Ο μοναδικός Γιώργος Μαρίνος στη «Μέδουσα»: Βίντεο από το θρυλικό πρόγραμμα που ξεσήκωνε πλήθη
Το μοναδικό ντοκουμέντο από το πρόγραμμα στη «Μέδουσα» στα μέσα του ’70, από το αρχείο του Γιώργου Παπαστεφάνου.
Θλίψη σκόρπισε ο θάνατος του Γιώργου Μαρίνου, με τον σπουδαίο και πολυτάλαντο καλλιτέχνη να αφήνει την τελευταία του πνοή σε ηλικία 87 ετών, αποτραβηγμένος τα τελευταία χρόνια από τη σκηνή και τα φώτα.
Από αυτά δηλαδή που για μια ολόκληρη ζωή ήταν το «φυσικό του περιβάλλον», με τον Γιώργο Μαρίνο να πρωτοπορεί και να θριαμβεύει, μεταξύ άλλων, σε ένα ιδιαίτερο είδος παράστασης που συνδύαζε τραγούδι, χορό, πρόζα και σάτιρα.
Μετά τα πρώτα του σημαντικά βήματα στο θέατρο και το τραγούδι και την αξέχαστη συμμετοχή του στην «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, ο Γιώργος Μαρίνος ξεκίνησε από τη δεκαετία του ’70 να παρουσιάζει αυτό το νέο είδος διασκέδασης που ουσιαστικά δεν είχε αναπτυχθεί μέχρι τότε στην Ελλάδα.
Σταθερή στέγη για το ιδιαίτερο αυτό είδος «βαριετέ» που άφησε εποχή, ήταν το κέντρο «Μέδουσα» στην Πλάκα, με τις μαρτυρίες να λένε ότι οι ουρές -στην ακμή του προγράμματος- έφταναν μέχρι τους στύλους του Ολυμπίου Διός.
Ο ίδιος ο Γιώργος Μαρίνος ήταν ο «πυρήνας» του προγράμματος αυτού, συγκεντρώνοντας γύρω του ταλαντούχους καλλιτέχνες, ορισμένοι εκ των οποίων βρέθηκαν εκεί στην αρχή της διαδρομής τους. Στη σκηνή της «Μέδουσας» εμφανίστηκαν ο Βλάσης Μπονάτσος, ο Γιώργος Παυριανός, αλλά και η Κατιάνα Μπαλανίκα που υπήρξε και ένας από τους μεγάλους έρωτες του Γιώργου Μαρίνου.
Εκτενή αποσπάσματα από το θρυλικό αυτό πρόγραμμα, καταγράφηκαν στην εκπομπή του Γιώργου Παπαστεφάνου για την ΕΡΤ τον Μάρτιο του 1976. Εκτός από τα σπαρταριστά σκετς, το τραγούδι και τον χορό πάνω στη σκηνή, στην εκπομπή παρουσιάζεται και συνέντευξη του Γιώργου Μαρίνου.
Μεταξύ άλλων, στη συνέντευξη αποτυπώνεται η σοβαρότητα και η συγκροτημένη καλλιτεχνική προσέγγιση μέσα από την οποία έστηνε αυτήν την μουσική παράσταση. «Δύο ευχάριστες ώρες, το θεωρείς λίγο για έναν άνθρωπο που έχει κουραστεί από τη βιαιότητα που αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα στη ζωή μας;», λέει ο Γιώργος Μαρίνος, ενώ στα λόγια του παρεμβάλλονται σκηνές από το πρόγραμμα που σημάδεψε μια εποχή.
Στο σημείωμα του βίντεο που ανέβασε ο Γιώργος Παπαστεφάνου στο Youtube από το προσωπικό του αρχείο, αναφέρει:
«Τον Γιώργο Μαρίνο τον γνώρισα το καλοκαίρι του 1962 όταν εμφανιζόταν στην «Οδό ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι. Του είχα ζητήσει συνέντευξη για το περιοδικό «Πρώτο» και ο Γιώργος είχε έρθει στο ραντεβού μας στον Εθνικό Κήπο όμορφος, ζωηρός, γεμάτος κέφι για ζωή. Δέσαμε αμέσως. Γι' αυτό, από τότε δεν έπαψα ποτέ να τον παρακολουθώ σε κάθε του βήμα, από τα «Ταβάνια» της πρώτη του εποχής μέχρι τη «Μέδουσα», όπου πέρασε και τα περισσότερα χρόνια του. Κάποια στιγμή, βρεθήκαμε μαζί και στο Στρατό.
Ακόμα τον θυμάμαι στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων Ελλάδος, όπου κάναμε τη θητεία μας το 1965, σε μια επιφυλακή λόγω «πορείας ειρήνης», να στήνει μια αυτοσχέδια παράσταση για μας τα φανταράκια, στη Στέγη του Σταθμού και να ξεκινάει σ’ αυτήν από τις Σουλιώτισσες και το «χορό του Ζαλόγγου», για να φτάσει στην Μαίρυλιν Μονρόε. Στο Γιώργο Μαρίνο λοιπόν, ομολογώ ότι είχα και έχω αδυναμία. Γι αυτό και η «Μουσική βραδιά» που του αφιέρωσα τον Μάρτιο του 1976, ήταν ένα ελάχιστο δείγμα της αγάπης μου.
Η εκπομπή μαγνητοσκοπήθηκε σχεδόν ολόκληρη στη «Μέδουσα» όπου τότε εμφανιζόταν. Ο Γιώργος αλλά και η Μίκα Ζαχαροπούλου που σκηνοθέτησε την εκπομπή είχαν τρελά κέφια. Εκείνη την σαιζόν ο Μαρίνος είχε κοντά του τη Μαρίνα τον Βλάση Μπονάτσο και τον Τάκη Αντωνιάδη.
Εμείς καλέσαμε στην εκπομπή την Δήμητρα Γαλάνη, τον Γιάννη Σπανό, τον Θέμη Ανδρεάδη αλλά και τον Παύλο Μάτεσι και τον Γιώργο Λιάνη, για να μιλήσουν γι’ αυτόν. Ο Γιώργος μού έχει πει ότι θεωρεί αυτή την εκπομπή την καλλίτερη απ’ όσες έχει κάνει στην τηλεόραση και η αλήθεια είναι πως κυριολεκτικά τον «απογείωσε» και τον έκανε δημοφιλή σε όλη την Ελλάδα. Εγκωμιαστική δε, ήταν και αυτή τη φορά η κριτική της Μαρίας Παπαδοπούλου, στα «Νέα». Μέχρι που ο Φώτης Μεσθεναίος, διευθυντής τηλεόρασης εκείνη την εποχή, μού είπε όταν κάποια στιγμή τον είδα στο γραφείο του, «Επιτέλους, εσένα δε θα σού γράψουν κακή κριτική;».