Θόδωρος Γράμψας: «Το θέατρο χρειάζεται το δαιμόνιο, όχι το ψώνιο

Ο Θόδωρος Γράμψας ήταν καλεσμένος της Αθηναΐδας Νέγκα στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε μαζί της για την εμπειρία του από το θέατρο, τον ρόλο του ως καθηγητή, αλλά και το δαιμόνιο που πρέπει να έχει κανείς σε αυτή τη δουλειά. «Δεν αισθάνομαι πολύ δάσκαλος, αισθάνομαι περισσότερο καθηγητής. Δάσκαλος είναι, κατά τη γνώμη μου, κάτι που σ’ το αποδίδουν. Δεν μπορείς να πεις είμαι δάσκαλος. Ο δάσκαλος επηρεάζει τη ζωή του μαθητή, δεν μαθαίνει απλά κάτι». 

«Όσο περισσότερο δώσεις, τόσο περισσότερο θα πάρεις»

«Έχω ακούσει καθηγητή ή καθηγήτρια να λέει: νιώθω να ανταγωνίζομαι τα παιδιά. Υπάρχει, γίνεται. Εγώ, βέβαια, πιστεύω το αντίθετο, ότι όσο περισσότερο δώσεις, τόσο περισσότερο θα πάρεις γενικά, όχι μόνο με τα παιδιά. Το έχω δει στη ζωή μου. Αν έχω καταφέρει κάτι είναι γιατί με έχουν βοηθήσει πολλοί άνθρωποι. Άνθρωποι που αγάπησα πολύ, οι δάσκαλοί μου, το Θέατρο Τέχνης, δεν είναι ότι είχα την φοβερή έμπνευση».

«Όταν δεν εστιάζεις σε ένα πράγμα, δεν λάμπεις»

«Το θέατρο χρειάζεται το δαιμόνιο, όχι το ψώνιο. Μ’ αρέσει το δαιμόνιο, γιατί δεν καθορίζεται, είναι κάτι μέσα σου. Χωρίς να θέλω να μειώσω άλλους ανθρώπους που αγαπώ, αν είναι να μιλήσουμε για καλλιτεχνικό δαιμόνιο, εν ζωή, έχει η Ρένη Πιττακή, ο Δημήτρης Καταλειφός κι άλλοι πολλοί έχουν, όμως απλώνονται σε πολλά πράγματα και έτσι δεν φαίνεται, δεν λάμπει αυτό το δαιμόνιο, δεν παράγει μοναδικά πράγματα.

Εδώ δεν εμφανίζεται έντονα αυτό το δαιμόνιο, γιατί δεν εστιάζει σε ένα πράγμα. Να ενδιαφέρεται πραγματικά και να δει πώς μπορεί να συμβάλλει σε ένα κοινωνικό περίγυρο, που μπορεί να συμβάλλει προς το καλύτερο αυτού. Άλλωστε και η έννοια του δημιουργού είναι αυτή, δουλεύω για το κοινό καλό. Υπάρχουν καλά και κακά δαιμόνια».