Μπάρμαν στο Le Constellation του Κραν Μοντανά: «Δεν θα ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου κερί να τρεμοπαίζει»

Έναν μήνα μετά την τραγωδία στο μπαρ «Le Constellation» του Κραν Μοντανά, οι ιδιοκτήτες, Τζέσικα και Ζακ Μορέτι, αποφάσισαν να γράψουν μια επιστολή στους υπαλλήλους.

Αρχικά, εξηγούν γιατί δεν έκαναν καμία δήλωση νωρίτερα. «Λόγω της εν εξελίξει έρευνας, αναγκαστήκαμε να συγκρατήσουμε τα λόγια βαθιάς συμπάθειας που θέλαμε να σας εκφράσουμε αμέσως μετά την τραγωδία. Η υποψία συμπαιγνίας που μας αποδόθηκε μας ανάγκασε να αποκηρύξουμε κάθε σχέση, καθιστώντας την δοκιμασία ακόμη πιο αβάσταχτη».

Αυτή η σιωπή των ιδιοκτητών, ωστόσο, δεν έγινε αποδεκτή από τους υπαλλήλους. Ο Γκαετάν, που δούλευε ως μπάρμαν στο κατάστημα, εξέφρασε τη λύπη του, μιλώντας στην εκπομπή Mise au point, για το γεγονός ότι οι εργοδότες του δεν πήραν ποτέ θέση. 

«Θυμάμαι τις κραυγές όταν ξέσπασε η φωτιά»

Μετά από δύο εβδομάδες στο νοσοκομείο, εκ των οποίων οκτώ ημέρες σε κώμα, ο νεαρός μπόρεσε να επιστρέψει στη νότια Γαλλία, στο σπίτι των γονιών του. Δέχτηκε να μιλήσει για πρώτη φορά για όσα δραματικά έζησε, στην εκπομπή Mise au point του RTS. Λέει ότι μιλά για να αποτίσει φόρο τιμής στα θύματα, αλλά και για να δώσει τη δική του εκδοχή της ιστορίας, πολύ απογοητευμένος που άκουσε τους πρώην εργοδότες του να ρίχνουν το φταίξιμο στους υπαλλήλους τους.

«Δεν μπορώ να τους κατηγορήσω για οτιδήποτε σχετικά με την εκδήλωση της πυρκαγιάς, τις αιτίες, το γιατί και το πώς. Αλλά όταν βλέπω τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούν να απαλλαγούν από την ευθύνη, σιγά-σιγά, αρχίζω να τους κατηγορώ όλο και περισσότερο. Θεωρώ παράλογο να ρίχνουν το φταίξιμο στους υπαλλήλους τους».

Ο Γκαετάν δούλευε στο μπαρ του επάνω ορόφου το βράδυ της Πρωτοχρονιάς. Η βραδιά είχε ξεκινήσει ήρεμα. Αλλά γύρω στη 1:30 το πρωί, κατάλαβε ότι κάτι περίεργο συνέβαινε κάτω.

«Θυμάμαι τις πρώτες κραυγές όταν ξέσπασε η φωτιά, όταν με κυρίευσε ένα αίσθημα πανικού». Η πρώτη του αντίδραση ήταν να πάει να δει τι συνέβαινε και να προσπαθήσει να βοηθήσει, λέει. «Δεν είχα συνειδητοποιήσει το δράμα που εξελισσόταν».

Κατάφερε να κατέβει μέχρι το τελευταίο σκαλοπάτι της σκάλας. «Θυμάμαι ότι προστάτευα τον εαυτό μου με το χέρι μου, για να εισπνεύσω όσο το δυνατόν λιγότερο καπνό και ότι τράβηξα ένα άτομο. Μετά, νομίζω ότι με έσπρωξε ο κόσμος που είχε μαζευτεί για να βγει από τη σκάλα».

Πιστεύει ότι έχασε τις αισθήσεις του, γιατί δεν θυμάται τι συνέβη μετά. «Ίσως αυτό να είναι προς όφελός μου, γιατί δεν είδα ή δεν θυμάμαι να είδα πτώματα, να είδα ανθρώπους να καίγονται, όπως ορισμένοι που έχουν αυτές τις εικόνες χαραγμένες στη μνήμη τους, σίγουρα για το υπόλοιπο της ζωής τους».

Ο ενθουσιασμός που μετατράπηκε σε απογοήτευση

Ο νεαρός μπάρμαν είχε αρχίσει να εργάζεται στο Constellation στις αρχές Δεκεμβρίου. Μετά από οκτώ χρόνια εργασίας στον τομέα της εστίασης στη Γαλλία, σε καταστήματα που σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν υψηλού επιπέδου, ήταν ενθουσιασμένος με αυτή την εμπειρία στο πολυτελές θέρετρο Crans-Montana.

Ωστόσο, γρήγορα απογοητεύτηκε. «Πουλούσαμε κουτάκια μπύρας που είχαν λήξει. Έφτιαχνα σάντουιτς με ψωμί που ήταν κατεψυγμένο για πάνω από έναν χρόνο. Ακόμα και η μοτσαρέλα με την οποία φτιάχναμε τα πανίνι ήταν παλιά», περιγράφει.

Θυμάται επίσης ότι η πελατεία ήταν πολύ νεαρή. «Το βρήκα σοκαριστικό. Προσπαθούσα να ελέγχω τις ταυτότητες, αλλά συχνά τις έδειχναν σε κινητά τηλέφωνα, οπότε δεν είχα κανέναν τρόπο να επαληθεύσω την αυθεντικότητά τους. Επιπλέον, ξέραμε πολύ καλά ότι ο στόχος των αφεντικών ήταν να βγάλουν λεφτά».

Αποφασίζει λοιπόν να παραιτηθεί και το ανακοινώνει στους γονείς του. Θέλει όμως να τελειώσει τον μήνα για να πληρωθεί τον Δεκέμβριο.

Όταν ξύπνησε την επόμενη μέρα μετά την τραγωδία, ο Γκαετάν ήταν συγκλονισμένος. «Έκλαιγα συνεχώς. Και ένα από τα πρώτα πράγματα που είπα στη μαμά μου ήταν: δεν μπορώ να δουλέψω πια σε μπαρ. Ήμουν σοκαρισμένος. Νομίζω ότι δεν θα ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου ένα κερί που να τρεμοπαίζει. Τώρα η φωτιά θα με τρομάζει».

«Κάθε μέρα το σκέφτομαι, όταν κοιμάμαι. Σκέφτομαι τη συνάδελφό μου Cyane, την οποία αγαπούσα πολύ. Σκέφτομαι τον πρώην συγκάτοικό μου Matteo. Το γεγονός τον έπληξε περισσότερο από εμένα και ακόμα παλεύει στο νοσοκομείο».

«Είναι δύσκολο, αλλά σκέφτομαι πάνω απ' όλα την ψυχολογική μου ανάκαμψη. Σύντομα έχω ραντεβού με ψυχολόγους ειδικευμένους σε αυτού του είδους τα τραύματα. Πρέπει να μιλάμε γι' αυτό, πρέπει να παρακολουθούμε την πορεία μας, είναι πολύ σημαντικό γιατί αυτό που ζήσαμε εκείνο το βράδυ είναι συγκλονιστικό».