«Θρυαλλίδα η ίδρυση της ΕΛΑΣ από Τσίπρα»: Σκληρή επιστολή Σακελλαρίδη στα μέλη της Νέας Αριστεράς

Σε μια ιδιαίτερα αιχμηρή και πολιτικά φορτισμένη επιστολή προς τα μέλη της Νέας Αριστεράς, ο Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής, Γαβριήλ Σακελλαρίδης, τοποθετείται για τις πρόσφατες εξελίξεις που οδήγησαν στη διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος, μετά την ανεξαρτητοποίηση επτά βουλευτών. Παρότι κάνει λόγο για μια εξέλιξη που δεν αιφνιδίασε πλήρως την ηγεσία, σημειώνει ότι πρόκειται για ένα γεγονός που προκαλεί βαθιά πολιτική και συντροφική απογοήτευση.

Στην επιστολή του, ο κ. Σακελλαρίδης επιχειρεί να αποτιμήσει το έργο της Κ.Ο. της Νέας Αριστεράς το προηγούμενο διάστημα, αλλά και να αναδείξει τις εσωτερικές πολιτικές διαφοροποιήσεις γύρω από τη στρατηγική και τις συμμαχίες του κόμματος. Παράλληλα, αφήνει σαφείς αιχμές για τις αιτίες των αποχωρήσεων, συνδέοντας τις εξελίξεις με τη συγκρότηση νέου πολιτικού φορέα στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς.

Κλείνοντας, ο Γραμματέας της Νέας Αριστεράς καλεί σε ανασυγκρότηση και συνέχιση της πολιτικής δράσης του κόμματος, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για ενότητα, κομματική συγκρότηση και στρατηγική αυτοτέλεια απέναντι στις νέες προκλήσεις του πολιτικού σκηνικού.

Ακολουθεί ολόκληρη η επιστολή του Γραμματέα της Νέας Αριστεράς, Γαβριήλ Σακελλαρίδη, προς τα μέλη του κόμματος:

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η ανεξαρτητοποίηση των 7 μελών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και η συνεπαγόμενη διάλυση της Κ.Ο. της Νέας Αριστεράς σίγουρα δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά μία αναμενόμενη από καιρό εξέλιξη. Ακόμα και έτσι όμως, δεν παύει να μας στενοχωρεί βαθιά τόσο σε πολιτικό όσο φυσικά και σε συντροφικό επίπεδο.

Η Κ.Ο. της Νέας Αριστεράς έκανε σπουδαίο έργο στη Βουλή τα τελευταία 2,5 χρόνια και με τις παρεμβάσεις της όλο αυτό το χρονικό διάστημα αποδείκνυε ότι η Νέα Αριστερά είχε ισχυρή προστιθέμενη αξία: πόλεμος, στρατιωτικοί εξοπλισμοί, ακρίβεια, ενεργειακή κρίση, κράτος δικαίου, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, δημοκρατία, εξορύξεις ορυκτών καυσίμων και άλλα πολλά ακόμη. Είναι πλήγμα για την Αριστερά στο Κοινοβούλιο η απώλεια μίας τέτοιας δυνατότητας αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, πόσο δε μάλλον όταν δεν υπήρχαν διαφωνίες σε ζητήματα πολιτικών θέσεων και προγράμματος.

Διαφωνίες βεβαίως υπήρχαν στο εσωτερικό της Νέας Αριστεράς και αυτές αφορούσαν τις συμμαχίες και την εκλογική στρατηγική. Τέθηκαν ανοιχτά στον προσυνεδριακό διάλογο προς το Διαρκές Συνέδριο που έγινε στα τέλη Γενάρη, ώστε όλα τα μέλη της Νέας Αριστεράς να γίνουν κοινωνοί των διαφορετικών απόψεων και μετά από ανοιχτή συζήτηση, να μπορέσει να ληφθεί δημοκρατικά μία σχεδόν ομόφωνη απόφαση.

Στο πλαίσιο της ιστορικής παράδοσης της ανανεωτικής Αριστεράς, στα κόμματα στα οποία συμμετείχαμε, υπήρχε η κουλτούρα του ενεργού εσωκομματικού διαλόγου, η συνύπαρξη πλειοψηφίας και μειοψηφίας, αλλά κυρίως η προσπάθεια συνδιαμόρφωσης των τελικών αποφάσεων.

Όπως πλέον είναι σαφές, η θρυαλλίδα των εξελίξεων στο εσωτερικό της Νέας Αριστεράς σχετίζεται με την ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. από τον Αλ. Τσίπρα. Αυτό είναι κάτι που θα περίμενα να το ακούσω δημόσια από τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που αποχωρούν. Γιατί κακά τα ψέματα, αυτός είναι ο λόγος αποχώρησης.

Κατανοώ την αντίληψη συντρόφων και συντροφισσών μας, ότι ακόμα και τώρα πρέπει να επιμένουμε στην επίκληση του Λαϊκού Μετώπου. Όμως, αλήθεια, η ΕΛ.Α.Σ. που μέσω των εκπροσώπων της, απορρίπτει οποιαδήποτε συμμαχία, δεν βρίσκει «όμορους» χώρους, προϋποθέτει διάλυση κομμάτων της Αριστεράς και παράδοση βουλευτικών εδρών για (πιθανή) συνεργασία, πόσο κοντά είναι σε αυτή την αντίληψη;

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη η Νέα Αριστερά θα συνεχίσει, θα ανασυγκροτηθεί και θα δώσει τις μάχες που έρχονται. Και τις πολιτικές, και τις κοινωνικές και τις εκλογικές. Όχι ως άτομα, όχι ως προσωπικότητες, αλλά ως συλλογικότητα, ως κόμμα που συζητάει οργανωμένα, συνθέτει διαφωνίες και υλοποιεί τις συλλογικές αποφάσεις. Αυτός είναι ο τρόπος που πορευτήκαμε στην Αριστερά.

Και δεν πρόκειται για κάποιο καπρίτσιο, ούτε για κάποιο ρομαντισμό. Αν σε κάθε εκλογική μάχη από τη Μεταπολίτευση και μετά, πρυτάνευε η ρευστοποίηση της εκτός ΚΚΕ Αριστεράς στην εκάστοτε «δημοκρατική παράταξη», σήμερα το ρεύμα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, θα αποτελούσε απλώς μία αμυδρή ανάμνηση ή απλώς έναν δρόμο που ποτέ δεν ανοίχτηκε.

Σήμερα στον κόσμο και στην Ελλάδα που διαμορφώνεται το 2026, είναι ιστορική αναγκαιότητα η ανασύνθεση του πολιτικού μας χώρου για να ανταποκριθεί στις νέες προκλήσεις: του πολέμου ως κανονικότητας, των διευρυνόμενων κοινωνικών ανισοτήτων, του επελαύνοντος συντηρητισμού και του αναδυόμενου φασισμού, της περιβαλλοντικής κρίσης και της υφαρπαγής της γης και των φυσικών πόρων. Η ανασύνθεση της Αριστεράς, της πολιτικής οικολογίας, των κοινωνικών αντιστάσεων και των κινημάτων δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη συμβολή της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς. Της Νέας Αριστεράς δηλαδή, ως κόμματος με πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία.

Γιατί η Νέα Αριστερά διαθέτει προγραμματικές αναλύσεις που προσεγγίζουν τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας με ρεαλισμό και ριζοσπαστικότητα (και πρέπει να τις εμπλουτίζει διαρκώς), αλλά και την πεποίθηση ότι μέσα από την κινηματική δράση και την κοινωνική κίνηση διευρύνονται τα όρια του εφικτού.

Έχω και έχουμε πλήρη συναίσθηση της δυσκολίας της κατάστασης, συντρόφισσες και σύντροφοι. Δεν φαντασιωνόμαστε εύκολους δρόμους και κυρίως δεν διαθέτουμε μαγικά ραβδάκια.

Το τι κατάληξη θα έχει αυτό το κοινό εγχείρημα θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τη συλλογική απάντηση που θα δώσουμε στο κρίσιμο αυτό σταυροδρόμι.

Θα εξαρτηθεί από την απάντηση στο δίλημμα που είχε τεθεί στους συντρόφους και τις συντρόφισσές μας στο παρελθόν, αλλά και σε εμάς στην πολιτική μας διαδρομή μέχρι πρόσφατα: ρευστοποίηση σε μία θολή «παράταξη» ή κομματική οικοδόμηση και υπεράσπιση του πολιτικού χώρου της Αριστεράς;

Με εκτίμηση,

Γαβριήλ Σακελλαρίδης
Γραμματέας της Κ.Ε. της Νέας Αριστεράς