Η υπόθεση του ταξιτζή serial killer Δημήτρη Βακρινού που δολοφόνησε 5 ανθρώπους

Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google

Από το καλοκαίρι του 1987 μέχρι και την άνοιξη του 1997 η Ελλάδα γνώρισε έναν από τους πιο διαβόητους serial killer που πέρασαν ποτέ από τη χώρα. Ο Δημήτρης Βακρινός, ένας κοντός και αδύνατος οδηγός ταξί από τη Γορτυνία, που σε τίποτα δε θύμιζε δολοφόνο, έσπειρε τον θάνατο για ασήμαντους λόγους, γράφοντας ακόμη μια μελανή σελίδα στην εγκληματολογική ιστορία της χώρας.

Συνολικά πραγματοποίησε πέντε εν ψυχρώ δολοφονίες και επτά σοβαρούς τραυματισμούς και χαρακτηρίστηκε ο πρώτος «σίριαλ κίλερ» της Ελλάδας.

Τα δύσκολα πρώτα χρόνια

Ο Δημήτρης Βακρινός γεννήθηκε το 1963 στο χωριό Πυρρή της Γορτυνίας. Αν και η οικογένειά του έμοιαζε με μια κλασική, φτωχή αγροτική οικογένεια της ελληνικής επαρχίας, η πραγματικότητα πίσω από τους τέσσερις τοίχους ήταν πολύ πιο σκοτεινή. Ήταν το δεύτερο παιδί ανάμεσα σε τέσσερα αδέλφια. Ο πατέρας του ήταν ένας σκληρός άνθρωπος με σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού. Όταν γυρνούσε μεθυσμένος στο σπίτι, ξέσπαγε στη γυναίκα και στα παιδιά του. Στο χωριό μάλιστα τον φώναζαν «Βρούβα» εξαιτίας της εξάρτησής του από το ποτό.

Όπως είναι λογικό, ένα τέτοιο περιβάλλον δεν άφηνε περιθώρια για μια ήρεμη και σωστή παιδική ηλικία. Ο Βακρινός ήταν ένας μέτριος μαθητής, χωρίς να δείχνει κλίση σε κάποιο μάθημα. Έτσι, σε ηλικία μόλις 13 ετών, πήρε τη μεγάλη απόφαση να δραπετεύσει από αυτό το νοσηρό κλίμα και να αναζητήσει την τύχη του στην Αθήνα.

Φτάνοντας στην Αθήνα, έπιασε δουλειά ως βοηθός σε μια ταβέρνα στην περιοχή της Χασιάς. Για μια τριετία τον φιλοξενούσε μια τοπική οικογένεια. Στη συνέχεια, θέλοντας να μάθει μια τέχνη, γράφτηκε σε τεχνική σχολή για να εκπαιδευτεί ως οξυγονοκολλητής, βρίσκοντας τελικά δουλειά στα ναυπηγεία. Εκεί όμως τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Η εργασία ήταν εξαιρετικά βαριά και ο Βακρινός ήταν ένας μικροκαμωμένος άνδρας που το ύψος του μετά βίας έφτανε το 1,65 μ.

Ο αποτυχημένος γάμος

Στην πορεία της ζωής του παντρεύτηκε την Ευαγγελία Γερασίμου, όμως αυτός ο γάμος δεν κράτησε παρά μόνο 14 μήνες. Οι εξαντλητικοί ρυθμοί στα ναυπηγεία άρχισαν να επηρεάζουν αρνητικά τη συμπεριφορά του. Όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει αυτή τη δουλειά και να γίνει ταξιτζής, οι τριβές με τη Γερασίμου κορυφώθηκαν, οδηγώντας το ζευγάρι στον χωρισμό.

Στην πραγματικότητα, η Ευαγγελία ήταν εκείνη που τον έδιωξε από το σπίτι τους στο Κερατσίνι, αφού η επικοινωνία μεταξύ τους είχε χαθεί και εκείνος είχε αρχίσει να κάνει παρέα με άγνωστα σε εκείνη πρόσωπα. Ο Βακρινός προσπάθησε να ζητήσει τη βοήθεια της αστυνομίας για να διεκδικήσει το δίκιο του, αλλά οι αστυνομικοί του εξήγησαν ότι δεν μπορούσαν να επέμβουν. Αυτό ήταν το καθοριστικό σημείο όπου κάτι «έσπασε» μέσα του. Χωρίς δεύτερη σκέψη, πήγε στη Σαλαμίνα και έκαψε το εξοχικό σπίτι του πεθερού του.

Αργότερα, η πρώην σύζυγός του αποκάλυψε λεπτομέρειες για τον χαρακτήρα του. «Δεν ήταν νευρικός άνθρωπος. Μόνο μία φορά σήκωσε χέρι σε μένα και στη μητέρα μου, και αυτό για μια ασήμαντη αφορμή, ένα βιβλιάριο υγείας που δεν του έδινα. Ήταν πολύ κλειστός και λιγομίλητος. Ποτέ δεν μου άνοιγε την καρδιά του για τα παιδικά του χρόνια ή τους γονείς του. Έπρεπε να του τα βγάζω με το τσιγκέλι. Ήξερα μόνο ότι δεν τα πήγαινε καλά με τον πατέρα του και ότι αγαπούσε πολύ την αδελφή του, τη Βάσω. Αρνιόταν πεισματικά να κάνουμε παιδιά, λέγοντας πως μόνο προβλήματα φέρνουν».

Η Γερασίμου εξήγησε επίσης ότι η οριστική ρήξη ήρθε όταν εκείνος έφυγε από τα ναυπηγεία. «Πρέπει να πήρε πάνω από ένα εκατομμύριο αποζημίωση. Εγώ δεν είδα δραχμή από αυτά τα λεφτά. Αντίθετα, μου είπε ότι ήταν σειρά μου να δουλέψω και αυτός να ξεκουραστεί, δηλαδή να τον ταΐζω. Έτσι άρχισαν οι καβγάδες, που δεν ήταν ποτέ βίαιοι».

Μετά το διαζύγιο, ο Βακρινός αφοσιώθηκε στο επάγγελμα του ταξιτζή, κάτι που παλαιότερα έκανε μόνο σποραδικά, και συνέχισε αυτή τη δουλειά μέχρι τη σύλληψή του. Στο μεσοδιάστημα, πάντως, έκανε και έναν δεύτερο γάμο, παντρεύοντας την Κυριακή Χατζηδογιαννάκη.

Ο φόνος που τον «γλύκανε»

Ήταν καλοκαίρι του 1987 όταν ο Δημήτρης Βακρινός έκανε στενή παρέα με τον Παναγιώτη Γαγλία, έναν άνθρωπο του υποκόσμου που μπαινόβγαινε στις φυλακές για κλοπές και διαρρήξεις. Το μόνο που τους ένωνε πραγματικά ήταν οι ατελείωτες ώρες που περνούσαν πίνοντας μαζί μέχρι υπερβολής. Κατά τα άλλα, η σχέση τους ήταν εντελώς ανισόρροπη, αφού ο Γαγλίας φερόταν στον Βακρινό με άσχημο και υποτιμητικό τρόπο.

Η κατάσταση ξέφυγε όταν ο μικροκακοποιός ζήτησε το αυτοκίνητο του Βακρινού για μια σύντομη δουλειά μισής ώρας, αλλά το επέστρεψε μετά από πολλές ώρες, αργά το βράδυ. Ακολούθησε άγριος καυγάς, με τον Γαγλία να απειλεί ανοιχτά τον Βακρινό με ξύλο. Λίγα εικοσιτετράωρα μετά, στις 6 Αυγούστου, οι δυο τους μέθυσαν ξανά και λογομάχησαν. Ο Γαγλίας πήγε να κοιμηθεί, προειδοποιώντας τον Βακρινό: «Πέσε ξεράσου κι εσύ, μην σηκωθώ και σε σακατέψω». Αυτές έμελλε να είναι και οι τελευταίες του λέξεις.

Ο Βακρινός, χρησιμοποιώντας έναν λοστό, του κατάφερε θανατηφόρα χτυπήματα στο κεφάλι. Έπειτα, έκρυψε τη σορό στο πορτ-μπαγκάζ και οδήγησε από την Πετρούπολη μέχρι μια απομονωμένη, ερημική περιοχή στο Άργος για να την ξεφορτωθεί. Εκεί εγκατέλειψε το πτώμα, το οποίο βρήκε τυχαία ένας βοσκός μια εβδομάδα μετά, και γύρισε κανονικά στην Αθήνα, συνεχίζοντας τη ζωή του σαν να μη συνέβη τίποτα.

Χρόνια αργότερα, όταν πια είχε συλληφθεί, ο Βακρινός παραχώρησε μια συνέντευξη όπου μίλησε για εκείνο το παρθενικό του έγκλημα. Εξομολογήθηκε πως μόνο τότε τον βασάνιζαν εφιάλτες για περίπου ενάμιση χρόνο, αλλά μετά συνήθισε και κοιμόταν ήσυχος. Περιέγραψε ότι την ώρα της πράξης θόλωνε η όρασή του και δεν είχε συνείδηση του τι έκανε, καταλήγοντας με την παγωμένη διαπίστωση πως άμα κάνεις την αρχή, μετά είναι δύσκολο να σταματήσεις γιατί «γλυκαίνεσαι».

Ο ένας φόνος μετά τον άλλον

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 20ης Νοεμβρίου 1993, ο Δημήτρης Βακρινός βρισκόταν στο τιμόνι του ταξί του. Στο όχημα επιβιβάστηκε η 28χρονη Αναστασία Σιμιτζή. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής από την Αγία Βαρβάρα προς το Πασαλιμάνι, οι δυο τους άρχισαν να συζητούν για προσωπικά τους θέματα, με αποτέλεσμα ο Βακρινός να την πείσει να βγουν για ένα ποτό. Εκείνη δέχτηκε, όμως όταν αργότερα της πρότεινε να καταλύσουν σε κάποιο ξενοδοχείο, η κοπέλα αντέδρασε. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ίδιου του δράστη, η Σιμιτζή τον χλεύασε για το ύψος του, αποκαλώντας τον «κοντό», και απαίτησε να την πάει στον προορισμό της. Τότε εκείνος της επιτέθηκε άγρια, την περιέλουσε με πετρέλαιο και την έκαψε ζωντανή.

Στις 9 Ιανουαρίου 1994, ο Βακρινός μπήκε ως πελάτης στο ταξί του 35χρονου Θεόδωρου Ανδρεάδη. Ο ανυποψίαστος Ανδρεάδης δεν θυμόταν ότι ο επιβάτης του ήταν ο άνθρωπος με τον οποίο είχε τσακωθεί πριν από μερικούς μήνες σε μια πιάτσα στην Ελευσίνα. Ο Βακρινός του ζήτησε να τον μεταφέρει στην Κόρινθο. Φτάνοντας κοντά στον Ισθμό, του είπε να κάνει στην άκρη του δρόμου. Μόλις το αυτοκίνητο σταμάτησε, ο Βακρινός έβγαλε ένα 45άρι πιστόλι και τον εκτέλεσε εν ψυχρώ. Στη συνέχεια, οδήγησε ο ίδιος το ταξί πίσω στην Ελευσίνα για να το πυρπολήσει, ενώ λίγες μέρες μετά εμφανίστηκε προκλητικά ακόμα και στην κηδεία του θύματός του.

Στις 21 Δεκεμβρίου 1995, ο Βακρινός έκλεψε ένα αυτοκίνητο από την περιοχή του Μενιδίου. Το συγκεκριμένο όχημα άνηκε παλιότερα στον ίδιο, αλλά το είχε πουλήσει σε δύο αδέλφια, τον 21χρονο Κώστα και τον 20χρονο Αντώνη Σπυρόπουλο. Ο Βακρινός πίστευε πως τον είχαν ρίξει στη συμφωνία. Όπως ισχυρίστηκε αργότερα, όταν τους είχε ζητήσει εξηγήσεις, εκείνοι τον είχαν διώξει λέγοντάς του: «Φύγε από εδώ, κοντέ. Καλοπληρώθηκες για το σαράβαλο».

Ο δράστης χρησιμοποίησε ένα αντικλείδι που είχε κρατήσει για να πάρει το αμάξι, χωρίς να αντιληφθεί ότι τα δύο αδέλφια τον είχαν πάρει χαμπάρι και τον ακολουθούσαν. Όταν σταμάτησε σε ένα πρατήριο καυσίμων για να βάλει βενζίνη, τα αδέλφια προσπάθησαν να τον πιάσουν. Ο Βακρινός τους αντιλήφθηκε και τους πυροβόλησε, τραυματίζοντάς τους. Τα δύο θύματα προσπάθησαν να σωθούν μπαίνοντας μέσα στο κτίριο του βενζινάδικου, αλλά ο Βακρινός τους κυνήγησε και τους έδωσε τη χαριστική βολή.

Αυτή η διπλή δολοφονία ήταν που οδήγησε τις αρχές στα ίχνη του. Οι αστυνομικοί που ανέλαβαν την υπόθεση κατάλαβαν ότι το κίνητρο κρυβόταν πίσω από το αυτοκίνητο και στράφηκαν στον προηγούμενο ιδιοκτήτη, καθώς ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να έχει δεύτερο κλειδί.

Το τέλος γράφτηκε στις 31 Μαΐου 1996. Ο Βακρινός πήγε στο σπίτι του Νίκου Αγιαννίδη στη Λεωφόρο Θηβών για να λύσει τις διαφορές τους. Ο Αγιαννίδης ειδοποίησε την Άμεση Δράση. Με την άφιξη του περιπολικού, ο Βακρινός άνοιξε πυρ αδιακρίτως, τραυματίζοντας τόσο τον Αγιαννίδη όσο και έναν αστυνομικό, πριν τελικά συλληφθεί.

Η σύλληψη και το τέλος του

Τον Απρίλιο του 1997 ο Δημήτρης Βακρινός συνελήφθη και ομολόγησε τη δολοφονία πέντε ανθρώπων αλλά και την απόπειρα σε βάρος άλλων επτά, ενώ είχε διαπράξει πέντε ληστείες. Όπως αποδείχθηκε, είχε δημιουργήσει μια λίστα με ανθρώπους που είχε σκοπό να σκοτώσει, ωστόσο δεν πρόλαβε.

Ο Δημήτρης Βακρινός προφυλακίστηκε στις φυλακές Κορυδαλλού, μέχρι να ξεκινήσει η δίκη του, ωστόσο, στις 12 Μαΐου του 1997, σωφρονιστικοί υπάλληλοι τον βρήκαν κρεμασμένο με τα κορδόνια των παπουτσιών του σε μια σωλήνωση στα λουτρά της φυλακής.

Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google