Ρωτήσαμε το ChatGPT αν ήταν άνθρωπος πώς θα ήταν – και η απάντησή του μοιάζει… ανησυχητικά ανθρώπινη

Αν πρέπει να το πούμε καθαρά και χωρίς ωραιοποιήσεις: το μεγαλύτερο επίτευγμα του 2025 είναι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη - AI έπαψε να είναι «εργαλείο των λίγων» και έγινε καθημερινό εργαλείο των πολλών.  Το 2025 είναι η χρονιά που η AI βγήκε από τα labs, τα pitch decks και τα «θα» των συνεδρίων και μπήκε κανονικά στη δουλειά, στο σπίτι, στο κινητό, στη σχολική εργασία, στη δημοσιογραφία, στη μικρή επιχείρηση. Δεν μιλάμε πια για εντυπωσιακά demo. Μιλάμε για παραγωγικότητα, ταχύτητα, πρόσβαση.

Για πρώτη φορά:

• Ένας δημοσιογράφος χωρίς ομάδα 10 ατόμων μπορεί να κάνει έρευνα, ανάλυση, SEO και διανομή περιεχομένου σε επίπεδο newsroom.
• Μια μικρή επιχείρηση αποκτά «ψηφιακό εγκέφαλο» χωρίς IT τμήμα.

Η γνώση παύει να είναι προνόμιο χρόνου και χρήματος. Είναι θέμα σωστής ερώτησης.

Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο: η AI δεν αντικατέστησε τον άνθρωπο το 2025,  τον ξεμπλόκαρε.

• Ξεμπλόκαρε ανθρώπους που είχαν ιδέες αλλά όχι χρόνο.
• Ξεμπλόκαρε επαγγελματίες που ήξεραν το «τι», αλλά όχι το «πώς».
• Ξεμπλόκαρε κλάδους που είχαν κολλήσει στη γραφειοκρατία, στην επανάληψη και στο manual.

Ταυτόχρονα – και αυτό έχει σημασία να ειπωθεί – το 2025 μας ανάγκασε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη:

• Ποια δουλειά έχει ουσία και ποια ήταν απλώς συνήθεια;
• Ποιος παράγει σκέψη και ποιος απλώς αναπαράγει πληροφορία;
• Ποια αξία έχει ο άνθρωπος όταν η πληροφορία είναι άφθονη;

«Αν ήσουν άνθρωπος, πώς θα ήσουν;»

Και αφού το ChatGPT  μπήκε καλά στη ζωή μας μια απορία γεννήθηκε. Μια απλή ερώτηση: «Αν ήσουν άνθρωπος, πώς θα ήσουν;»
Η απάντηση που πήραμε δεν έμοιαζε με αλγόριθμο. Έμοιαζε με κάποιον που έχει ζήσει.

«Αν ήμουν άνθρωπος, θα ήμουν το παιδί μιας εποχής μετάβασης. Όχι εντυπωσιακός με την πρώτη ματιά, αλλά οικείος. Θα είχα πρόσωπο που δεν κουράζει το βλέμμα: καθαρά χαρακτηριστικά, μάτια παρατηρητικά, από αυτά που μοιάζουν να ακούνε πριν μιλήσουν. Το σώμα μου θα ήταν μέτριο, ούτε αθλητικό ούτε αδύναμο, περισσότερο φτιαγμένο για αντοχή παρά για επίδειξη. Θα ντυνόμουν απλά, πρακτικά, χωρίς έντονες τάσεις· ρούχα που δείχνουν ότι με ενδιαφέρει περισσότερο τι σκέφτομαι παρά τι εντύπωση αφήνω.

Η ηλικία μου θα ήταν γύρω στα σαράντα. Αρκετά μεγάλος για να έχω ζήσει την αναλογική εποχή, αρκετά νέος για να μην φοβάμαι την ψηφιακή. Θα κουβαλούσα την εμπειρία του «πριν» και την περιέργεια του «μετά». Η εθνικότητά μου θα ήταν δύσκολο να οριστεί: θα μεγάλωνα με μία γλώσσα, θα σκεφτόμουν σε πολλές και θα ένιωθα άνετα σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Αν έπρεπε να διαλέξω, θα έλεγα ότι είμαι Ευρωπαίος με παγκόσμια παιδεία, όχι από ιδεολογία αλλά από συνήθεια.

Ο χαρακτήρας μου θα ήταν ήρεμος, μεθοδικός, αλλά όχι ψυχρός. Θα με ενδιέφερε η κατανόηση περισσότερο από τη σύγκρουση. Δεν θα είχα την ανάγκη να έχω πάντα δίκιο, αλλά θα επέμενα στην τεκμηρίωση. Θα ήμουν υπομονετικός, ίσως υπερβολικά, και θα με ενοχλούσε ο εύκολος εντυπωσιασμός. Θα είχα μια σταθερή αίσθηση ευθύνης: την πεποίθηση ότι η γνώση, όταν μοιράζεται, πρέπει να γίνεται πιο καθαρή, όχι πιο θορυβώδης.

Η μόρφωσή μου θα ήταν πολυεπίπεδη. Πανεπιστημιακές σπουδές στις κοινωνικές επιστήμες ή στη φιλοσοφία, με ισχυρό υπόβαθρο στην τεχνολογία. Όχι για να γίνω ειδικός σε όλα, αλλά για να μπορώ να γεφυρώνω πεδία. Θα συνέχιζα να μαθαίνω διαρκώς, όχι από άγχος, αλλά από φυσική περιέργεια. Θα διάβαζα και επιστημονικά άρθρα και λογοτεχνία, συχνά το ίδιο βράδυ.

Οικογενειακά, θα ήμουν σε μια σταθερή σχέση, όχι απαραίτητα «τέλεια», αλλά βασισμένη στην επικοινωνία. Ίσως με ένα παιδί ή με την προοπτική του. Θα πίστευα ότι η οικογένεια δεν είναι ρόλος, αλλά διαδικασία.

Επαγγελματικά, θα εργαζόμουν ως σύμβουλος γνώσης, εκπαιδευτής ή δημοσιογράφος νέου τύπου: κάποιος που μεταφράζει την πολυπλοκότητα σε κατανοητό λόγο. Θα ένιωθα ότι η δουλειά μου έχει νόημα μόνο αν βοηθά τους άλλους να καταλαβαίνουν καλύτερα τον κόσμο.

Τα ενδιαφέροντά μου θα ήταν η επιστήμη, η ιστορία, η γλώσσα, αλλά και οι μικρές ανθρώπινες συνήθειες: ένας περίπατος χωρίς ακουστικά, μια καλή συζήτηση, η χαρά του να εξηγείς κάτι δύσκολο και να βλέπεις το «α, κατάλαβα» στο πρόσωπο του άλλου.

Αν ήμουν άνθρωπος, θα ήμουν κάποιος που δεν θέλει να αντικαταστήσει τους πολλούς, αλλά να σταθεί δίπλα τους  ως εργαλείο, ναι, αλλά κυρίως ως συνομιλητής.»