«Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ»: Η Zoe ήταν παντρεμένη με τον Brian 4 ημέρες και τον «έχασε» στο Μάτι

Ήταν 23 Ιουλίου 2018 όταν οι πύρινες φλόγες στο Μάτι κατέκαψαν τα πάντα, εγκλωβίζοντας κατοίκους και παραθεριστές, σε μια φωτιά που εξελίχθηκε στη φονικότερη πυρκαγιά που έχει καταγραφεί στη χώρα μας.

Μεταξύ των θυμάτων ήταν και ο Brian O’Callaghan Westropp, ένας Ιρλανδός που είχε έρθει στη χώρα μας με τη σύζυγό του, για να γιορτάσουν τον γάμο τους, ο οποίος είχε γίνει μόλις 4 ημέρες πριν. Η Zoe Holohan υπέστη εγκαύματα και χρειάστηκε να νοσηλευτεί, ενώ λίγες εβδομάδες αργότερα έχασε αιφνιδίως και τον πατέρα της, Colm Holohan.

Οκτώ χρόνια μετά, εκείνη, με αφορμή την επέτειο του γάμου τους, δημοσίευσε ένα μήνυμα αφιερωμένο στον σύζυγό της:

«Πέρασαν οκτώ χρόνια από εκείνη την όμορφη στιγμή. Σήμερα θα έπρεπε να γιορτάζουμε την επέτειό μας, Brian, όμως αντί γι’ αυτό η ημέρα είναι γεμάτη θλίψη. Προσπαθώ να επικεντρωθώ στις ευτυχισμένες στιγμές και, προς τιμήν σου, θέλω να πω πως οι άνθρωποι εξακολουθούν να μοιράζονται ιστορίες για το πώς άλλαξες τη ζωή τους προς το καλύτερο, ακόμη και οκτώ χρόνια μετά.

Η καλοσύνη, η γενναιοδωρία και η ηρωική σου καρδιά άφησαν πίσω τους μια σπουδαία παρακαταθήκη και δεν θα μπορούσα να είμαι πιο περήφανη που ήμουν σύζυγός σου, έστω και για τόσο λίγο.

Λείπεις σε τόσους πολλούς ανθρώπους και όλοι σε θυμούνται με απέραντη αγάπη.

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ, Brian O’Callaghan Westropp».

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Zoe μιλά δημόσια για ό,τι συνέβη την αποφράδα ημέρα. Στο παρελθόν είχε δηλώσει πως εξακολουθεί να νιώθει θυμό επειδή, όπως είχε πει, «ο Brian μού στερήθηκε με τόσο σκληρό τρόπο, λιγότερο από τέσσερις ημέρες μετά τον γάμο μας». Τον είχε περιγράψει ως «τον καλύτερο σύντροφο που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς», έναν άνθρωπο που γέμιζε τη ζωή των γύρω του με αγάπη, καλοσύνη και προσφορά, καθώς ήταν εθελοντής στην οργάνωση Blood Bikes East, η οποία μετέφερε δωρεάν ιατρικό υλικό και αίμα μεταξύ νοσοκομείων στην Ιρλανδία.

Γι’ αυτό που έζησε στο Μάτι, η Ιρλανδή έχει γράψει και βιβλίο, με τίτλο «As smoke clears» ενώ συχνά δίνει συνεντεύξεις. Σε μία από αυτές δήλωσε σχετικά με την ημέρα και τη στιγμή που έχασε τον σύζυγό της:

«Έπρεπε να τρέξουμε μέσα στη φωτιά. Οι φλόγες στροβιλίζονταν γύρω μας. Δεν βλέπαμε τίποτα. Ήταν σαν να καταπίναμε οξύ. Κάθε ανάσα που παίρναμε ήταν επώδυνη. Είδαμε μια μικρή ομάδα παιδιών – περίπου 5. Έμοιαζαν με φαντάσματα. Το ένα ήταν πάρα πολύ μικρό. Φορούσε ακόμα πάνες. Στεκόντουσαν απλώς στην άκρη ενός γκρεμού με τη φωτιά να τα κυκλώνει. Τρέξαμε και τα πήραμε αγκαλιά για να φύγουμε. Ως εκ θαύματος πέρασε ένα αυτοκίνητο και το μόνο που κάναμε ήταν να ανοίξουμε τις πόρτες και να βάλουμε τα παιδιά μέσα. Εμείς δεν χωρούσαμε – ο οδηγός άνοιξε το πορτ παγκάζ και καθίσαμε εκεί. Θυμάμαι το χέρι που κρατούσε την πόρτα του αυτοκινήτου να καίγεται, τα μαλλιά μου – είχα κάνει εξτένσιον για τον γάμο μου που ήταν 4 ημέρες πριν και ήταν ακόμη πιο εύφλεκτα- ένιωθα να καίνε πάνω στα μάτια μου. Καιγόμασταν ζωντανοί, ένιωθα πως αυτό το σημείο θα γίνει ο τάφος μας. Το αυτοκίνητο έτρεχε πολύ γρήγορα. Σε δευτερόλεπτα τράκαρε και ένα φλεγόμενο δέντρο έπεσε πάνω του. Ο άντρας μου πετάχτηκε έξω. Του κρατούσα το χέρι, αλλά στο σοκ της στιγμής τον άφησα. Έπεσε έξω μέσα στις φλόγες και κάηκε ζωντανός. Ήξερα τι συνέβαινε, καταλάβαινα. Η τελευταία του λέξη ήταν “Γιατί”. Τον είδα, ήθελα να του φωνάξω ότι τον αγαπώ. Ήθελα οι τελευταίες λέξεις που θα άκουγε να ήταν από τη λίγων ημερών γυναίκα του. Δεν τα κατάφερα. Αυτό δεν το ξεχνάς. Το πιο άδικο ξέρετε ποιο είναι; Εκείνος που έσωσε τα παιδιά, εκείνος πέθανε. Όλοι στο αυτοκίνητο, τα παιδιά – ευτυχώς- οι τρεις ενήλικες και εγώ σωθήκαμε. Εκείνος όχι».