ΑΕΛ - ΟΦΗ: Δύο «γίγαντες» της επαρχίας που αγνοούν το μέγεθός τους

Η αυλαία της 11η αγωνιστικής της Stoiximan Super League πέφτει απόψε στο «AEL FC Arena». Ένα ματς που προηγούμενες δεκαετίες τραβούσε τα βλέμματα, μία σύγκρουση που κατά το παρελθόν έχει υπάρξει για αρκετές σεζόν και ματς για τις πρώτες θέσεις της πρώτης κατηγορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου, δεν θυμίζει σε τίποτα την σημερινή κατάσταση των δύο μεγαλύτερων συλλόγων της ελληνικής περιφέρειας.

ΑΕΛ και ο ΟΦΗ αποτελούσαν δύο από τα φωτεινότερα παραδείγματα του ελληνικού ποδοσφαίρου εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων. Ήταν ομάδες που δεν αρκέστηκαν στον ρόλο του κομπάρσου. Επεδίωξαν, διεκδίκησαν, κατέκτησαν. Οι δεκαετίες του ’80 και του ’90 σημάδεψαν τον χαρακτήρα τους, χτίζοντας μια ταυτότητα βασισμένη στη σκληρή δουλειά, το ταλέντο και το μοναδικό ποδοσφαιρικό τους κοινό.

Η ΑΕΛ υπήρξε η απόλυτη έκπληξη του ελληνικού ποδοσφαίρου, η μόνη επαρχιακή ομάδα που κατέκτησε πρωτάθλημα (1988). Μια εποχή που οι «βυσσινί» είχαν δημιουργήσει έναν πυρήνα παικτών με προσωπικότητα και αυτοπεποίθηση, από τον Βαλαώρα μέχρι τον Μητσιμπόνα, και απέδειξαν ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των μεγάλων πόλεων. Ταυτόχρονα, τα δύο Κύπελλα Ελλάδας (1985, 2007) ήρθαν να συμπληρώσουν το παζλ μιας ομάδας που έμαθε να αντέχει, να επιστρέφει και να διεκδικεί.

Αντίστοιχα, ο ΟΦΗ του Ευγένιου Γκέραρντ δεν ήταν απλώς μια καλή επαρχιακή ομάδα. Ήταν μια σχολή ποδοσφαίρου. Η κατάκτηση του Κυπέλλου το 1987, οι συνεχείς παρουσίες στην Ευρώπη, οι παίκτες που άνθισαν στο Ηράκλειο πριν κατακτήσουν μεγαλύτερες καριέρες, δημιούργησαν έναν σύλλογο με σταθερή αγωνιστική ταυτότητα. Η Κρήτη είχε την ομάδα της και η ομάδα αυτή είχε φιλοσοφία.

Ωστόσο, ο χρόνος δεν ήταν εξίσου γενναιόδωρος με κανέναν από τους δύο. Για την ΑΕΛ, η τελευταία δεκαετία αποδείχθηκε ένα συνεχές πηγαινέλα ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη κατηγορία. Παρά την επιστροφή της στη Super League το καλοκαίρι, η πραγματικότητα της σεζόν τής υπενθύμισε βίαια πόσο απαιτητική είναι η μεγάλη κατηγορία. Με μόλις μία νίκη στις πρώτες δέκα αγωνιστικές, αλλαγή προπονητή και ανάγκη για άμεση αντίδραση, οι «βυσσινί» βλέπουν το φάσμα του υποβιβασμού νωρίτερα απ’ όσο θα περίμεναν.

Ο ΟΦΗ, από την άλλη, μπήκε στη χρονιά των 100 χρόνων του με προσδοκίες που έμοιαζαν απολύτως λογικές. Ο περσινός τελικός Κυπέλλου, ο σταθερός κορμός, η καλή εκκίνηση στις Σέρρες, όλα έδειχναν ότι ο Όμιλος θα συνέχιζε την ανοδική πορεία του. Αντ’ αυτού, ήρθε μια σειρά κακών αποτελεσμάτων, μια εικόνα που δεν θύμιζε σε τίποτα την περσινή ομάδα, και τελικά η απομάκρυνση του Μίλαν Ράσταβατς. Η πρόσληψη του Χρήστου Κόντη σηματοδοτεί μια προσπάθεια ανασύνταξης, αλλά το έργο είναι δύσκολο. Οι Κρητικοί μετρούν μόλις δύο νίκες και βρίσκονται επίσης σε επικίνδυνες θέσεις.

Κι έτσι, ΑΕΛ και ΟΦΗ φτάνουν σε μια αναμέτρηση που ξεπερνά το πλαίσιο ενός απλού ματς πρωταθλήματος. Σήμερα στη Λάρισα δεν παίζονται μόνο τρεις βαθμοί. Παίζονται ψυχολογία, ισορροπίες, συνέχειες. Παίζεται το ποιος θα πάρει ανάσα και ποιος θα βυθιστεί ακόμη περισσότερο σε μια χρονιά που ήδη μοιάζει δύσκολη. Δύο σύλλογοι που κάποτε έσπαγαν το κατεστημένο, συναντιούνται ως δύο ομάδες που παλεύουν να βρουν ξανά τα βασικά τους πατήματα. Το αποτέλεσμα ίσως να μη λύσει τα προβλήματα κανενός, αλλά σίγουρα θα δείξει ποιος έχει ακόμα τη δύναμη να αντιδράσει.