Ηλιάδη για Λαζαρίδη: «Έγκυος, βρέθηκα στο πάτωμα με μπουνιές και κλωτσιές επειδή ζήτησα τα χρήματά μου»

Την Αγγελική Ηλιάδη φιλοξένησε η εκπομπή «Το Πρωινό» η οποία αναφέρθηκε στην κακοποίηση που υπέστη από τον σύντροφό της Μπάμπη Λαζαρίδη.

«Εγώ μπορεί να ήθελα να μιλήσω πολύ νωρίτερα αλλά μου βγήκε εκείνη τη στιγμή. Όταν σε τρώει κάτι μέσα σου, σε τρώει, σε τρώει… Το ότι τελειώνει η ζωή ενός ανθρώπου δεν σημαίνει ότι διαγράφεται όλο το μαρτύριο που πέρασα εγώ. Δεν έπαιρνα φάρμακα τότε. Τα τελευταία χρόνια μπορεί κατά καιρούς να παίρνω κάποια φάρμακα για να είμαι σε ηρεμία» αποκάλυψε.

Και συνέχισε: «Όσες φορές προσπάθησα να μιλήσω τη μία φορά μου αρπάξανε το παιδί μου, την άλλη φορά δεχόμουν απειλές για την οικογένειά μου. Όπως καταλαβαίνεις, ένα κοριτσάκι σε αυτή την ηλικία που προσπαθεί υπομένοντας ένα μαρτύριο να προστατέψει το παιδί της και τους γονείς της, κάθεται και υπομένει το μαρτύριο και δεν την ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση εγώ να φύγω και να αφήσω το παιδί μου πίσω».

«Ο κόσμος κρίνει χωρίς να γνωρίζει. Έχω δουλέψει πολύ σκληρά όλα αυτά τα χρόνια. Και τότε που ήμουν σε αυτή τη σχέση, δούλευα και με πολύ καλά χρήματα, τα οποία χρήματα δεν τα είδα και δεν τα πήρα ποτέ. Μία φορά που τόλμησα να ζητήσω τα χρήματά μου, ήμουνα πεντέμισι μηνών έγκυος και βρέθηκα στο πάτωμα από μπουνιές και κλωτσιές... Και ο λόγος που το λέω είναι επειδή ακούστηκε ότι εμένα μου τα προσφέρανε όλα. Όχι, δεν μου τα προσφέρανε όλα. Μου τα πήρανε όλα

Χαίρομαι που με εμπιστεύονται πάρα πολλές γυναίκες, και προσπαθώ με κάθε τρόπο να είμαι δίπλα τους. Δεν δέχομαι κανένας να αμφιβάλλει για τα λεγόμενά μου. Δεν δέχομαι κανένας να με συκοφαντεί. Όποιος νομίζει ότι μπορεί να βγαίνει και να λέει ό,τι θέλει, θα αντιμετωπίσει το νόμο και ήδη έχω κινηθεί νομικά απέναντι σε κάποιους ανθρώπους» εξηγεί σε άλλο σημείο της συνέντευξης.

Αν ένιωσε λύτρωση την ημέρα που ο Μπάμπης Λαζαρίδης έφυγε από τη ζωή; «Καμία λύτρωση. Εκείνη τη στιγμή υπέφερα, και για πολλά χρόνια αργότερα, γιατί αυτός ο άνθρωπος έφυγε τόσο βάναυσα, τόσο σκληρά, τόσο απάνθρωπα. Είχα ξεχάσει ό,τι είχα ζήσει εγώ και πονούσα γι’ αυτό που είχε περάσει αυτός ο άνθρωπος».