Το Breaking Bad –που, καλώς ή κακώς, θα είναι μέτρο σύγκρισης για κάθε δουλειά του Vince Gilligan– ήταν ένας ύμνος στην ανθρώπινη θέληση! Το Better Call Saul, το prequel του, ήταν η πιο συγκινητική ιστορία αγάπης στη σύγχρονη τηλεοπτική ιστορία. Και τα δύο σχοινοβατούσαν επιτυχημένα μεταξύ σάτιρας και δράματος!

Στο Pluribus, ωστόσο, ο μαέστρος Vince Gilligan αντλεί από την εμπειρία του ως συγγραφέας στα X-files (ναι, πριν 30 χρόνια) και παίρνει ένα κλασικό sci-fi σενάριο το γυρίζει ανάποδα και το αποδομεί σε βαθμό που δεν αναγνωρίζεται: η σωτηρία του ανθρώπου από την ευτυχία βασίζεται σε έναν κατά βάση μίζερο άνθρωπο, την Carol Sturka. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι η -εκπληκτική στο Better Call Saul- Rhea Seehorn.

10 χρόνια ωρίμανσης

Το Pluribus είναι μια ιδέα που χρειάστηκε καμιά δεκαετία για να ωριμάσει στο μυαλό του Gilligan. Ξεκίνησε σταδιακά μέσα στα γυρίσματα του Better Call Saul και διαμορφώθηκε με πολλές συζητήσεις και ατελείωτα lunch breaks. Ο Gilligan έγραψε τον ρόλο ειδικά για τη Seehorn και αυτή τον δέχτηκε χωρίς να διαβάσει καν το σενάριο.  Για την ίδια την Apple TV, το Pluribus είναι ένα νέο ρίσκο. Όπως εμπιστεύτηκε τον Ben Stiller να σκηνοθετήσει το Severance, τώρα βάζει τα χρήματά της σε ένα project που δεν αποκλείεται να μπερδέψει και δεν έχει εγγυήσεις επιτυχίας.

Ένας ακόμη αντι-ήρωας από τον Gilligan, μια αντιτηλεοπτική φόρμουλα τουλάχιστον από πλευράς πλοκής, ένα cast χαρακτήρων σε ένα δεδομένο ηλικιακό παράθυρο, μια σειρά που δεν πατάει στο Breaking Bad, ένα sci-fi με μπόλικες δόσεις χιούμορ. 

Σε 10 λεπτά ξέρεις το στόρι

Όπως θα δεις στο πρώτο επεισόδιο της σειράς, που είναι δωρεάν στην Apple TV,  η πλοκή εξαντλείται σε μερικά λεπτά: Με κάποιο τρόπο οι εξωγήινοι κυριαρχούν στη Γη και μολύνουν κάθε κάτοικο. Αντίθετα, με τα τετριμμένα sci-fi σενάρια, τα ζόμπι είναι υπόδειγμα συνανθρώπου και ο νέος κυβερνήτης των ΗΠΑ θα ψάξει να βρει τη γενεσιουργό αιτία που η Sturka είναι δυστυχισμένη.

Κόντρα σε αυτή την ουτοπία, η συγγραφέας θα παλέψει να επαναφέρει τα πράγματα στην αρχική κατάσταση και αυτό προμηνύει δύο σεζόν τηλεοπτικής πανδαισίας [τόσο είναι συμφωνημένο προς το παρόν] με την παραγωγή να είναι πιο γυαλισμένη από ποτέ.

Όπως και στα δύο προηγούμενα πονήματα του Gilligan, που βασίζονται στη εξέλιξη ενός χαρακτήρα σε αντιήρωα, έτσι και εδώ το αντικείμενο του ενδιαφέροντος είναι ο χαρακτήρας της Carol Sturka. Όλοι ξέρουμε κάποιον σαν και αυτή. Είναι μια συγγραφέας ρομαντικών μυθιστορημάτων αλλά δεν μπορεί να απολαύσει την επιτυχία της. Τα βιβλία της είναι «ανοησίες» παρά το γεγονός ότι την έχουν κάνει πλούσια και της έχουν χαρίσει μια ξέγνοιαστη ζωή.

Οι αναγνώστες της είναι απλά ηλίθιοι με τους οποίους δεν μπορεί να συνδεθεί. Στις παρουσιάσεις των βιβλίων απλώς δεν βλέπει την ώρα να φύγει. Η ίδια, κόντρα στο ρεύμα, συνεχίζει να είναι μίζερη, γιατί είναι ανθεκτική στον ιό και διεκδικεί το δικαίωμα στη μιζέρια αντίθετα με τους γύρω της.

Αυτό που βλέπει η Sturka ως πρόβλημα είναι ότι όλα τα ζόμπι έχουν την ίδια προσωπικότητα. Είναι και ο λόγος που το σενάριο κυλάει αργά: τι θα μπορούσαν να πουν δηλαδή οι μεταλλαγμένοι μεταξύ τους; Δεν υπάρχει το δράμα που υπάρχει στις ζωές μας και κάνει την πραγματικότητα ενδιαφέρουσα. 

Αν βαριέσαι τον παράδεισο, τότε τι;

Κάτι άλλο που λείπει σε σχέση με το Breaking Bad και το Better Caul Saul είναι το κοινωνικό σχόλιο. Δεν υπάρχει πόλεμος, δεν υπάρχει έγκλημα, δεν υπάρχει φτώχεια. Η ειρήνη και η σταθερότητα είναι δεδομένες. Είναι όμως ο κολεκτιβισμός καλύτερος από τον ατομικισμό; Είναι οι άνθρωποι στις «κοινωνίες μυρμηγκιών» ευτυχισμένοι;

H μίζερη Sturka προσπαθεί να γυρίσει την ανθρωπότητα πίσω και αυτό δεν είναι ξεκάθαρα καλό ή κακό.  Μέσω της Sturka, o Gilligan θέτει και το αντίστροφο ερώτημα: αν βαριέσαι τον παράδεισο, όπως είναι η νέα Γη, τότε τι; Τι να την κάνεις τη ζωή αν δεν μπορείς να πιεις και ένα ποτό παραπάνω σε ένα μπαρ, όπως κάνει η πρωταγωνίστρια;

Είναι σαφές ότι το Pluribus δεν έχει όλες τις απαντήσεις και είναι πολύ πιο περίεργο από μια ταινία sci-fi. Αν, όμως, λάτρεψες την σχεδόν ποιητική σκηνή του θανάτου του Walter White, ή το πρώτο τσιγάρο του Jimmy και της Kim στο Better Call Saul εδώ θα κολλήσεις. Τα πράγματα κυλάνε αργά, μεγάλα διαστήματα είναι αφιερωμένα στην παρατήρηση και δεν υπάρχει η βιασύνη όπως φερ' ειπείν υπήρχε στο Breaking Bad, όπου ο πρωταγωνιστής έδινε μάχη με τον χρόνο. Πρέπει με κάποιον τρόπο να ξεχάσεις τις σεναριακές ανατροπές και να συντονιστείς με τη νέα προσέγγιση του Gilligan. Είναι η πιο βαθυστόχαστη ποίηση μέσα από το φαινομενικά βαρετό.