοίμαζαν το μεσημεριανό, ενώ τα παιδιά έπαιζαν στο σαλόνι.

Γύρω στις 4:00 το απόγευμα, ο Τζέιμς ξύπνησε. Φόρτωσε ένα .357 Magnum, δύο περίστροφα διαμετρήματος .22 και ένα τουφέκι. Κατέβηκε στην κουζίνα και πυροβόλησε θανάσιμα τον αδελφό του, τη νύφη του και τη μητέρα του.

Στην κουζίνα βρίσκονταν επίσης ο ανιψιός του, Ντέιβιντ, και οι ανιψιές του, Τερέζα και Κάρολ. Τους σκότωσε και αυτούς. Έπειτα μπήκε στο σαλόνι, όπου εκτέλεσε την ανιψιά του, Αν, και τους τέσσερις μικρότερους ανιψιούς του: Λέοναρντ ΙΙΙ, Μάικλ, Τόμας και Τζον.

Σε όλους έδωσε πρώτα έναν πυροβολισμό που τους τραυμάτισε και στη συνέχεια τους αποτελείωσε με μια βολή στο κεφάλι ή την καρδιά.

Όλα τελείωσαν σε λιγότερο από πέντε λεπτά. Ο Τζέιμς έμεινε στο σπίτι τρεις ώρες πριν καλέσει την αστυνομία. Όταν έφτασαν, στεκόταν ήρεμος πίσω από την πόρτα. Οι αστυνομικοί περιέγραψαν τη σκηνή ως «σφαγείο». Το αίμα ήταν τόσο πολύ που έσταζε μέσα στο υπόγειο από τις ξύλινες σανίδες.

Τα θύματα:

  • Τσάριτι Ρούπερτ, 65 ετών, μητέρα
  • Λέοναρντ Ρούπερτ Τζούνιορ, 42 ετών, αδελφός
  • Άλμα Ρούπερτ, 38 ετών, σύζυγος του αδελφού
  • Λέοναρντ Ρούπερτ Γ΄, 17 ετών, ανιψιός
  • Μάικλ Ρούπερτ, 16 ετών, ανιψιός
  • Τόμας Ρούπερτ, 15 ετών, ανιψιός
  • Κάρολ Ρούπερτ, 13 ετών, ανιψιά
  • Αν Ρούπερτ, 12 ετών, ανιψιά
  • Ντέιβιντ Ρούπερτ, 11 ετών, ανιψιός
  • Τερέζα Ρούπερτ, 9 ετών, ανιψιά
  • Τζον Ρούπερτ, 4 ετών, ανιψιός

Δεν είδε ποτέ ξανά το φως της ημέρας

Ο Τζέιμς συνελήφθη και κατηγορήθηκε για 11 ανθρωποκτονίες. Παρέμεινε σιωπηλός και συνεργάστηκε ελάχιστα. Ήταν ξεκάθαρο ότι θα προέβαλλε τον ισχυρισμό της ψυχικής ασθένειας. Οι εισαγγελείς πίστευαν πως σχεδίαζε να κριθεί τρελός, να «θεραπευτεί» και τελικά να αποφυλακιστεί, κληρονομώντας 300.000 δολάρια.

Η πρώτη δίκη πραγματοποιήθηκε στο Χάμιλτον, όπου μια τριμελής επιτροπή έκρινε τον Τζέιμς Ρούπερτ ένοχο για 11 ανθρωποκτονίες και τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη. Μετά την κήρυξη κακοδικίας, η υπόθεση μεταφέρθηκε στο Findlay του Οχάιο, περίπου 125 μίλια βόρεια, καθώς θεωρήθηκε αδύνατο να δικαστεί αμερόληπτα στην πόλη του. Η δεύτερη δίκη ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1975 και, έναν μήνα αργότερα, του επιβλήθηκαν 11 διαδοχικά ισόβια.

Ο Ρούπερτ άσκησε έφεση και το 1982 εξασφάλισε νέα δίκη. Στις 23 Ιουλίου, μια νέα τριμελής επιτροπή τον έκρινε ένοχο για δύο ανθρωποκτονίες πρώτου βαθμού, της μητέρας και του αδελφού του, ενώ για τις υπόλοιπες εννέα κατηγορίες κρίθηκε αθώος λόγω παραφροσύνης. Καταδικάστηκε σε δύο ακόμη διαδοχικές ποινές ισοβίων.

Την περίοδο 1972–1976, η θανατική ποινή είχε ανασταλεί στις ΗΠΑ λόγω εκκρεμούς απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου, οπότε δεν μπορούσε να του επιβληθεί.

Ο Τζέιμς Ρούπερτ πέθανε στη φυλακή 4 Ιουνίου του 2022, σε ηλικία 88 ετών, χωρίς ποτέ να αποφυλακιστεί.

Τα 11 θύματα θάφτηκαν στο Σινσινάτι. Ένα χρόνο μετά το μακελειό, το σπίτι άνοιξε στο κοινό και τα υπάρχοντά τους βγήκαν σε δημοπρασία. Καθαρίστηκε, οι ανεξίτηλοι λεκέδες καλύφθηκαν με χαλιά και νοικιάστηκε σε μια οικογένεια που δεν γνώριζε τί είχε συμβεί εκεί.